Ondanks dat CFS wettelijke erkenning kreeg in Nederland en Engeland, kunnen wij (jammer genoeg) niets melden hierover.

Wel steunt de beleidswerkgroep van de CVP nog, anders bleef dit blad leeg...
De CVP werkt dus wel nog aan initiatieven, gelukkig maar dat ook zij ons niet in de steek laten...
Op de volgende bladzijde kan u het verslag vinden van de CVP- beleidswerkgroep. Zoals we allemaal kunnen lezen staat bier duidelijk in dat Minister De Galan, om onverklaarbare redenen, wacht om een Technische Medische Raad samen te stellen. Onverklaarbare redenen? Wij noemen dit gewoon onwil en het niet opnemen van haar verantwoordelijkheid.
Wij vragen ons dan ook af, wanneer Minister De Galan eens op haar verantwoordelijkheid gewezen zal worden door onze andere beleidsmensen?

Of is het zo in België dat als je Minister bent, je géén verantwoordelijkheid hoeft te nemen?
Onlangs vernamen we via de media toch anders... maar ja, het betrof toen geen CFS. We zijn ondertussen al jaren slachtoffers van alle vormen van willekeur, we hoopten dat er op onze Ministeries géén willekeur was. Blijkbaar vergisten we ons weer.

Hetzelfde op het Ministerie van Volksgezondheid, blijkbaar is dit Ministerie enkel voor het gezonde volk? De werkvergadering van 4 september 1998 is nog steeds niet doorgegaan.
Telkens als wij contact opnamen, kregen we te horen hoe druk "ze" het daar wel hebben, dat er gebrek was aan personeel enz.
En daar moeten zieke mensen het mee doen???

Misschien is dat iets voor de volgende verkiezingen? Meer personeel op de Ministeries? Of is daar ook geen geld voor? Net zoals er op het Ministerie van Volksgezondheid geen geld is om de CFS-brochure, die nota bene volledig klaar is overhandigd, te versturen naar dokters en verplegend personeel? Een gewone kopie maken en versturen is té duur?!! Wij zorgen anders wel voor vrijwilligers, die deze kopie's helpen maken, een kopieerapparaat is er op het Ministerie, portokosten hoeven ze niet te betalen.
Is de prijs van het papier ook nog té duur??? Dan willen we voor sponsors zoeken hiervoor. Wat is het volgend probleem, geachte Heren?

De verkiezingen staan voor de deur... Wij weten het ondertussen wel en met ons 15.000 medepatiënten. Dan hebben we het nog niet eens over de familieleden, vrienden enz. van deze 15.000 Belgen. Want ook al worden we niet erkend door onze beleidsmensen, na de schrijnende verhalen die onlangs in de media verschenen, krijgen we van het grote publiek, boe langs boe méér herkenning binnen onze maatschappij.

Mier de Ruiter.