Een afgelegen plek, 120 km ten zuiden van Kikwit. Om het te bereiken volg je een zanderige weg en als alles goed gaat zie je na 6 uur rijden met de jeep het dorp liggen. Voeg daar natuurlijk een kleine stop aan toe om onderweg te eten in een nog kleiner dorp, waar de baan naar Kahemba aan de grens met Angola afsplitst. Eén hand volstaat om de dorpen te tellen die je onderweg ziet. Het is een savanne gebied, begroeid met hard gras en langs de rivieren gedijt een weelderige plantengroei. Tussen de hutten van de kleine dorpen staan bomen die voor schaduw moeten zorgen. Het dorp telt een duizendtal inwoners.
Kasanza zou onbekend gebleven zijn, ware het niet dat in 1958 op 11 februari Pater Lambertus Vandermeulen met 5 andere monniken van de sint Benediktus abdij te Achel, in België, een cisterciënzer (bij ons beter gekend als trappisten) klooster stichtte in dit verlaten gebied. In authentieke cisterciënzer traditie zocht de stichter een schraal landschap in een dun bewoond gebied. Het klooster ligt op de top van een plateau. De monniken hebben het water van een kleine rivier en de waterval in de nabijheid van het klooster gebruikt om een kleine hydro-elektrische centrale aan te leggen, in 1973. Vanuit een nabij gelegen bron wordt met waterkracht zuiver en drinkbaar water gepompt naar een watertoren midden in het klooster. Dank zij deze installatie heeft het klooster lopend water in de gastenkamers. Via dunne waterleidingen wordt het water ook geleid naar de kralen rond het klooster waar de hoeders van de kudde wonen. De turbine voorziet alleen het klooster en recent ook het nieuwe dispensarium van elektriciteit.
De roeping van de cisterciënzer monniken is niet missionair, noch sociaal actief. Dat wil niet zeggen dat de stichters niet sociaal geëngageerd waren. Zij hebben initiatieven genomen om de landelijke ontwikkeling van de streek te bevorderen (zie hierover 2 artikels uit de jaren 70 ( - 1 - 2 ).
Het dispensarium dat de monniken gedurende vele jaren open hielden, werd in 2002 overgedragen aan inlandse zusters, Soeurs de MARIE AU KWANGO. Deze hebben de sociale taken die de monniken tot dan toe op zich genomen hadden, overgenomen.
De algemene toestand in Congo heeft niet bijgedragen tot vooruitgang voor de bevolking. Het feit dat er geen natuurlijke rijkdom is in de streek heeft ervoor gezorgd dat er niet hevig gevochten is toen Kabila met de troepen vanuit Rwanda naar Kinshasa oprukte. Maar de algemene onrust heeft de vereenzaming van het gebied wel in de hand gewerkt. Vroeger werd er handel gedreven met Kikwit en ook met Kinshasa. Dit is praktisch volledig weggevallen. .
Enkele ontwikkelingsprojecten worden gesteund door vrienden uit België en Holland. Maar dit betekent weinig in vergelijking met de noden. Deze projecten zijn vooral gericht op opleiding (scholing) en landelijke ontwikkeling.
De opvoeding van de kinderen is de belangrijkste investering in de toekomst die we kunnen doen. Spijtig genoeg hebben veel regeringen in ontwikkelingslanden te weinig geld over voor het onderwijs, zo ook in Congo. Met dit project wordt een basisschool gesteund in Kasanza, het dorp waar het klooster ligt. Het is dank zij deze steun al een stenen gebouw geworden met heuse banken. Daardoor is de school 'erkend' door de staat, wat voorlopig spijtig genoeg niet veel betekent. De directie en leerkrachten zijn benoemd, maar daar blijft het meestal bij. Om te kunnen leven moeten zij normaler wijze nog iets anders doen. De kinderen die deze school verlaten kunnen 'lezen en schrijven', er zijn boeken en schriften beschikbaar voor elk kind. De school heeft een goede reputatie in de streek. Ons geld is nodig om de leerkrachten gemotiveerd te houden en de kinderen het nodige schoolgerief (schriften, bics, boeken) te bezorgen en de gebouwen te onderhouden .
