Zusjes adoptiedagboek
Start van het verhaal
2 maart 2006 :
Na lang afwegen van pro's en contra's heb ik besloten om een 2e adoptieprocedure op te starten. Een zusje of broertje voor Bezua. Omdat ik vorige keer al eens de voorbereidingscursus gevolgd heb mag ik die deze keer overslagen. Vandaag stuurde ik een mailtje naar het VCOK in Gent om het attest aan te vragen. Dat moet bij de aanvraag gevoegd worden. Alles zal deze keer wel moeten verlopen via de nieuwe adoptiewetgeving die sinds 1 september 2005 in voege gegaan is.Maandag 20 maart 2006 :
Vandaag zat het attest van het VCOK in de brievenbus.
Woensdag 22 maart 2006 :
Aanvraagformulier verstuurd naar kind en gezin
Vrijdag 21 april 2006 :
Een weekje na het versturen van het aanvraagformulier naar K&G zat een grote vragenlijst bij de post. Opdracht : een volledige vragenlijst invullen + levensverhaal schrijven voor mezelf en Bezua. Vandaag heb ik kontakt opgenomen met de griffie met de vraag wanneer ik langs mag komen om mijn zaak op de rol te zetten. Vriendelijke mevrouw de griffier heeft heel de procedure nogmaals uitgelegd. Na het op de rol zetten, krijg je een datum van rechtzitting, daarin wordt bepaald dat je kandidaat bent en wordt maatschappelijk onderzoek bevolen. Ongeveer veertien dagen erna krijg je het vonnis. Daarna is het wachten op het CAW.Donderdag 4 mei 2006 :
Aanvraag binnengedaan bij de griffie van de jeugdrechtbank. (Vandaag is het de verjaardag van mijn vader... kan geen slechte begindatum zijn, toch?
Maandag 8 mei 2006 :
Vandaag zat er een groen kaartje in mijn brievenbus om een gerechtsbrief af te halen bij de post : uitnodiging op te verschijnen op de rechtzitting van 22/5.Maandag 22 mei 2006 :
Hele voormiddag zenuwachtig geweest voor de rechtszitting. En waarom eigenlijk? Om 13u45 was ik op de jeugdrechtbank. Moest verschijnen om 14 u. 14u30 mocht eindelijk de mevrouw voor mij aan de beurt en die kwam dolgelukkig drie minuten later weer buiten : een geschikheidsvonnis. 14u35 was het dan mijn beurt. Enkele vragen beantwoord : waarom wil je adopteren, waarom buitenland, welk werk doe je, hoe is je gezinssituatie… Vijf strengogende vrouwen zaten er voor mij, maar ze waren eigenlijk heel vriendelijk. De rechter had geen bezwaar en ook de procureur had geen probleem dat ik zou doordoen. Dus volgt er binnen een tiental dagen een vonnis… Heb daarna zelfs nog een informeel gesprekje gehad met de rechter over Bezua en over de nieuwe procedure en zijn problemen.Maandag 12 juni 2006 :
Vandaag wordt het vonnis geveld. Ik hoef niet aanwezig te zijn.Donderdag 15 juni 2006 :
Alweer een groen kaartje in mijn brievenbus. Het vonnis : … 'Gehoord verzoekster in haar middelen en uitleg. Gehoord advies van openbaar ministerie… Gezien attest van VCOK vormingscentrum neergelegd door verzoekster… De jeugdrechtbank, verklaart het verzoek ontvankelijk. Beveelt een maatschappelijk onderzoek door bemiddeling van K&G. Verslag MO dient neergelegd te worden uiterlijk binnen 2 maanden vanaf datum vonnis'. Gezinsevaluatie
Vrijdag 7 juli 2006 :
Nog altijd niks gehoord van het CAW. Jeugdrechter had gezegd dat ze hoogstwaarschijnlijk de termijn van 2 maand zouden overschrijden. Dus maar eens gebeld naar het CAW van Antwerpen met de vraag of zij mijn dossier in handen hebben. Mevrouw Karine … zei dat ze mijn naam al gezien had, maar nog geen papieren. Ze had echter net via de post een heel pak aangekregen van K&G. Even kijken dus… En ja hoor dat van mij zat er bij. Voor wanneer Mevrouw? Even kijken… vonnis 12/6… dat zal iets worden voor oktober of november ... OK, dankuwel…. OK ... ik wist dat het langer dan 2 maand ging duren, maar... nog zo lang wachten?!Woensdag 16 augustus 2006 :
Sinds 12 augustus is de termijn van 2 maand die het CAW normaal krijgt om haar onderzoek af te ronden overschreden. Vandaag zat er een briefje van CAW Antwerpen in de bus met de mededeling dat de termijn niet kan nageleefd worden omwille van de lange wachtlijsten. Een maand vooraf zullen data aan mij doorgestuurd worden. Er zat ook een copie van een brief aan de jeugdrechtbank bij waarin stond dat het verslag hen ten vroegste eind 2006 zou toegestuurd worden. Wachten dus maar weer... En het is dus nog niet voor september, eerder voor december lijkt me. Geduld is een schone deugd zeker?Donderdag 17 augustus 2006 :
Gisteren kon ik mij toch niet inhouden en heb nog een mailtje gestuurd aan Kind en gezin met de vraag of die wachtlijsten overal zo lang waren. Kreeg vandaag al een mailtje terug van de trajectbegeleider bij Kind en Gezin : de wachtlijsten zijn overal zo lang en er wordt centraal op toegezien dat de werklast evenwichtig verdeeld wordt. Er worden momenteel nieuwe werkkrachten aangenomen in de CAW's zodat de wachttijden kunnen verminderd worden. Tja dat hebben we maanden geleden ook al gehoord.Maandag 28 augustus 2006 :
Tja, het is weer zo'n periode dat ik echt mijn geduld een beetje kwijt ben. Teveel kunnen nadenken over de gang van zaken tijdens het verlof zeker? Tijdens de afgelopen weken heb ik eindelijk nog eens kunnen bijlezen in de adoptiedagboeken van andere adoptieouders. Daarin las ik dat er mensen met tussenvonnissen van eind mei de data voor maatschappelijk onderzoek doorgekregen hadden. Hun gesprekken zouden doorgaan in september en oktober. En dan begint het bij mij natuurlijk te kriebelen want mijn tussenvonnis is van 12/6. Vorige vrijdag kon ik mij echt niet meer inhouden en heb ik dan maar gebeld naar het CAW in Antwerpen. Er was echter niemand van de dienst aanwezig en de telefoniste ging ze laten terugbellen. Voor de rest van de vrijdag geen telefoontje meer teruggekregen. Zo gaat dat dus in adoptieland : je probeert info te krijgen over je dossier, dan laten ze je een weekendje sudderen in je onwetendheid, om je dan pas de volgende week terug te bellen. Dus vandaag : telefoontje van CAW, de gesprekken zijn gepland voor de tweede helft van september. Dus toch nog september YESSSS !! Eind van deze week zou ik de juiste data via post toekrijgen. Dat kon ze vandaag niet zeggen want ze was nog volop aan't plannen. En ja hoor, er is dus eindelijk nieuw personeel aangenomen in Antwerpen. De wachtlijsten zouden dus in principe moeten korter worden vanaf nu. We leven dus weer terug op goede hoop. Ben benieuwd naar de data en hoe ze zullen inpassen in mijn agenda.
Vrijdag 1 september 2006 :
Vandaag zat er een grote bruine enveloppe van het CAW in de brievenbus : eindelijk data voor het maatschappelijk onderzoek !!! 21 september moet ik in Antwerpen een gesprekje gaan voeren met de psycholoog en 8 oktober zou de maatschappelijk werkster ons een bezoekje thuis komen brengen (de 7e is't dus kuisdag). Bezua zal dan ook thuis moeten zijn, want ze willen ook de kinderen in het gezin zien. Er zat ook het medisch attest bij en de medische vragenlijst. Die heb ik dan maar onmiddellijk tezamen met mijn dokter gaan invullen. Weer een hele vragenlijst dus met alle mogelijke ziektes die iemand maar kan hebben. En vragen zoals : hoeveel alkohol drink je per dag, rook je, sport je, hoeveel weeg je, hoe groot ben je, gebruik je drugs, ... alhoewel ik weet niet of er iemand dat laatste ooit positief beantwoordt?! Dan vroegen ze ook nog mijn levensverhaal van bij de eerste adoptie. Houden die geen dossiers bij dan? Alsof mijn levensverhaal de eerste keer anders was dan het laatste nieuw model. En dan vroegen ze ook nog de toestemming om de nazorgrapporten van Bezua te mogen inkijken bij Ray of hope. Als ze dan nog iets niet weten over mij, dan weet ik het ook niet meer hoor! Maar allez, ik ben 'back in action' en dat is het belangrijkste. De rest moeten we er maar bijnemen, we kunnen toch niet anders. Zolang er maar positief resultaat uit voortkomt !!
Woensdag 20 september 2006 :
AAAAAGH !!! Morgen eerste afspraak met de psychologe. Of met andere woorden het begint hier serieus te kriebelen!! Duimen voor mij morgen!! Hou die vingertjes gekruist, brand een kaarsje, ... ik zal het nodig hebben : vanaf 13u30, een kruisverhoor van 2 uur. Ondertussen heb ik wel mijn bezigheid gehad hoor. Dat heeft mij belet om al te zenuwachtig te worden de afgelopen weken. Het weekend van de 10e heb ik een BBQ-ke georganiseerd om te vieren dat Bezua ondertussen één jaar in België is. Een reünie met de reisgenoten van toen. Ook alle kindjes waren er. Amai wat zijn die allemaal gegroeid zeg! Toffe dag gehad. De fotokes staan op de foto-pagina. Leuk dat jullie er waren, reisgenoten en kids !!! Zeker voor herhaling vatbaar.Vrijdag 22 september 2006 :
Het gesprek met de psychologe gisteren is goed verlopen. Ze heeft de oren van mijne kop gevraagd en ik had de indruk dat het daar al uren en uren duurde. Maar toen ze zei dat we gingen afronden, bleek dat we maar 1u30 gebabbeld hadden en geen 2u zoals gepland. Weeral eens een hele hoop vragen : waarom adoptie, waarom Ethiopië, hoe ga je het thuis organiseren met 2 kinderen, waar zullen ze naar school gaan, waar zullen ze opgevangen worden als je gaat werken, en dan nog een hele hoop vragen over mezelf, mijn karakter, mijn verleden, mijn familie, mijn vrienden, mijn job, mijn bezigheden, mijn geloof, ... Enfin na dat 1,5 uur ben je dus eigenlijk kompleet leeggevraagd. Ik was dan ook doodmoe toen ik thuiskwam. En eens Bezua in haar bedje lag, probeerde ik nog wat te ontspannen. Maar dan passeerde in mijn koppeke nog eens alles opnieuw de revue natuurlijk. Met het gevolg dat ik vanmorgen niet echt uitgeslapen was. Uiteindelijk had ze wel een goede indruk van mij. En ze kende mijn dossier blijkbaar want ze had bij mijn eerste procedure in het team gezeten die de goedkeuring gegeven heeft. Ze vond alleen dat mijn babysit-'netwerk' wat aan de kleine kant was. Met het gevolg dat ik huiswerk gekregen heb tegen het volgende gesprek : stel een lijst op met mogelijke babysitters en een realistisch beeld van hoe die dan kunnen inspringen. Tja, dus als iemand zich geroepen voelt om op mijn lijstje te staan, ge laat het maar weten hé.Zondag 8 oktober 2006 :
Morgen huisbezoek van de maatschappelijk assistent. Gisteren en vanmorgen was ik behoorlijk zenuwachtig. Maar de kuis is gedaan, huiswerk is gemaakt, dus laat maar komen zeker ?! Vandaag heel leuke dag gehad : was uitgenodigd bij één van de koppels die in de opleidingsgroep (in 2003) zaten. 't was mooi weer, lekker gegeten, de kindjes hebben tof samengespeeld en de mama's & papa's hebben nog eens kunnen bijbabbelen. Heel leuk om die adoptiekindjes nog eens te zien! Bedankt voor de leuke babbel vrienden en bedankt voor de steun! Ik voel mij alweer wat gesterkt voor morgen!Vrijdag 13 oktober 2006 :
Vorige maandag is dus de maatschappelijke assistente bij ons op bezoek geweest, het tweede en laatste gesprek van het maatschappelijk onderzoek. Ik heb jullie efkens op het verslagje laten wachten omdat ik wat 'afkoelingstijd' nodig had. Het is dus niet echt verlopen zoals ik gehoopt had. Om 13u20 belde ze bij ons aan. Het tijdstip was al niet goed gekozen want Bezuatje had dan al moeten slapen, moest dus wakker blijven omdat ze haar ook wilde zien en mee praten. Bezua had een beetje een verkoudheid; was dus doodmoe en wordt dan een ietsje te hyperactief. Anders is Bezua dus altijd een engeltje als er iemand op bezoek is maar deze keer ging ze haar kapoenenstreken eens tonen. Eerst wilde ze een beetje kleuren aan tafel naast mama. Anders kan ik haar altijd alleen laten kleuren want dan kleurt ze heel mooi op haar blad maar nu ging ze natuurlijk eens proberen welk effect het geeft om op het tafelkleed te tekenen, op de stoelen, op mama. Gedaan met kleuren dus. Dan de speelgoedhoek maar even overhoop zetten dacht ze. En toen dacht ze plotseling aan haar nieuwe favoriete bezigheid : klimmen. Dus schuift ze haar kinderstoel naast mama, klimt ze op de kinderstoel, dan op mama's schoot, langs de andere kant er weer af, rapkes lopen naar de andere kant, terug klimmen; en zo bleef ze maar doorgaan. Niet gemakkelijk dus om je aandacht bij het gesprek te houden als er zo'n kleine deugniet alle tien seconden over je schoot passeert. Op de duur kon ik mijn lach bijna niet meer inhouden en heb ik haar maar in haar bedje gaan leggen. Zo'n 1u45 min heeft het gesprek geduurd en we hebben zo'n 1u30 gediscussiëerd over de 'te kleine' babysitterskring. Ik heb al mijn overtuigingskracht in de schaal gelegd om haar te overtuigen van mijn zienswijze, maar niets scheen te helpen. Ben gelukkig wel altijd kalm gebleven. Nadat het gesprek afgelopen was zei ze dus dat het hun (het team MO) overtuiging was dat een alleenstaande mama ervoor moet zorgen dat ze een job heeft waarbij ze om 8u30 haar kindje aan school kan afzetten, om 15u30 weer afhalen, 's woensdag moet je thuis zijn, in de vakanties moet je ook thuis zijn en als je kind ziek is moet je ook zorgen dat je thuis bent. Daarenboven moet het dus ook nog supergoed verdienen. Ok, zo'n droomjob heb ik dus niet, maar dat wil niet zeggen dat ik niet voor mijn kinderen kan zorgen. Waarvoor heb je dan al die babysitters nodig, hoor ik jullie vragen? Awel, vermoedelijk dus om uit te gaan... Ze vond namelijk dat ik teweinig tijd nam om voor mezelf iets te doen, buitenshuis. Voor de rest heeft ze het nog efkens gehad over relaties, en that's it. Ik heb mij dus de afgelopen dagen doodgeërgerd aan dat gesprek. Wat me vooral stoorde in heel deze MO-ronde is dat er in die twee gesprekken maar 5 min gesproken is over de ervaringen van het voorbije jaar met Bezua. Dat deed precies niet ter zake?? Verstaan wie verstaan kan! Nu, ik ben wel al een beetje afgekoeld hoor en ik ben nog niet wanhopig. Als die babysitaffaire het enige is dat als negatief in dat verslag komt, dan denk ik niet dat de jeugdrechter hierop een negatief advies zal geven. Dat is nu in deze procedure wel beter dan vroeger : je mag nu eerst het verslag gaan doorlezen en daarna volgt de zitting met de jeugdrechter en je kan je hier dus nogmaals verdedigen als je vindt dat er onwaarheden in dat verslag staan. Als de jeugdrechter een negatief MO-advies omzet in een positieve beginseltoestemming wordt het psychologisch verslag trouwens ook herschreven door iemand van de rechtbank. Mijn dossier zou eind oktober, begin november ergens voor het MO-team besproken worden en dan wordt het doorgestuurd met (positief of negatief) advies naar de jeugdrechtbank. Ben dus echt benieuwd wat daarin gaat staan. Spannende weken dus weer. Van mij mag het al een maandje verder zijn...Vrijdag 20 okt 2006 :
Vandaag heb ik efkens gebeld naar het CAW in Antwerpen om te horen wanneer mijn dossier voor de teamvergadering zal besproken worden. Blijkt nu dat de bespreking al geweest is , maar een resultaat mogen ze natuurlijk nog niet geven. De MA die mijn verslag moest opmaken was deze week ziek maar er zouden nog 2 weken nodig zijn om het verslag op te maken, goed te keuren en door te sturen naar de jeugdrechtbank. Daarna zou ik dus een berichtje moeten krijgen van de rechtbank om het verslag te gaan inlezen. Geduld dus maar weer.Donderdag 9 november 2006 :
Nog maar eens gebeld naar het CAW want er is hier nog altijd geen brief te bespeuren. Op de duur loop je echt elke dag naar de brievenbus met de verwachting dat daar een brief van de rechtbank in zal zitten, en dan volgt altijd weer de teleurstelling. En het wordt tijd dat ik de uitslag van dat MO ken want anders wordt ik hier nog zot vrees ik. Dus nogmaals gebeld : maatschappelijk assistent is drie weken ziek geweest, vandaar dat het dossier nog altijd niet afgewerkt is. Zou volgende week moeten vertrekken richting jeugdrechtbank.Dinsdag 21 november 2006 :
Vandaag weer niks bij de post. Ik heb deze keer maar eens gebeld met Kind en gezin : gisteren is daar het MO-verslag eindelijk toegekomen en werd het doorgestuurd naar de jeugdrechtbank. Misschien één van de volgende dagen dus toch nog een briefje in mijn bus ... Beginselvonnis
Woensdag 22 november 2006 :
Eindelijk bracht vandaag de postbode mijn langverwachte brief. Het verslag van het maatschappelijk onderzoek ligt ter inzage op de griffie van de JRB. En er wordt van mij verwacht dat ik 14 december voor de jeugdrechtbank verschijn. Ik ben dan maar onmiddellijk naar de griffie gereden om dat verslag door te lezen. Blijkt dat mijn ergste droom is uitgekomen : negatief advies. Ik heb heel snel het rapport doorgelezen, want het was net voor sluitingstijd. Overal een heel positief rapport (zo'n 15 blz ongeveer) : persoonlijkheid, financiele situatie, gezin, achtergrond, (alles wat je maar kan indenken) dat was allemaal heel goed bevonden. Ze hadden echter twee problemen : Ja je raadt het al, een te klein opvangnetwerk. En ze vonden ook dat ik teveel plande in mijn leven en dachten dat ik het niet zou aankunnen als er iets onverwacht zou gebeuren (bv iets erg met Bezua). Dat is een opmerking die rechtstreeks is overgenomen uit het rapport van de eerste adoptie. Na mijn gesprek met de psychologe zei die mij dat ze een hele positieve indruk van mij had en dat ze dat teveel plannen in het vorige rapport gelezen had en dat ze dat niet snapte want ze had dat tijdens mijn gesprek helemaal niet zo aangevoeld. Wat doet dat dan nog in dat verslag ??? En wat dat opvangnetwerk betreft : ik heb daar in mijn laatste gesprek 1,5 uur met de MA over gediscusieerd en voorbeelden aangehaald van mensen die mij zeker zouden bijstaan ingeval dat moest nodig zijn. Daar was dus niks van terug te vinden in het verslag ! Verstaan wie verstaan kan. Je raadt het al zeker hé : ik ben razend. Vannacht zal er niet veel geslapen worden vrees ik. Volgende week ga ik nog eens terug lezen om een aantal punten te noteren (je krijgt immers geen kopie van dat verslag). En dan een verdediging voorbereiden voor 14 december ... in de hoop dat de jeugdrechter het anders ziet.Donderdag 30 november 2006 :
BEDANKT VOOR DE STEUN LIEVE MENSEN !!! Bedankt voor de vele mailtjes en ook bedankt aan alle mensen die een kaarsje hebben branden voor mij. Zie toch maar dat er niks in brand schiet hé. Ik heb net een helse week achter de rug. Ongeloof, verdriet, onmacht, woede en alweer onnodig veel stress. Vrijdag heb ik besloten om een advokaat in te schakelen. Heb gewoon schrik dat ik het niet goed uitgelegd zou krijgen voor die jeugdrechter. Ik ben namelijk niet zo direct iemand met een hele vlotte babbel. En ik wil geen onnodige risico's nemen. Gisteren ben ik nog eens terug gaan lezen in dat verslag, ditmaal gewapend met een goeie pen en papier om de nodige notities te nemen. Heb dan gisteren avond alles zitten uittypen. Vandaag ben ik bij mijn advokaat op gesprek geweest. Op naar de 14e dec... Ik zal daar niet alleen staan deze keer.Donderdag 14 december 2006 :
Om 10u werd ik vandaag bij de jeugdrechter verwacht. Mijn advocaat heeft zijn pleidooi gehouden. Die heeft de situatie een beetje geschetst en de punten overlopen waarmee we niet akkoord gingen. Daarna mocht ik nog eventje mijn zegje doen. Zoals ik al verwacht had was ik soms een beetje te emotioneel. Hetvonnis
wordt pas geveld op8 januari
. En de jeugdrechter heeft niet echt in haar kaarten laten kijken. Inschatten hoe het gaat aflopen is dus niet zo gemakkelijk. Weer eens drie weken stressy. Mijn advocaat zal 8 jan zelf naar de griffie bellen. Aan hem geven ze het resultaat blijkbaar wel telefonische door. Hij gaat mij dan bellen zodat ik niet moet wachten tot dat briefje in mijn bus terecht komt. Goed zo! Diegenen die hetzelfde meemaken kan ik alleen maar het volgende aanraden : neem een advocaat en leg voor de zitting je bevindingen over het MO-verslag neer bij de griffie. Die jeugdrechter ziet anders immers alleen wat het CAW over je schrijft. Bedankt iedereen voor de steun en hou die kaarsjes misschien toch nog maar aan. Ik blijf er zeker in geloven! Maar van mij mag het snel januari zijn.Maandag 8 januari 2007 :
Vandaag hebben we gebeld naar de griffie maar de vonnissen moesten nog getekend worden door de jeugdrechter dus mochten ze de uitslag nog niet meedelen. Nog een dagje wachten dus.Zondag 14 januari 2007 :
Sorry dat ik even niet van mij liet horen, maar dat feit alleen al zal jullie waarschijnlijk al genoeg informatie gegeven hebben zeker? Het vonnis van de rechtbank wasnegatief
! Dinsdag kreeg ik hiervan bericht van de advocaat, woensdag bracht de postbode het schriftelijke slechte nieuws. In het vonnis werd het advies van het CAW gewoon herhaald en de conclusie was 'nu gaat het zeer goed met één kind en ze is een inlevende en geëngageerde moeder, maar er schuilt het gevaar dat een tweede kindje een overbelasting zou meebrengen.' Ik ben er een paar dagen echt niet goed van geweest. Het voelde echt alsof ik net iemand verloren had. Verdriet, onmacht en kwaadheid. En niet alleen omwille van mijn verlies maar ook het feit dat Bezua een zusje ontzegd wordt en vooral dat een kind in Ethiopië een toekomst ontzegd wordt in een liefdevol gezin. Voor mensen die niets met adoptie te maken hebben kan dat 'iemand verloren hebben' misschien overdreven klinken, maar gemeend met adoptie bezig zijn wil nu eenmaal zeggen dat je daar met je gedachten en met je gevoel 250% mee bezig bent waardoor dat kindje al in je hart leeft ook al heb je het nog nooit gezien of gehoord en weet je niet eens hoe het heet. Na mij de zoveelste keer bezind te hebben, ben ik er nog steeds van overtuigd dat ik een 2e kind wel aankan. Tuurlijk zal ons gezinnetje in eerste instantie even uit evenwicht zijn. Het is normaal dat je opnieuw een evenwicht moet zoeken als er iets in de samenstelling van het gezin verandert. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik de kapaciteit heb om dat onevenwicht binnen de korste keren terug te herstellen. Spijtig genoeg denkt het CAW (na amper 2 gesprekjes van 1u45) er anders over. Die denken waarschijnlijk : alleenstaande en dan nog een tweede kind willen? No way ! Wat mij in het vonnis vooral kwaad gemaakt heeft is dat van ons pleidooi helemaal niets is terug te vinden. In het verslag van het CAW staan fouten en die hebben wij proberen recht te zetten en daarvan staat niets in het verslag, erger nog, de fouten worden nogmaals herhaald om er dan een negatief vonnis uit te besluiten! Er resten mij nu drie mogelijkheden : ermee stoppen OF zes maanden wachten en opnieuw beginnen (en nogmaals passeren via datzelfde CAW, hetzelfde MO-team want daartoe wordt je verplicht door Kind en gezin en nogmaals passeren langs dezelfde jeugdrechtbank tenzij ik verhuis) OF beroep aantekenen bij het hof van beroep in Antwerpen (daarvoor heb ik nu 1 maand de tijd) Ik ga in eerste instantie mijn verdriet 'een plaats proberen te geven' (om het in CAW-termen uit te drukken) en mij nog even bezinnen over hoe dit verder moet. Je zal daardoor waarschijnlijk van mij wel even niets horen. Het vonnis is van 8 januari, van dan af heb ik een maand de tijd om te reageren. Het belooft alweer een zware maand te worden.Donderdag 25 januari 2007 :
Na rijp beraad en heel veel 'soul searching', heb ik besloten om in beroep te gaan tegen het vonnis van de jeugdrechtbank. Mijn verzoekschrift hiervoor is vandaag vertrokken. Datum van de hoorzitting is nog niet gekend.Woensdag 31 januari 2007 :
Vandaag alweer een groene enveloppe gekregen van de postbode. Deze keer van het hof van beroep met daarin de datum van de zitting :6 juni 2007
. Pfff... dat is meer dan een jaar na mijn eerste verschijning voor de rechtbank. We zullen dus nog niet zo direct op de wachtlijst staan bij Ray of hope. Spijtig voor Bezua dat dit alweer zo lang moet aanslepen. Sommig mensen hebben mij al gevraagd hoe ik dat uitleg aan haar. Maar ik ben nu blij dat ik Bezua hierin nog niet betrokken heb. Ik wist zowiezo al dat het voor zo'n kind onbegrijpelijk lang zou duren, maar nu met dat beroep er nog bij. Zoiets kan een kind van 2 jaar totaal niet vatten. Dus heb ik haar nog altijd niets over een zusje gezegd. En ik ben er nu heel blij om dat ik in het begin die beslissing genomen heb. Als we een tijdje op de wachtlijst staan, is er nog tijd genoeg om haar voor te bereiden. Enfin ja, wachten is de boodschap dus maar weer, tot 6 juni.Maandag 21 mei 2007 :
Morgen is het 14 maand geleden dat ik mijn verzoekschrift verstuurde naar K&G en nog steeds geen toestemming... Vorige keer had ik mijn beginseltoestemming binnen de 12 maand. En deze keer mocht ik voor de verkorte procedure gaan ... tja.... Ik heb een tijdje niets van mij laten horen maar dat wil niet zeggen dat ik stilgezeten heb hoor. Ik heb het de afgelopen maanden dikwijls zeer moeilijk gehad maar mijn strijdlust is er niet op achteruitgegaan. Ondertussen hebben we een nieuw dossier samengesteld voor het hof van beroep in Antwerpen. Alle stukken zijn vorige week neergelegd, dwz onder andere de bemerkingen van mij en mijn advocaat, attesten van werkgever, bewijzen van mijn inkomsten en een aantal superlieve brieven van vrienden en familie, enz. Mensen héééél hard bedankt dat jullie dat hebben gedaan!!!! Het zal zeker helpen. Ook nen dikke merci aan diegenen die mij zo door dik en dun blijven steunen !! Bedankt mensen !!! Toen mijn advocaat alle stukken gaan neerleggen is heeft hij gemerkt dat er stukken uit mijn dossier van de rechtbank in Turnhout verdwenen waren?! De nazorgrapporten van Bezua die ik opgevraagd had bij Ray of hope zaten er niet meer in. Gelukkig had ik nog kopies gemaakt vooraleer ik ze vorige keer neergelegd had en dus hebben we die nog gauw bijgevoegd. Vorige week hebben we genoten (lees superhard genoten) van een weekje Spanje. Bezua en ik hebben er echt deugd van gehad. Het was nodig om toch wel efkens tot rust te komen. Op naar 6 juni nu. De zenuwen beginnen toch wel te gieren nu. Voor S&M en B die hetzelfde meemaken : ik hoop vanharte dat jullie positief vonnis krijgen!!! En dat je er vooral ook niet al te lang op moet wachten want dat is serieus zenuwslopend. Er brand hier in iedergeval een gigantische kaars voor jullie !!! Voor diegenen die zo dicht bij hun toewijzing zitten : altijd kalm blijven... Jullie pagadders zullen er sneller zijn dan je denkt alhoewel dat nu misschien niet zo aanvoelt. Ook voor jullie brand een gigantische kaars !!! Diegenen die donderdag hun kindje gaan halen in Addis : geniet van jullie tijd ginder en geef die schattekes een dikke knuffel van Bezua en mij!!!Dinsdag 5 juni 2007 :
Sinds gisteren avond zijn de zenuwen keihard toegeslagen. Heb vannacht dus niet echt veel geslapen en dat zal de komende nacht ongeveer hetzelfde zijn vrees ik. MORGEN IS HET ZOVER !!! (14u) Wij gaan er 1000% voor en hopen dat die jeugdrechter tenminste luistert naar onze argumenten en een wijze beslissing neemt. Een uitspraak zal hoogstwaarschijnlijk voor latere datum zijn. Je hoort nog van mij. Misschien wel niet de eerste dagen, maar ik laat zeker iets weten. Voor diegenen die zo hard duimen, mercikes allemaal.Woensdag 6 juni 2007 :
Dat hou je dus niet voor mogelijk wat een zenuwslopende dag ik achter de rug heb vandaag. Ik moest om 14 u in het hof van beroep zijn in Antwerpen, dat is op de waalse kaai, waar de sinksenfoor staat. Juist ja die stond er dus ook, dan maar even zoeken naar een parkeerplaats. Als ik naar de rechtbank wandel zie ik daar plots een hoop brandweer en politieauto's voor staan. Oeps!? Ik vraag aan een brandweerman of ze in de rechtbank zelf bezig zijn : ja hoor en niemand mocht naar binnen maar het zou niet meer lang duren. Efkens gewacht, daarna toch maar een beetje verder gewandeld. Zag ik daar plots mijn advocaat staan aan de overkant. Blijkt dat het gebouw ontruimd was omwille van een irritante geurhinder. Tot 15 uur hebben we daar gestaan en ook de rechter stond daar buiten te wachten. Om 15 u naar binnen dan en normaal zou mijn zaak eerst behandeld worden. Maar er was reeds een advocaat met zijn clienten voor ons de rechtzaal binnengegaan. De deurwaarder zei tegen mijn advocaat : vecht maar zelf onder advocaten uit wie er eerst gaat. Gevolg : wachten dus maar meer. Toen bleek ook nog eens de procureur vermist te zijn. Tien minuten na drie kon eindelijk gestart worden met de eerste zaak. Na een kwartier werden de advocaten uit de rechtzaal gezet, want de rechter wou met het betrokken kind (+/- 13 jaar) zelf praten. Drie kwartier heeft dat kind daar binnen gezeten ocharme. Daarna die advocaten opnieuw binnen. Pas om 16 u was het dan aan mij. Mijn advocaat heeft zijn pleidooi gehouden. Daarna was het aan de procureur. Die zei dat hij vond dat de negatieve punten in het verslag van het CAW niet genoeg uitgespit en bewezen waren. Hij zei daarop nog dat hij vond dat een alleenstaande ouder beter meer dan één kind heeft,te hechte relatie tussen moeder/kind is niet goed voor de ontwikkeling van het kind. Hij was dus niet akkoord met het CAW. Daarop vroeg de rechter of ik nog iets toe te voegen had. Heb dan nog eens een paar puntjes aangehaald. Daarop vroeg ze of ik al een kindje op het oog had en of ik opnieuw vanuit Ethiopie wilde adopteren. Een uitspraak zal volgen op 25 juni. De rechter heeft niet laten blijken in welke richting ze ging vonissen maar ik ging daar toch met een positiever gevoel buiten dan vorige keer in Turnhout. Afwachten tot eind juni, begin juli, tot wanneer dat vonnis in mijn brievenbus zal vallen.Maandag 25 juni 2007 :
In de 16e kamer van het Hof van Beroep in Antwerpen (=jeugdrechtbank) wordt vandaag om 14 uur het vonnis uitgesproken over mijn dossier!Woensdag 27 juni 2007 :
Vermits mijn advocaat in verlof is en het vonnis hier waarschijnlijk pas volgende week met de post zal toekomen, ben ik dan vandaag maar richting Antwerpen gereden in de hoop dat ik daar het vonnis ùag inkijken op de griffie. Dit keer geen onthaal door brandweer en politie gelukkig. Moest mijn aanwezigheid wel schriftelijk melden bij aankomst, kreeg een badge van nr 26 en mocht dan naar het vierde verdiep waar de griffie is. (veiligheidsmaatregelen ingevolge het stank-incident van vorige keer) Vriendelijke bediende die zonder probleem mijn dossier even ging halen. Eerst maar even kijken op de laatste pagina. En ja hoor :POSITIEF VONNIS. IK BEN GESCHIKT BEVONDEN !!!
Daarna toch maar even de andere bladzijden gelezen. En daarin stonden alle puntjes die vorige keer aangehaald werden om mij negatief te geven, netjes aangehaald en weerlegd!! YESSSSSSSSSSS !!!!! dank u mevrouw de rechter en mijnheer de procureur!!! Bij deze kan ik dus e i n d e l i j k mijn hoofdstuk beginseltoestemming afsluiten, 7 lange stresvolle maanden nadat ik voor het eerst dat negatief rapport onder ogen kreeg. YESSSS eindelijk mijn beginseltoestemming. 1 jaar, 3 maand en 3 dagen nadat ik mijn aanvraag naar Kind en gezin stuurde ! (vorige keer duurde het 11 maand) Dit wens ik dus echt niemand toe! Het waren echt wel zeven maand vol stress, twijfel, verdriet, ongeduld, onmacht, enz. Er viel een serieuze blok van mijn schouders vandaag !!! Voor iedereen die in dezelfde situatie zit : hou alsjeblief moed en blijf in jezelf geloven ! Wat volgt nu? Wachten tot het vonnis op papier hier afgeleverd wordt. Volgende week nog even nabespreking met mijn advocaat. En vandaag heb ik contact opgenomen met Ray of hope voor een afspraak. En dan hopelijk zeer snel op de wachtlijst, want die is ondertussen verschrikkelijk opgelopen. Wordt vervolgd ...Maandag 2 juli 2007 :
Bij deze kan ik eindelijk het hoofdstuk beginseltoestemming afsluiten ! Vandaag bracht de postbode het arrest van het hof van beroep. Toch maar even met Kind en gezin gebeld of ik het door mocht mailen (kwestie van er wat vaart achter te zetten!). En dan onmiddellijk dat vonnis ingescand en doorgemaild. Op naar ... de intake en het adoptiekontrakt. Yippie !! Adoptiecontract
Dinsdag 3 juli 2007 :
Dacht dat ik nog een aantal dagen zou moeten wachten vooraleer Kind en gezin mijn dossier zou overmaken aan Ray of Hope maar nee hoor, deze namiddag kreeg ik al een telefoontje van ROH met de vraag of ze een afspraak konden maken voor een intake gesprek want ze hadden vandaag mijn dossier doorgekregen?! Hoera voor de snelle levering door K&G! "Tuurlijk dat, ge zegt maar wanneer en ik sta daar in Berlare!!!" En dus heb ik volgende maandag een afspraak voor de intake!!!!3 juli 2007 bis :
Ondertussen had ik bij ROH al eens gepolsd achter de wachttijden. Ik zou namelijk voor een kindje gaan dat minstens een jaartje jonger is dan grote zus Bezua. En ik dacht ook voor een meisje te gaan. Blijkt dat de wachttijden voor een meisje van 0-1,5 jaar opgelopen zijn tot 2jaar! Voor een jongentje van dezelfde leeftijd zou het 1 jaar wachten zijn. Groot verschil toch wel hé!!! Dus ben ik terug op bezinning !!! Wordt het een meisje of een jongen ??????9 juli 2007 :
Twee jaar geleden zat ik ongelofelijk zenuwachtig mijn toewijzing af te wachten en op 11 juli 2005 kreeg dan eindelijk dat verlossende telefoontje van ROH. Nu, twee jaar later, sta ik terug op de wachtlijst voor een tweede kindje. Vanmorgen ben ik op 'intake' geweest bij ROH en het ik het ADOPTIEKONTRAKT GETEKEND. Ik sta dus eindelijk op de wachtlijst, nr 103 (voor diegenen die de wachtlijst van juni hebben is dat nr 110. De zeven koppels die momenteel in Addis zitten staan er bij mij niet meer op) Ter vergelijking : twee jaar geleden startte ik op nr 22! Oeps ... dat wordt wachten dus. Na rijp beraad heb ik besloten om 'mijn hart te volgen' en heb ik een voorkeur voor een meisje opgegeven. Bezua krijgt dus een zusje, maar ze zal nog heel wat geduld moeten hebben want dat betekent in de praktijk dat het nog bijna 2 jaar zou kunnen duren alvorens wij een toewijzing krijgen. Slik .... dat is héééél lang wachten !! Om met wat getallen naar jullie hoofd te gooien ... ik sta dus nu nr 103 ... voor mij staan reeds 22 dossiers die een toewijzing hebben .... dat brengt mij dus eigenlijk in één slag op nr 81 ... en er staan nog 5 dossiers voor mij die op 'stop' staan. Erika (ROH) en ik hebben even snel geteld dat er nog 24 dossiers voor mij zijn met eenzelfde voorkeur als ik. Erika zei me ook dat in 2005 en 2006 respectievelijk 53 en 52 kindjes toegewezen werden. Nu,in 2007, zitten ze al aan 54 toewijzingen !! Momenteel liggen de toewijzingen even stil tot in september omdat het gerechterlijk verlof eraan komt in Ethiopië (begin augustus tot half september) maar daarna hoop ik dat het weer toewijzingen begint te regenen natuurlijk. Oh ja : welke leeftijd heb ik opgegeven? Voor Bezua is het beter dat haar zusje minstens een jaartje jonger is. In Ethiopië is het momenteel zo dat als je een leeftijd opgeeft, bijvoorbeeld 0 tot 2 jaar, dan mogen ze een toewijzing doen van een kidje tussen 0 en 2,5 jaar. Je moet dus rekening houden met het feit dat ze er een half jaartje mogen bij doen. Dus heb ik gevraagd dat ze bij mijn profiel zetten : geboren na juli 2006 (1,5 jaar jonger dan Bezua) Oh ja 2 : ik kreeg daar nog goed nieuws. Normaal moet je erop rekenen dat het verslag van het openbaar ministerie wel een maandje of twee/drie op zich kan laten wachten. En dat heb je dus nodig omdat het meegestuurd moet worden naar Ethiopië. Dat van mij ligt al bij ROH!!! Bedankt mijnheer de procureur !!! Wachttijd
Maandag 9 juli 2007 (bis):
Daarmee is dus bij deze officieel mijn wachttijd begonnen. Dus ben ik eigenlijk (adoptie)-zwanger !!! Heb al direct ook huiswerk meegekregen bij ROH of met andere woorden de papierslag kan weer beginnen!!! Dossier samenstellen : dat wil in de praktijk zeggen zorgen voor een 12-tal verschillende documenten en fotos trekken van familie en huis en auto. Proberen die zoveel mogelijk in het Engels te pakken te krijgen zodat ze niet meer vertaald moeten worden en dan de burgemeester of een notaris vragen om op al die documenten de handtekeningen te legaliseren. Vorige keer heeft onze burgemeester dat zonder problemen gedaan, maar ondertussen hebben we in Herenthout een nieuwe burgemeester gekregen. Afwachten dus. Ik ben er vandaag alvast ingevlogen : de twee eerste documenten zijn al binnen. Morgen proberen we een afschriftje te bemachtigen uit het geboorteregister en een bewijsje te krijgen van bank en werkgever om mijn inkomsten te bewijzen en donderdag gaan we proberen een afspraak te krijgen bij de dokter voor een bloedproef en een getuigschriftje dat met mij alles in orde is.Dinsdag 28 augustus 2007 :
Op de website van Ray of hope is sinds enkele dagen een aangepaste wachtlijst te vinden. Daarop ben ik gestegen naar nummer 90. Voor mij staan er nog 11 die reeds een toewijzing kregen. Veel is er dus eigenlijk niet veranderd sinds begin vorige maand. Hopelijk volgen er vanaf september weer nieuwe toewijzingen. Vanavond ben ik, en alle anderen op de wachtlijst, uitgenodigd op een ontmoetingsavond met Mr Bruk (dat is de contactpersoon in Ethiopië voor ROH). Benieuwd of er nog iets gezegd zal worden wat voor mij nieuw is.Woensdag 29 augustus 2007 :
En dan is het woensdag 29/8/2007, dat is "Bezua-day" !!! Dat wil zeggen dat ik haar twee jaar geleden voor het eerst in mijn armen kreeg! En dat gaan we uiteraard met zijn tweetjes vieren. Ze zal er nog niet echt veel van begrijpen, daar is ze nog iets te jong voor maar we gaan er zeker een leuk en gezellig dagje samen van maken !!! En in het weekend zien we ook onze medereizigers van toen nog eens voor een bbq en een leuke babbel. Superleuke vooruitzichten!!Woensdag 10 oktober 2007 :
Stand na drie maanden wachten : Vandaag heb ik mijn dossier eindelijk gaan afgeven bij ROH. Geen problemen gehad met het samenstellen van het dossier en onze burgemeester heeft ook feilloos alle handtekeningen gelegaliseerd. Ik heb er een beetje mijn tijd voor genomen deze keer. Er is immers nog tijd hé met bijna twee jaar wachten voor de boeg. Het dossier zal nu vertaald worden in het Engels. Dat wil zeggen de paar documenten die in het Nederlands opgesteld waren. Nog eens een dikke merci aan de twee mensen die bereid waren om hun beste Engels boven te halen en een aanbevelingsbrief geschreven hebben!! In de drie maanden dat we nu op de wachtlijst staan is er eigenlijk gebeurd. Buiten dat er een aantal mensen hun kindjes zijn gaan afhalen, er een aantal in ethiopië zitten of vertrekkensklaar zijn, is er niks gebeurd. Nog steeds geen nieuwe toewijzingen dus. Eerst was er het gerechterlijk verlof in Addis en daarna waren er de milleniumvieringen die voor stilte in adoptieland zorgden. (Ethiopië vierde namelijk op 11 september nieuwjaar en vermits zij in een andere tijdsrekening zitten, vierden zij dit jaar de overgang naar het jaar 2000) Hopelijk komen er morgen of de volgende weken een aantal toewijzingen zodat we een paar plaatsjes opschuiven op de wachtlijst. Voorlopig dus nog op nr 90, met nog 11 koppels voor mij die reeds een toewijzing kregen, dus eigenlijk op nr 79! Komaan Mr Bruk, laat het nog eens toewijzingen regenen aub !!!!Dinsdag 30 oktober 2007 :
De wachtlijst op de site van ROH is aangepast. De mensen die ondertussen hun kindje gaan halen zijn, werden eraf gehaald. Daardoor sta ik nu op nr 82. Vorige week was er ook een regen van toewijzingen, 14 om precies te zijn. Verder staan er nog 2 koppels op die reeds een toewijzing kregen in juli, maar nog niet konden vertrekken naar Ethiopië om hun kindje te halen. Dat maakt dat ik eigenlijk nr 66 ben. Van de 14 toewijzingen zijn er 5 die in mijn categorie zitten. Dat maakt dat er dan nog altijd 22 kandidaten met dezelfde voorkeur voor mij op de wachtlijst staan. Iedereen die een toewijzing kreeg wens ik een hele dikke proficiat toe !!!Dinsdag 13 november 2007 :
Stand na vier maanden wachten : Gisteren stond er een nieuwe wachtlijst op de site van ROH. Er zijn ondertussen nog vier toewijzingen gebeurd, allemaal jongens. Ik sta voorlopig nog altijd op nr 82 maar ondertussen staan er al 20 KA voor mij met een toewijzing. Dat brengt mij dus op nr 62, met toch nog altijd een stuk of 22 KA voor mij met dezelfde voorkeur als ik.Maandag 26 november 2007 :
Kreeg vandaag een niet zo leuk berichtje van Ray of hope. Het weeshuis waarvan Bezua komt, MOC (Missionaries of charity), dit is een weeshuis van de kloosterorde van moeder Theresa, wil geen kindjes meer toewijzen aan alleenstaanden !!! Deze beslissing zat er een beetje aan te komen omdat bijvoorbeeld in India datzelfde MOC ook geen toewijzingen wil doen aan alleenstaanden. Maar het is weer maar eens een opdoffer voor alleenstaande kandidaat adoptieouders. (Voor wie niet echt volgt : in China is sinds mei ook een nieuwe regeling rond adoptie van kracht die o.a. alleenstaanden uitsluit) Gelukkig is er nog een ander weeshuis waarmee Ray of hope werkt, namelijk kidscare. Hopelijk heeft dit niet al te veel negatief effect op de wachtlijst voor alleenstaanden.Zaterdag 12 januari 2008 :
Bijna was ik het jullie vergeten te vertellen maar 3 januari kreeg ik een mailtje van ROH dat mijn dossier vertaald was en zelfs ook al vertrokken was naar Ethiopië ! Het was blijkbaar al verstuurd net voor de feestdagen maar met de feestdrukte waren ze vergeten om me daarvan te verwittigen. Na zes maanden wachttijd sta dat dossiertje er zo voor : op de wachtlijst van december sta ik op nr 79 met voor mij 23 mensen die reeds een toewijzing gekregen hebben en nog 2 dossiers die voorlopig stopgezet zijn.Donderdag 21 februari 2008 :
Vandaag stond de voorbereiding II op de agenda. 19 u zat ik met nog enkele koppels bij Ray of hope (inclusief K&D, reisgenootjes van mijn vorige reis naar Ethiopië). Veel info wist ik al van vorige keer, maar er waren ook nieuwtjes natuurlijk. Verder nog een keertje de video over Ethiopië gezien. Het zal nog even duren voor we kunnen vertrekken, maar Inge zei ons dat er eind februari toch weer nieuwe toewijzingen te wachten staan. Hopelijk schuif ik dan nog eens enkele plaatsjes op.Maandag 10 maart 2008 :
Vorige week waren er nieuwe toewijzingen. In totaal 10 koppels kregen een kindje toegewezen waaronder 4 meisjes, een sibling en de rest zijn jongens. Op deze lijst sta ik op nr 57.Woensdag 9 april 2008 :
9 maanden wachtlijst heb ik er op zitten ondertussen. Er zijn nog geen toewijzingen gevallen deze maand, maar volgens de geruchtenmolen zouden er toch nog enkele volgen deze maand. Ik heb even een balans opgemaakt na die 9 maand : ik ben begonnen op nr 103 en op de lijst na de laatste toewijzingen stond ik op nr 56. Voor mij staan er nog 14 die reeds een toewijzing hebben en 4 dossiers op stop. Wat mijn voorkeur betreft : vermits ik 1,5 jaar jonger dan Bezua gevraagd heb, sta ik momenteel in de categorie 0 tot 1,5 jaar. In die categorie stonden er bij mijn inschrijving 27 voor mij die nog geen toewijzing hadden in juli, na de laatste toewijzing staan er nog steeds 16 voor mij. Het zal dus nog even duren voor ik naar Ethiopië kan vertrekken. En ondertussen begint het serieus te kriebelen. Tijd voor een dipje met andere woorden. Er zijn de laatste weken nogal wat geboortes geweest in mijn familie en vriendenkring. En ik ben heel gelukkig voor hen, daar niet van, maar dat maakt het er voor mij niet makkelijker op. Er zijn er zelfs 2 bij die er in slagen om sinds Bezua hier is, al een tweede kindje op de wereld te zetten. Ondertussen zijn er in Bezua's klasje en opvanggroepje ook een paar zusjes en broertjes geboren waardoor Bezua heel erg bezig is met de begrippen 'zus' en 'broer'. Mede daarom en omdat het steeds moeilijker wordt om het voor haar verborgen te houden heb ik haar dus maar de blijde boodschap gebracht dat ze ook een zusje mag verwachten. Ze zag dat absoluut zitten. Sindsdien hebben we allebei ook een nieuw favoriet boekje in ons boekenrek staan 'een zusje uit een ver land'. (allez dat stond er eigenlijk al bijna een jaar maar het is nu pas dat we het samen lezen) Ondertussen zit ik wel met een klein probleemtje : Sinds vorige week zegt Bezua namelijk tegen iedereen dat ze 'zoveel' babytjes krijgt ( en dan steekt ze vijf vingertjes in de lucht) Als je dan vraagt waar gaan die allemaal slapen, dan zegt ze in mijn kamertje. En waar gaat zij dan slapen? Bij mama in bed, hé mama!? Tja, ...Vrijdag 6 juni 2008 :
Een jaar geleden stond ik verschrikkelijk zenuwachtig te wezen in het hof van beroep van Antwerpen. En vandaag, staan we alweer bijna 11 maanden op de wachtlijst. Deze week is een nieuwe wachtlijst gepubliceerd. In april waren er slechts 3 toewijzingen en in mei slechts eentje. Voor de rest zijn vooral mensen hun kindjes gaan ophalen in Ethiopië. (Proficiat allemaal!) Dat maakt dat ik nu op nr 42 sta. Yeah eindelijk in de top 50!! En yeah eindelijk op de eerste bladzijde van de wachtlijst terechtgekomen !! (Jaja, ik weet het, dat zijn vrij stomme dingen om over te juichen, maar in deze stille periode zoek je gewoon iets, hoe klein ook, om over blij te zijn. Kwestie van een beetje optimistisch te blijven hé) Enfin, ik sta dus op nr 42 en voor mij staan nu nog 15 koppels met dezelfde voorkeur. Bezua wordt volgende maand 3,5 jaar, dat wil zeggen dat ik nu op de wachtlijst sta voor een meisje tussen 0 en 2 jaar. En er is nog meer slecht nieuws : ray of hope heeft zijn wachtlijst op stop gezet. Er staan momenteel 135 wachtenden op en er zullen er dus voorlopig geen meer bij komen. Het zit namelijk zo dat een geschikheidsvonnis slechts drie jaar geldig is. Ray of hope wil blijven bij ongeveer 50 toewijzingen per jaar, en dus komen ze te dicht bij een wachttijd van drie jaar. Het is momenteel nog niet duidelijk wat er moet gebeuren als je vonnis zou verlopen. Er is wel een voorstel in het parlement om mensen die reeds een toewijzing hebben op het moment dat hun geschiktheidsattest verloopt nog een jaar extra tijd te geven. Maar dat voorstel is nog niet goedgekeurd en wat dan met mensen die nog op de wachtlijst staan en geen toewijzing hebben? Vandaar dus dat ROH de wachtlijst voorlopig heeft afgesloten. Nu heb ik natuurlijk eens zitten tellen. ROH wil per jaar zo'n 50 mensen zien afreizen naar Ethiopië. Als ik de wachtlijsten van januari tot nu bekijk, dan zijn er al zo'n 28 mensen die ofwel afgereisd zijn ofwel deze zomer nog afreizen. Dus zullen er tussen juni en oktober nog een 22 toewijzingen moeten volgen. Toewijzingen in november en december zullen immers volgend jaar afreizen. Laat maar komen Bruk ...Maandag 30 juni 2008 :
Vandaag alweer een zwarte dag in het Vlaamse adoptieland. Begin van de maand zette Ray of Hope een tijdelijke stop op de wachtlijst, vandaag geraakte bekend dat Horizon die China, Rusland en Nepal vertegenwoordigt ermee stopt omwille van financiele moeilijkheden. Dit zijn de twee grootste wachtlijsten van Vlaanderen. Veel goeie moed aan de mensen die op de Horizon lijst staan. Wij denken heel veel aan jullie en hopen dat jullie dossiers fatsoenlijk worden afgewerkt. Voor de mensen die nog net niet op een wachtlijst staan, is dit alweer heel slecht nieuws. Waar moeten die naartoe?Woensdag 9 juli 2008 :
Vorige week werd de nieuwe wachtlijst van juli gepubliceerd. In de praatgroepen waren al een aantal toewijzingen bekend. Dikke proficiat allemaal! Er waren maar liefst 4 sibling-toewijzingen bij! Heel goed nieuws voor de broertjes en zusjes in kwestie. Voor de rest blijken er nu ook drie meisjes in onze leeftijdscategorie bij te zijn. Een bescheiden yeahke daarvoor! Dat wil zeggen dat we nu nog 12 wachtenden voor ons hebben. Ondertussen heeft mama een aftelkalendertje gemaakt voor Bezua (en ook een beetje voor mama). Dat maakt het allemaal een beetje visueler. Gisteren mocht Bezua drie dikke kruisen zetten over de nrs 15-14 en 13 voor ons. Het slechte nieuws dat de ronde doet is dat er pas in oktober opnieuw toewijzingen zullen zijn. En vandaag staan we juist 1 jaar op de wachtlijst. Wij hopen eigenlijk dat we geen tweede verjaardag zullen moeten vieren.Donderdag 9 oktober 2008 :
Lang geleden dat ik hier nog eens een update neergepend heb, mijn excuses daarvoor maar er is op adoptiegebied voor ons dan ook niks veranderd. Na 15 maanden op de wachtlijst staan er nog altijd 12 wachtenden voor ons. (in de algemene lijst staan we nr 29) Maar er is hoop! In de "adoptiewandelgangen" wordt gefluisterd dat er volgende week toewijzingen worden verwacht. Wij branden hier weer volle bak kaarsjes en duimen dat het er veel mogen zijn. Héééél veel. Zodat we veel plaatsjes kunnen opschuiven. En natuurlijk duimen we ook voor nog een aantal vrienden en bekenden die vooraan op de wachtlijst staan met hun voorkeur en waarschijnlijk na die lange zomer op superhete kolen zitten.9 oktober 2008 bis :
Ondertussen hebben we hier wel niet stilgezeten in de zomer. Er is heel veel gebeurd ten huize Marleen en Bezua. Wij hebben namelijk ons appartement vaarwel gezegd en hebben een huis met grote tuin gekocht. De afgelopen vier maanden zijn als volgt verlopen : huisje gekocht voor oma, wij hebben dan oma's huis gekocht en ons appartement verkocht. Heel veel geschilderd en geklusd in ons nieuw huis. Oma verhuisd, mama & Bezua verhuisd. En sindsdien genieten wij hier in het groen van onze nieuwe thuis. Er moet de volgende maanden nog serieus wat geklusd worden (onder andere de kinderkamer van ons zusje) maar dat komt wel goed. En tussendoor nog wat tuinieren.Verder hebben we hier in augustus ook nog een klein beetje vakantie gehouden. En zeer belangrijk : Bezua zal meegaan naar Ethiopië, dus heeft mama ook nog een reisgenoot gevraagd. En toen was het september en moest Bezua weer naar school, nieuwe klas, nieuwe juf en gedeeltelijk ook nieuwe kindjes want ze hebben de klassen wat herschikt. Daarna mocht ze in de kinderclub ook nog eens "afstuderen" in de speeltoren (=groep 2,5 tot 3,5 jarigen) en mocht ze overgaan naar de grotere kindjes in het speelkasteel (3,5 tot 6jarigen). En ze vind het allemaal superleuk. In september hadden we ook nogal wat afspraken met kandidaat- en adoptieouders. Bezoekjes werden afgelegd en ontvangen. En we leerden ook wat nieuwe mensen kennen van de yahoo praatgroep want daarmee hebben we het tweejarig bestaan gevierd in Planckendael. En niet te vergeten : eind augustus/begin september hebben we weer een verjaardag mogen vieren. Bezua en mama zijn ondertussen al drie jaar tezamen! We hebben dat gevierd zoals de vorige jaren, een gezellig dagje mama en dochter samen uit. En natuurlijk hebben we ook onze jaarlijkse reünie gehad met onze reisgenoten. Het was superleuk om ze allemaal weer eens terug te zien. We waren met zes koppels toen en daarvan staan er nu opnieuw vier op de wachtlijst bij ROH voor een brusje. We duimen hier voor allemaal! En daarmee begint mama ook opnieuw wat meer zenuwachtig te worden. Ik ben heel lang vrij kalm geweest tijdens de wacthtijd. Die ging eigenlijk tot hiertoe makkelijker als vorige keer met Bezua. Maar het begint nu toch dringend tijd te worden dat er actie komt. Dus toewijzingen gevraagd aub!
Woensdag 5 november 2008 :
Vorige week was weer zeer spannend. Via de yahoo praatgroep van ROH wisten we dat er nogal wat toewijzingen geweest waren. Maar van de wachtende vooraan op de lijst die voor een meisje gaan, is niemand lid van de praatgroep. We wisten dus van de toewijzing van twee jongetjes en 2 siblings maar van de meisjes .... Sinds maandag morgend stond dan de nieuwe wachtlijst op de website van ROH. En vanaf nu sta ik op nummertje 9 voor een meisje. Nog 8 wachtenden voor ons . Het gaat eindelijk vooruit. En ze verwachten nog meer toewijzingen in november en december. Misschien zit ik volgend jaar tegen mijn verjaardag wel in Ethiopië ??!! Volgende week heb ik een beetje verlof gepland. Misschien moet ik toch maar eens dat tweede kinderkamertje gaan in orde brengen?Dinsdag 2 december 2008 :
Vrijdag zijn er weer toewijzingen geweest, drie toewijzingen vanuit het MOC weeshuis. Er is al zeker 1 meisje van 2 jaar bij en 1 jongetje. Dat waren 2 mensen vanop de praatgroep. Van de derde toewijzing weet ik nog niks. Dat wil dus zeggen, NOG 7 WACHTENDEN voor mij! Hopelijk volgen er nog toewijzingen van het andere weeshuis deze week?! Hopelijk tot snel voor een volgende update.Donderdag 4 december 2008 :
Vanavond is de laatste nieuwe versie van de wachtlijst online gezet. Deze week is nog één toewijzing geweest van een ouder meisje, maar vorige week waren inderdaad 3 toewijzingen waarvan 2 met dezelfde voorkeur als ik, een meisje van 2 jaar en een babymeisje. Er staan dus nog 6 WACHTENDEN voor ons! Bezua zal morgen dus nog een kruis kunnen zetten op ons aftelkalendertje. Ze zal blij zijn. Van ons mag ons zusje al komen hoor, haar kamertje is zo goed als klaar. Mama heeft haar best gedaan vorige maand en nieuwe vloerbekleding gelegd en een nieuw kleurtje op de muren gezet. Wat vroeger mijn kamertje was toen ik nog bij mijn ouders woonde, is nu omgetoverd in een princessenkamer voor onze kleine zus. Vanaf nu zijn hier twee roze slaapkamers in huis. Bezua mocht immers mee de kleur kiezen en wat had ik ook anders verwacht, roze natuurlijk.Woensdag 24 december 2008 :
Zonet zijn een aantal nieuwe toewijzingen bekendgeraakt. De wachtlijst werd ook netjes aangepast vooraleer de dames van ROH op verlof gingen. Bedankt dames om ons niet in spanning te laten zitten. Volgende kindjes zijn toegewezen : een jongetje van 7 jaar, 2 siblings en dan komt het tata ... 9 meisjes! Van deze meisjes stonden er maar liefst 4 voor mij in mijn leeftijdsvoorkeur. Blijven er nog voor mij over : iemand met voorkeur 0-1,5 jaar en iemand met voorkeur 0-6 maanden. Vermits ik opgegeven heb dat ons zusje minstens 1,5 jaar jonger moet zijn dan Bezua, groeit ook mijn maximum leeftijd tesamen men mijn Bezua'tje. Bezua wordt 4 begin januari, dus sta ik er nu op in de categorie 0-2,5 jaar. Dat wil zeggen dat ik wel nog iemand extra voor mij moet tellen. Zij staan er op voor een meisje 2-4 jaar en dat zijn nog wel goeie vrienden van ons. (K & D, als jullie dit lezen, het wordt spannend hé! Misschien reizen we wel samen af!) Enfin : ik denk dat ik wel mag springen van blijdschap zeker! Ik denk dat ik mijn gsm nu constant bij mij ga houden (hihi) Wat een geluk dat er een nieuw exemplaar onder de kerstboom lag vanavond.24 december 2008 bis :
De vorige weken zijn met serieuze ups en downs gegaan. Het goeie nieuws dat de ronde deed en nu toch wel waarheid blijkt te zijn : ROH heeft goedkeuring gekregen om met 2 nieuwe weeshuizen samen te werken. Van het eerste mochten ze deze maand 6 proefdossiers indienen, vandaar dat er zoveel toewijzingen waren zo net voor de kerst. Dat is het Gelgela weeshuis. Voor het tweede weeshuis mogen ze ook 6 proefdossiers indienen in januari. Er zullen in januari dus nog een fix aantal toewijzingen volgen. Met dit weeshuis zou ROH al een keertje samengewerkt hebben. Tot daar het goeie nieuws want er was ook heel slecht nieuws : ethiopië verstrengt zijn eisen tegenover kandidaat adoptieouders. Dit staat te lezen op de ROH website :"Nieuwe richtlijnen voor adoptie van de Ethiopische overheid In mei 2008 werden nieuwe richtlijnen uitgevaardigd door MOWA (Ministery Of Womens Affairs). Dit zijn de richtlijnen die de weeshuizen en adoptieorganisaties moeten volgen. Nieuwe kandidaten dienen rekening te houden met de volgende voorwaarden: - Alleen gehuwde koppels worden toegelaten. - Alleenstaanden worden niet meer toegelaten voor de adoptie van een kindje. De lopende dossiers van alleenstaanden zullen worden afgehandeld maar er zullen geen nieuwe worden aanvaard. - Wanneer één van beide ouders ouder is dan 50 is kan enkel een kind van boven de 7 jaar worden toegewezen. In se betekent dit dus dat er een maximaal leeftijdsverschil van 43 jaar mag zijn met het adoptiekind en de gemiddelde leeftijd van de adoptanten. - Wanneer in het adoptiegezin al kinderen aanwezig zijn, dient het adoptiekind minstens 2 jaar jonger te zijn dan het jongste kind in het gezin. "
Vooral het feit dat geen alleenstaanden meer toegelaten worden is alweer een serieuze opdoffer voor de singles. Er blijven immers niet veel alternatieven meer over. Ik moet zeggen dat dit mij toch serieus geraakt heeft. Ik ben dan wel niet echt zinnens meer om nog voor een derde kindje te gaan, maar het is alweer de zoveelste opdoffer voor alleenstaanden. Bovendien zit ik toch wel met de schrik dat ze in Ethiopië toch moeilijk zouden kunnen doen bij de toewijzingen aan diegenen die nog op de wachtlijst staan. Ik zal maar pas gerust zijn als ik thuis ben met mijn toekomstige dochter.
Zaterdag 24 januari 2009 :
Het is al een hele rare maand geweest. Het jaar is hier niet echt goed begonnen. Tijdens de kerstvakantie had ik opeens een vlek voor mijn ogen. Toen ik 5 januari naar de oogarts ging bleek dat mijn netvlies gescheurd was. In de namiddag lag ik al in Leuven op de operatietafel. Ze hebben het gelukkig kunnen repareren maar mijn ene oog zal voortaan nog minder zien dan voorheen. Toen kwam heel het verhaal van senator Schelfhout. Ik ga dat verhaal hier niet meer uit de doeken doen, maar ik was en ben nog steeds zeer boos op mevrouw de senator. Ze hoort in ieder geval beter te weten. En deze week was het alweer hommeles in adoptieland. Ditmaal in het adoptiekantoor dat Kazachstan vertegenwoordigd. Het is nog niet duidelijk wat er daar allemaal aan de gang is maar de lijst is voorlopig gesloten en de mensen die op die lijst staan zitten nu in de onzekerheid of hun adoptie wel kan doorgaan. Het wordt hoog tijd dat er eens positief nieuws komt nu!!En toen kwam vrijdag. Toen ik Bezua in bed had gelegd keek ik even na of er mail geweest was. Op de ROH-praatgroep zag ik plots staan "toewijzingen". Het bleek te gaan om iemand die in mijn voorkeur staat. Ben toen naar mijn gsm gerend, alhoewel ik hem heel de dag redelijk dicht bij mij had gehouden, maar niets, geen gemiste oproepen. Spijtig! Sinds dinsdag loop ik al heel zenuwachtig te zijn, toen kreeg ik ineens het voorgevoel dat er een toewijzing op komst was. Maar deze week geen voor ons erbij dus. Het goede nieuws is echter dat ik nu in de categorie van 6 maanden tot 2 jaar op NR 1 sta! Jippieyeah!! Er schijnen 4 toewijzingen te zijn geweest, 2 jongens en 2 meisjes. Het tweede meisje is nog niet duidelijk over wie het gaat. Proficiat aan de nieuwe mama's en papa's!
En ondertussen is ook mijn kleine meid alweer iets minder 'kleine meid' geworden. Ze heeft deze maand 4 kaarsjes uit mogen blazen. Door het voorval met mijn oog hebben we haar verjaardagfeestje even moeten verzetten maar vandaag heeft ze haar princessenfeest mogen houden. Ze heeft genoten !! Amai al zo'n grote meid zeg. Waar is de dag dat ik haar de eerste keer in mijn armen had. En mama heeft vandaag al heel veel knuffeltjes gekregen omdat ze volgens Bezua "zo'n lieve mama was". Dus mijn dag kon ook niet meer stuk.
Woensdag 11 februari 2009 :
Sinds enkele dagen is er een nieuwe wachtlijst online. En dat bevestigde wat ik al wist via de praatgroepen dat is dat ook een babymeisje is toegewezen eind januari. Dat maakt dat ik op de 1st plaats sta voor een meisje van 0 tot 2 jaar. Voor een kindje boven de 2 jaar staat nog 1 koppel (K&D onze reisgenoten van vorige keer) voor ons. En verder is er dan nog B, een vriendin-ook alleenstaande mama, staat ook helemaal vooraan op de lijst voor een jongen tussen 2 en 4 jaar. En dan staan ook nog G&I met nog 2 wachtenden voor hen op de wachtlijst. Er zal hier dus serieus wat afgeduimd worden de volgende weken !!! Hopelijk komt voor ons allen zeer snel dat telefoontje!!!! En dan kwam er onlangs ook nog het goede nieuws dat een ander koppel van onze vorige reisgenoten wel een toewijzing gekregen heeft bij de vorige lichting. Wij wensen hen (B&S) een superdikke proficiat!!!Vrijdag 20 februari 2009 :
Er schijnt vandaag een nieuwe toewijzing geweest te zijn van een baby jongentje. Een toewijzing vanuit het MOC weeshuis. Zou dit willen zeggen dat er volgende week nog toewijzingen volgen???Maandag 2 maart 2009 :
Drie jaar geleden schreef ik voor het eerst in het dagboekje van onze kleine zus. Drie jaar bezig dus, drie lange jaren waarin ik serieus wat strijd heb moeten leveren en tot hiertoe is ons einddoel nog steeds niet echt in zicht. Het begint nu echt wel door te wegen. Momenteel zit ik weer thuis, in ziekteverlof, (was vorige week op controle met mijn oogje en ze hebben me daar een nachtje gehouden om opnieuw geopereerd te worden. Ik speel dus opnieuw kapitein eenoog hier in huis), en dat thuiszitten doet er geen deugd aan. Veel te veel tijd om te nadenken. Maar ik probeer aan de leuke dingen te denken, heb ondertussen leuke ideetjes bedacht voor de suikerbonen, en de kinderslaapkamer is besteld. Het wordt dus tijd dat het telefoontje waarop we hier zolang al wachten eindelijk ook komt. Vandaag stond de nieuwe wachtlijst online. Diegenen die ondertussen thuis zijn met hun kindjes zijn eraf gehaald en de nieuwe intakes zijn erop gezet. Dat maakt dat we nu op nr 22 staan. We staan in onze categorie wel niet meer op nr 1. Er is namelijk een koppel vooraan op de lijst die voorheen op stop stonden en nu opnieuw bezig zijn. Ze staan erop met voorkeur 0-1 jaar. Conclusie : categorie 0-1 jaar staan we 2e ; in de cat 1-2 jaar staan we op nr 1 en in categorie 2-2,5j staan we ook nr 2. Hopelijk kunnen jullie nog volgen? Toewijzing
Vrijdag 27 maart 2009 :
Eén van de eerste keren dat ik in dit dagboek schreef was 22 maart 2006, toen stuurde ik vol verwachting de aanvraagformulieren naar Kind en Gezin. En nu, 3 jaar later, mag ik hier eindelijk het superleuke nieuws melden : IK BEN MAMA GEWORDEN !!!!! Mijn kleine meisje heet BERTUKAN en is geboren niet ver van Addis Abeba op 12 december 2007.Rond een uur of vier belde E van Ray of Hope met goed nieuws. Ze had voor mij een voorstel, een meisje van 1 jaar en drie maand. Ik was toen op de expresweg van Knokke naar Antwerpen aan't rijden, op weg naar huis. Er was dus nogal wat achtergrondlawaai dus ik verstond haar amper. Dus toen E. vertelde dat ze Bertukan heette, hoorde ik door al het lawaai enkel Bé u a. Ik was al bijna in paniek want ik dacht echt dat die Bezua gezegd had. En door mijn hoofd ging al van hoe lossen we dat op met 2 Bezua's in huis. Dus vroeg ik maar hoe heet ze? Maar bij de herhaling hoorde ik niet veel meer. Gelukkig kon ik op dat moment net van de expressweg afrijden en heb mij even aan de kant gezet. En toen hoorde ik dat het Bertukan was.OEF! Dinsdag mag ik richting Berlare rijden om het voorstel te gaan bekijken en tekenen. En dan kan de procedure in Ethiopië van start gaan. We zullen moeten rekenen op nog een maand of drie, vier vooraleer we kunnen vertrekken. In juli dus waarschijnlijk. Bezua is natuurlijk in de wolken. Als het van haar afhing, vertrokken we al direct. Maar nu we er een termijn op kunnen plakken, kunnen we weer een nieuw aftelkalendertje maken voor Bezua en dan kan ze beter volgen want het begon een beetje vervelend te worden voor haar. Alles op de aftelkalender was weggeschrapt en toch was nog altijd dat zusje er niet. Ik vertelde haar dat die in de zomer zou komen. Dus elke keer als het goed weer was vroeg ze 'is't nu zomer mama?' Ocharme. Enfin, wij gaan hier dit weekend een beetje feest vieren, een flesje of twee kraken (ene champagne en ene kinderchampagne natuurlijk) en dan aftellen naar juli!!!
Procedure in Ethiopië
BEDANKT voor alle gelukwensen !!!!
Dinsdag 31 maart 2009 :
Vandaag had ik een afspraak bij ROH om de aanvaarding van Bertukan te ondertekenen. Bertukan is geboren in Tamaber. Dat is een klein drop ongeveer 175km ten noorden van Addis Abeba, in de bergen, tussen Debre Birham en Debre Sina. Ze verbleef in Kids Care maar zal nu verhuizen naar het Ray of hope transithome. Alles is ok met haar. 6 maart is ze op doktersbezoek geweest. Toen woog ze 8 kg en was ze 74 cm groot. Ze had blijkbaar volgens Bruk héél hard geweend toen de dokter bloed wilde afnemen.Dinsdag 31 maart 2009 bis :
Nu dat de aanvaarding getekend is kan Dhr Bruk verder met de papierwinkel in Ethiopië. Je vind hierover meer op de adoptiepagina. In het kort wil dit zeggen dat : Bertukans en ons dossier wordt vertaald. Bruk vraagt een courtdate aan. Het ministerie vormt een advies over deze adoptie. Dan heel spannnend, volgt de rechtbank waarop de rechter beslist of Bertukan aan ons gezinnetje mag toegewezen worden. Als dat positief is, gaat alles naar het FOD in Brussel voor goedkeuring en daarna kunnen we vertrekken.Vrijdag 17 april 2009 :
Vandaag was er een mailtje van ROH. We hebben een datum voor een courtdate : 3 juni 2009!!! Als alles ok verloopt op 3/6 dan kunnen we 5 à 6 weken later vertrekken. Het begint dus een beetje concreter te worden. Maar eerst even afwachten wat de rechter beslist natuurlijk.Woensdag 3 juni 2009 :
Vandaag was dé dag, court day. Het was de laatste dagen nog super spannend en zenuwslopend maar daarstraks om 15u hebben ze gebeld dat Bertukan haar dossier goedgekeurd werd door de rechter!!!! Een klein maar-tje erbij : het ministerie ginder (MOWA) moet nog wat in zijn verslag aanpassen maar die aanpassing wordt hopelijk vrijdag of ten laatste begin volgende week gedaan. Afhankelijk van de snelheid van het MOWA zouden wij dus binnen 5 tot 7 weken ongeveer afreizen.Woensdag 3 juni bis :
Vanmorgen vroeg zijn we (Bezua en ik - ja sorry juf ik heb haar een dagje laten brossen) naar Zaventem gereden. Daar kwamen twee koppels aan die we kenden met hun kersverse kids. In totaal waren het 4 koppels die vorige week afreisden. Maar het was superleuk. Eerst hebben we vanuit de cafetaria boven het vliegtuig zien aankomen en na een tijdje wachten kwamen vier stralende gezinnen daar uit de beruchte deur in de aankomsthal. Nog eens dikke proficiat allemaal. S en B hebben mij verteld dat ze Bertukan gezien hebben in het transithuis en gaven een leuke beschrijving van mijn kleine meid. Bedankt daarvoor. Dat was een leuke verrassing. Want de foto, ja daar zullen we nog een tijdje moeten op wachten hé. Naar gewoonte wordt die pas de week voor het vertrek doorgemaild. Nog even geduld dus.Vrijdag 26 juni 2009:
Ondertussen ... zijn we naar het tropisch instituut geweest met ons drietjes voor de nodige inentingen. Met als resultaat : Bezua 3 spuiten terwijl mama dacht dat ze er met eentje voor Gele koorts zou vanaf komen. Toen kwam mama die er ook met eentje voor buiktyfus dacht vanaf te komen en kreeg er 3. En toen onze reisgenoot nog, die spande de kroon met 4 spuitjes (sorry N.). Toen we bij de kassa aankwamen viel iemand die aan 't betalen was van zijn stokje. Direct de dokters en de mevrouw van achter de kassa erbij, beentjes omhoog tot hij weer bijkwam. En daarna mocht hij nog even met de dokter mee. Omdat we nogal wiggel-waggelend naar de auto terug gingen, zijn we dan maar eerst eentje gaan drinken, om wat te bekomen. Drie waggelende meiden, met armen vol plakkertje, ze moeten daar wat gedacht hebben op dat terrasje.Met Bezua ben ik ondertussen ook naar de fotograaf geweest en naar de gemeente zodat haar reispaspoort in orde geraakt. En dan zijn we nog een avondje bij ROH geweest voor de reisvoorbereiding.Heel veel informatie gekregen. We zullen vertrekken met Ethiopian airlines. Waarschijnlijk opnieuw vliegen via Frankfurt, maar deze keer moeten we niet in allerijl naar het andere vliegtuig hollen, we mogen rustig blijven zitten. Het hotel is ook gewijzigd : Addis View hotel. En we kregen ook nog een filmke te zien.