Woensdagmiddag aten we eerst lekkere wentelteefjes. Voor heel wat kinderen was dit de eerste keer dat ze zulke boterhampannekoeken proefden. Ze smaakten overheerlijk!
Daarna maakten we ons klaar om de Middeleeuwse stad 'Durbuy' te verkennen. Tot in 1977 was Durbuy het kleinste stadje van de wereld. Toen werd Durbuy samengevoegd met 11 omliggende gemeenten. Nu is Durbuy ongeveer 13 keer groter dan Vosselaar. Er wonen ongeveer evenveel mensen in Vosselaar als in Durbuy. Dus de bevolkingsdichtheid is er veel kleiner!
Twee LPM-monitoren wachtten ons op bij de kiosk langs de Ourthe aan het kasteel. De klas van het Heieinde kreeg Guy als gids en wij werden begeleid door Inne. Inne wandelde met ons naar de volgende kiosk aan de oude brug over de Ourthe. Daar begon haar boeiend verhaal. Jannes mocht de graaf spelen (graaf Jan van Bohemen) en hij koos Katrijn als gravin. Een heel mooi koppel dat onder luid bruidsgeschal de trappen opklom. Jannes was leenman van de Duitse keizer. Maar ook Jannes werd leenheer en hij stelde drie leemannen aan. Die moesten voor graaf Jannes het land bewerken. Uiteraard deden deze edele vrienden van Jannes dit ook niet zelf. Zij lieten de lijfeigenen of de horigen al het werk doen. Zij moesten keihard werken voor de heer. Ze kregen wel een klein lapje grond voor zichzelf. Maar ook hiervan moesten ze één tiende van de opbrengst aan de heer geven. Dus Jannes en zijn vrienden waren wel rijk. Ze konden zich veel permitteren. Jannes had een zoon. Deze zoon was Arno van onze klas. Arno was een eenzaam jongetje want hij had een privéleraar. Hij zat dus alleen in de klas en had geen vriendjes om mee te spelen. Vaak zag hij in de Ourthe gewone kinderen spelen. Wat was hij jaloers. Soms ging hij stiekem buiten spelen. Zo leerde hij zijn vriendinnetje kennen. Oh wat was Arno verliefd op Silke! Ze was zo lief en charmant!
Graaf Jannes en gravin Katrijn wilden best wel eens kennis maken met die vrouw die hun zoon zo gelukkig maakte. Dus nodigden ze Silke samen met haar ouders uit op het kasteel. Werd me dat een droevige avond. Geen woord werd er gezegd! Silke was veel te min voor hun zoon. Mooi, dat wel. Maar vooral niet rijk genoeg. Enkel een vrouw van edele komaf was goed genoeg voor hun zoon Arno. Arno werd nog dezelfde avond op het matje geroepen en werd gedwongen om het uit te maken met zijn lief. Wat een drama!
In het geheim bleven ze elkaar ontmoeten. Na deze boeiende liefdeshistorie wees gids Inne ons de geheime afspraakplaats van Arno en zijn geliefde Silke. Op Valentijnsdag,14 februari, is dit dé plek voor verliefde stellen. Als ze onder dit prieel zoenen blijft hun liefde voor eeuwig duren. Als dat niet romantisch is!
We gingen hogerop. Vanuit een prachtig uitzichtpunt over Durbuy vertelde Inne het verhaal van de koe-oorlog. De boerinnen moesten altijd hoog in de bergen de koeien gaan melken. In hun schouders legden ze een stok en langs beide kanten hong een emmer met melk. Maar op zekere dag brachten ze te weinig melk mee. De boeren vroegen zich af of hun boerinnen geen koeien vergaten te melken. De boeren trokken naar boven maar al de koeien waren gemolken. Dan telden ze hun koeien en ja hoor. Er waren twee koeien te kort. Gauw trokken ze naar beneden om graaf d'Ursel te verwittigen. Die vroeg of ze sporen gezien hadden. Dus de boeren weer naar boven om achter sporen te zoeken. En ja hoor ... Zij terug naar beneden om graaf d'Ursel te verwittigen dat ze dievensporen opgemerkt hadden. 's Avonds gingen ze terug naar boven om de sporen te volgen. Zo kwamen ze in Luik terecht. Daar in de grote wei vol koeien vonden ze uiteindelijk de twee gestolen koeien terug. In die tijd waren de koeien gebrandmerkt in hun bil. De koeien van Durbuy hadden een leeuw. Die leeuw vind je nu nog steeds terug op de vuilbakken van Durbuy. De boertjes namen de twee koeien mee terug. Eén van de boeren vond dat ze nog wel twee koeien extra mochten meenemen. Als de Luikenaars koeien stalen, mochten zij dat toch ook wel!
Terug aangekomen in Durbuy bouwden ze een groot feest. Ze braadden de twee koeien van Luik en iedereen smulde zijn buikje rond. Er werd ook overvloedig gedronken. De graaf tracteerde op de goede afloop.
Een beetje dom om direct aan het feesten te gaan. De Luikenaars waren natuurlijk geen dommeriken. Ze lagen al op de loer en als alle manschappen van Durbuy dronken waren, vielen zij aan. De strijd was snel verloren.
Niet veel later snelde Luxemburg Durbuy ter hulp. Zij konden Durbuy goed gebruiken om hen te helpen verdedigen.
Om de inwoners tevreden te stellen konden ze genieten van voorrechten of privileges. Zo kregen ze gratis drinkwater en stookhout.
Na de koe-oorlog werd de Outhe in de 17de eeuw verlegd. Dat was beter voor Durbuy. Zo waren ze beter beschermd tegen overstromingen. Bovendien was de ligging van de Ourthe zo ideaal om zich nog beter te kunnen verdedigen. In de Nieuwe Tijden werd er immers op een andere manier oorlog gevoerd en bovendien was deze ligging beter om het vijandelijke Luik weg te houden.
Daarna verkenden we samen met de gids nog de Middeleeuwse stadskern met zijn smalle straatjes. We kwamen heel wat te weten over het leven in de Middeleeuwse stad. Zo mocht Jens Goos voor belleman spelen. Inne wees ons de plek waar de schandpaal stond. Op het oude marktplein zagen we ook het tolhuis. De marktkramers moesten een tiende van wat ze verkocht hadden afgeven aan de tollenaar. Hier was ook de Middeleeuwse gevangenis. De tralies waren wel weggehaald maar de gaten kon je nog goed zien.
We zagen het alleroudste straatje van Durbuy dat aangelegd is met keien uit de Ourthe. Inne vertelde ons ook dat de Middeleeuwers nog niet zo'n propere mensen waren. Moderne toiletten bestonden nog niet. De mensen deden hun behoeften in een pot en dat werd zomaar uitgegoten in de straten. Bah!!! Ze wees ons de plek waar de mestkar stond. Hier werd de viezigheid opgeschept en weggevoerd. Deze overdekte plek wordt nu 'Le Porsche'genoemd. Wel een chique naam voor de stal van de beerkar!
Ook bij de graanhal, het oudste gebouw van Durbuy deed Inne een heuse uitleg. Het is een beschermd gebouw. Het was pas gerestaureerd. Inne vertelde ons dat het de vorige week nog in de stellingen stond. Het gebouw werd lang gebruikt als gerechtshof. Het gebouw heeft twee deuren. Boven de ene deur hangt normaal een non en boven de andere een nar. Die waren nu weg. Waarschijnlijk worden ze ook gerestaureerd. De mensen konden zo vroeger zien welke uitspraak de rechter gedaan had. Kwam de beschuldigde langs de deur van de non naar buiten dan betekende dat dat de persoon onschuldig was. Kwam die daarentegen door de andere deur dan was hij schuldig.
Na de geschiedkundige wandeling volgde de fotozoektocht. Hiervoor splitsten we onze klas in twee groepen. De ene groep ging met juf Leen mee, de andere met juf Marleen.
We hadden goed opgelet bij juf Inne. Dus de meeste foto's vonden we al gauw. Toch zaten er enkele moeilijke tussen! Iedereen vond het heel leuk.
Na de fotozoektocht sloten we ons terug aan bij de groep van het Heieinde. Samen gingen we weer naar het hotel.
We moesten snel eten want even later moesten we al in de grot zijn. We aten soep. Daarna frietjes met kipblokjes in zoetzure saus. Tijd voor het nagerecht was er niet meer.
Die lekkere druifjes aten we dan maar op na ons grotbezoek bij het invullen van ons dagboek.
Was dat weer een coole maar vermoeiende dag!