RATARCHIE  


De mémoires van Itchy

Oktober 1999: Naar het schijnt, word ik over enkele weken drie jaar. Ik zal eraan moeten geloven dat ik oud word. Mijn voeten worden stram en mijn ogen willen ook niet meer. Hoog tijd dus om eens aan mijn mémoires te beginnen!



November 1996: Opzij jij! Je bent niet de enige, ik heb ook honger! Laat me bij mama!

November 1996: Ik weet niet wat er gebeurd is, maar er is ineens overal geluid. Sommige geluiden ken ik al, andere nog niet. Mama en oma herken ik uit duizenden, maar wat zijn al die andere dingen?

November 1996: Nu wordt er van alles duidelijk. Ik kan nu zien wat er om me heen is. Ik heb ook eens geproefd wat mama en oma eten. Best lekker hoor, maar ik heb toch liever melk. Ik wil steeds meer dingen bekijken, maar oma sleept me steeds terug naar mijn broertjes en zusjes. Nogal een autoritair geval, die oma van ons. Van mama mogen we veel meer. Oma vertelt ons wel steeds over de wereld om ons heen, maar ik geloof er natuurlijk niks van. Ik wil zelf kijken!

Mensen ken ik intussen al. Eerst geloofde ik oma niet toen ze zei dat er zulke monsters bestonden, maar intussen heb ik het zelf gezien. Een groot monster, bijna helemaal zonder haar en met van die grote tentakels. Brrr, en het maakt ook van die rare geluiden, maar die had ik al eerder gehoord. Volgens oma doen ze gelukkig niks.


December 1996: Wat er nu gebeurd is! Er kwam een mens op bezoek en voor ik het wist zat ik in een plastic bakje, samen met een van mijn zusjes. Daarna werden we meegenomen naar een ander huis. We hebben een andere kooi, maar we vinden het allebei maar raar. Waarom mochten we niet bij onze familie blijven?

December 1996: We zijn al aardig gewend hier. Het blijkt allemaal heel erg mee te vallen. We krijgen goed te eten, we mogen elke dag vrij rondlopen en de mensen zijn ook erg aardig voor ons. Ze hebben mij Itchy genoemd en mijn zusje noemen ze Scratchy.


Januari 1997: Het bevalt ons hier wel. We krijgen lekker veel aandacht en snoepjes. Dat laatste vindt vooral Scratchy erg leuk. Wat een vreetzak is dat zeg! Ook als er andere mensen op bezoek komen, komen die ons altijd bewonderen. We schijnen nogal in de smaak te vallen.

Februari 1997: Een nieuwe kooi! We hebben een nieuwe kooi! Die andere werd ook een beetje krap. We hebben weer lekker de ruimte!

April 1997: Mensen hè, soms zou je er beter soep van koken. Er was hier een mens op bezoek en weet je wat die zei? Dat ik zo'n leuk ratje was, met mijn koeienpatroon! Koeienpatroon, dat zei hij echt! Toevallig heb ik me laten wijsmaken dat ik een prachtige zwarte japanner ben. Mij een beetje uitmaken voor koe! Moeten zij nodig zeggen…
En dom zijn ze ook. Zij praten gewoon tegen ons en wij moeten maar zien dat we hen verstaan. Maar als wij iets duidelijk willen maken, moeten we het dus letterlijk met handen en voeten uitleggen voor ze ons eindelijk begrijpen!

September 1997: Er is een nieuwe rat hier! Ze heet Snowy en ze is vreselijk irritant. Scratchy vond haar ook maar niks en deed niks anders dan blazen naar haar. Het lijkt wel of ze van Mars komt ofzo, ze weet niet eens hoe ze met andere ratten moet omgaan. Nou ja, het schijnt dat ze eerst bij andere mensen woonde en dat ze kleintjes had gekregen. Maar die mensen hebben haar toen met kleintjes en al in een kartonnen doos gestopt en hen ergens in een berm gedumpt. Later zijn ze dan door iemand anders gevonden. Snowy werd meegenomen, maar haar kleintjes renden allemaal weg. Daarna heeft ze ergens drie maanden lang in een piepklein kooitje gezeten. Het eten was er ook al niet zo best. Nu is ze dus bij ons gekomen, maar ze doet toch zo vreemd! Ze bijt naar mensen. En vies is ze ook! Haar staart is gewoon pikzwart, terwijl ze verder wit is. Hoe kan dat nou!!? Nou ja, ze zit nu in een aparte kooi, want samen met ons werd het natuurlijk niks.
Wij hebben trouwens weer een nieuwe kooi gekregen, een hele grote met allemaal verdiepingen! Ik geloof dat Snowy onze oude kooi heeft gekregen.


December 1997: Ik ben ziek!!! Ik voel me verschrikkelijk belabberd en ik heb een vreselijke buikpijn. Ik had er al een tijdje last van, maar toen ging het eigenlijk wel. Maar vandaag werd het echt te erg en verloor ik ook steeds vocht. Ik heb de mensen toen maar duidelijk gemaakt dat ik me niet lekker voelde en toen ging alles ineens heel snel. Ik werd in een andere kooi gezet en wat later werd ik met een taxi naar een ander mens gebracht. En ja hoor, ik was nog niet binnen of die begon al in mijn zere buik te knijpen. Ook kreeg ik een spuit met vocht toegediend. Ze dachten geloof ik eerst dat ik diarree had, maar het was iets anders. Daarom heb ik maar snel een keuteltje gelegd om dat duidelijk te maken. Nou, dat had ik dus beter niet gedaan! Ze kwamen ineens langs achter met een soort spuitje bij me naar binnen dat ze in mijn baarmoeder leegspoten. Vreselijk! Ook kreeg ik een heel vies en plakkerig drankje. En ik voelde me toch al zo beroerd!

Na een tijdje gingen we gelukkig weer naar huis. De mensen zijn nog de halve nacht met me in de weer geweest. Ze kwamen de hele tijd met eten en drinken aanzetten. Mijn kop staat helemaal niet naar eten en drinken! Scratchy is gelukkig heel lief voor me. Ik krijg ons slaaphuisje helemaal voor mezelf alleen en ze pakt ook geen eten meer af (had ik al gezegd dat Scratchy een vreetzakje is?). Verder helpt ze me bij het wassen en verschoont ze mijn nestje door de vieze papiersnippers steeds weg te halen, want het vloeien is nog altijd niet gestopt. Maar ik zal er wel doorkomen, geloof ik.

Januari 1998: Vandaag lig ik alweer helemaal in de vernieling. Nadat ik ziek was geworden, was ik toch weer wat opgeknapt. Ik kon weer eten en rennen en spelen, dus ik was eigenlijk heel tevreden. Wel kreeg ik iedere dag twee keer dat spuitje bij me naar binnen geduwd en moest ik dat vieze drankje innemen. Maar ondanks dat werd de buikpijn draaglijk. Helemaal verdwijnen deed het niet, maar ik keek wel mooi uit om dat aan de mensen te laten merken. Voor je het weet, krijg je weer zo'n dierenbeul aan je lijf.

Maar blijkbaar hebben ze er toch iets van gemerkt, want vandaag moest ik weer naar die zogenaamde dierenarts. Ik werd er zelfs zomaar achtergelaten. En natuurlijk wist dat mens niet hoe gauw ze zich weer op mij moest storten. Ik kreeg een spuit en daarna ben ik geloof ik in slaap gevallen. Toen ik wakker werd, kwam ik tot de ontdekking dat ik nog bij dat enge mens was. Mijn buik was helemaal kaal en er zaten allemaal draadjes in. Gelukkig werd ik toen weer opgehaald.

Wat was ik opgelucht toen ik weer thuis kwam! Maar mooi dat ik niet bij Scratchy mocht! Ik kreeg één of ander stom kraagje rond mijn nek en werd apart gezet. Leuk hoor, zo'n kraagje! Ik kon mooi mijn handen niet gebruiken en toen ik die stomme draadjes eens wou bekijken, lukte dat ook al niet. En Scratchy kon me dus ook niet helpen. Ja, en toen voelde ik me nog een beetje suf van dat spuitje. Toen dat eenmaal wegtrok, kreeg ik weer vreselijke buikpijn, maar anders dan de vorige keer! De mensen waren wel lief voor me, ik kreeg zelfs stukjes vlees enzo, maar dat kraagje mocht niet uit! Wat een gedoe zeg!

Januari 1998: Nou, raad eens waar ik vandaag weer geweest ben? Juist, bij de dierenarts!!! Terwijl ik me eindelijk weer helemaal beter voel! Ik haat die dierenarts. Ik heb expres een flinke keel opgezet toen ze me weer begon te bepotelen. Een lekker jankerig geluid gemaakt, zo van: ieuw, ieuw, ieuw. Maar het mocht niet baten. Deze keer hadden ze het op de draadjes in mijn buik gemunt. Nou, die had ik lekker allemaal kapotgebeten! Haha, dat hadden ze lekker niet verwacht van een rat met een kraagje! Er zaten alleen nog maar een paar restjes en die hebben ze toen ook maar weggehaald.

Daarna hoefde ik mijn kraagje gelukkig niet meer aan en gingen we naar een andere kamer. En weet je wie ik daar gezien heb? Oma!!! Echt waar, oma liep daar rond, samen met een hoogzwangere vrouw die ik niet ken. Maar jammer genoeg mocht ik niet uit dat rottige bakje, zodat we niet naar elkaar toe konden. Uiteindelijk is ze samen met die vrouw tegen de wand van mijn bakje gaan liggen en ik dus ook. Zo konden we toch een beetje tegen elkaar aanliggen. En toen we thuiskwamen, mocht ik weer bij Scratchy in de kooi! Gelukkig, want we hadden elkaar verschrikkelijk gemist. Wat ben ik blij dat ik nog leef! Echt waar, ik voel me weer kiplekker, terwijl ik er toch bijna niet meer geweest was!

Maart 1998: Er zijn twee nieuwe ratjes bij gekomen: Daisy en Roosje. Ze zijn nog maar heel klein en proberen ons een beetje uit. Laat ze maar lekker spelen! De indeling van de kooi is trouwens helemaal veranderd en we hebben ook een nieuw slaaphuisje gekregen.
O ja, weet je waar de kleintjes vandaan komen? Van de dierenarts! Ik had daar toch een zwangere vrouw gezien? Nou, dat was dus de moeder van Daisy en Roosje! Wat is de wereld toch klein!!!


Juli 1998: Vandaag is Scratchy naar de dierenarts geweest. Er zit ineens een rare bobbel op haar buik. Daar heeft de dierenarts dus naar gekeken. Maar ik geloof dat het wel meeviel.

Augustus 1998: Vandaag werd Scratchy weggehaald. Het duurde een hele tijd tot ze weer terug kwam en toen voelde ze zich een beetje raar. Ze had een wond op haar buik en de bobbel was weg. Ze zat apart, maar ik werd met een snoepje uit de kooi gelokt om haar gezelschap te houden. Ik heb dat snoepje lekker aan Scratchy gegeven. Ze voelt zich gelukkig weer een stuk beter nu.

September 1998: Het lijkt hier wel de zoete inval! Nu zijn er alweer drie nieuwe ratten bijgekomen: Hillary, Monica en Chelsea. Hillary en Monica lijken me wel OK, maar Chelsea vind ik een beetje raar. Ze is veel kleiner dan haar zussen, zou ze iets mankeren? Verder maakt ze de hele tijd ruzie met iedereen. Wat een zenuwlijdertje!

Oktober 1998: Bij nader inzien blijkt Chelsea erg mee te vallen. Ze is heel druk, maar ze bedoelt het niet slecht. En ja, ze blijkt dus inderdaad iets te mankeren. Soms krijgt ze ineens een soort aanval waarbij ze spastische bewegingen maakt. Ze zit erbij te schuimbekken en valt steeds op de grond. Daarna duurt het een hele tijd tot ze weer tot zichzelf komt. Erg vervelend voor haar. Als ik het zie, probeer ik haar altijd een beetje te helpen, door haar mond schoon te maken enzo.


November 1998: Chelsea is dood! Ze kreeg pas een hele erge aanval en is nadien niet meer tot zichzelf gekomen. Uiteindelijk is de dierenarts gekomen en die heeft haar een spuitje gegeven. Daarna is ze doodgegaan. Ik vind het zo jammer! En de mensen zijn ook anders dan anders.

December 1998: En nu is Snowy dood! Ze was al heel oud en is uiteindelijk gewoon ingeslapen. We hebben haar wel niet zo goed gekend, maar toch…

Januari 1999: Er zijn weer nieuwe ratjes!!! Mira en Sara. Mira is een felle meid en haar halfzusje Sara is lijkt me een lief klein goedzakje, ze heeft trouwens ook van die maffe oortjes, dumbo-oortjes of zoiets.


Mei 1999: We hebben vandaag stukjes vis gehad, omdat Scratchy en ik nu al 2 1/2 jaar oud zijn. Errug lekker, die vis! Scratchy begint er wel oud uit te zien nu. Die bobbel is teruggekomen en begint erg groot te worden.


Juli 1999: Weet je waar de mensen nu weer mee thuiskwamen ? Met een rat met 8 baby's! Fluffie heet ze. Het schijnt dat ze in een dierenwinkel zat en daar heel slecht verzorgd werd. Niet genoeg eten, bedorven eten, noem maar op. En ze zat daar dus samen met haar broertjes. Ja, en na de bevalling hebben die haar natuurlijk meteen weer te grazen genomen. Nu is ze dus weer zwanger. We hebben al met hen mogen spelen, maar ze is als de dood voor ons. Zenuwachtig dat ze is! Ik heb wel haar bakje lekker leeggegeten, want ze krijgt veel lekkerder eten dan wij. En ze durft er toch niks van te zeggen. De anderen zochten wel contact met haar, maar ze verstopte zich meteen in haar huisje.

Juli 1999: Scratchy is dood! Mijn lieve zusje is er niet meer! Ze begon zich ineens van ons af te sluiten, zodat ze apart werd gezet. Vandaag is ze heel vredig ingeslapen. Ze heeft een mooi leven gehad. Maar wat zal ik haar missen… Zelf merk ik ook dat ik een dagje ouder word. Mijn ogen willen niet meer en ik begin ook moeite te hebben om iedereen in toom te houden. Ik ben nu nog de baas, maar voor hoe lang nog?

Augustus 1999: Guess what! Vanmorgen is Fluffie bevallen van 9 baby's. De andere kleintjes zijn gisterenochtend bij haar weggehaald omdat Fluffie ze niet meer om zich heen kon verdragen. En nu begint het hele spektakel van voedingen en opvoeden weer opnieuw… Ze heeft het er maar druk mee.

Augustus 1999: Vandaag zijn Hyper en Pruts (twee dochters van Fluffie uit haar eerste nest) bij ons in de kooi gezet. Erg leuk, maar het wordt toch wel vermoeiend voor me, al dat klein grut. Ik word een beetje oud, Daisy en Roosje hebben een tijdje terug de leiding genomen. Ik heb trouwens ook zo'n bobbel in mijn rechterzij. Niet zo groot als die van Scratchy, maar hij is al wel een beetje gegroeid. Maar ach, het gaat allemaal wel goed met me.
We hebben trouwens een nieuwe kooi: een nog grotere dan de vorige. We hebben weer lekker de ruimte!


September 1999: Vandaag is Fluffie bij ons gezet. Een paar dagen geleden zijn bijna al haar kleintjes opgehaald, dus haar taak zit erop. Nu gaan haar kinderen de wijde wereld in. Waar is de tijd dat ik zelf uit het nest werd gehaald en de wereld in trok!?? Nu ben ik oud en krijg ik al stramme achterpoten. Djiezus, wat gaat alles toch snel! Eén van de baby's heeft het trouwens niet gehaald. Zijn tanden groeiden helemaal verkeerd en ze hebben hem moeten laten inslapen, want hij had vreselijk veel pijn.

En Fluffie voelt zich dus helemaal niet op haar gemak bij ons. Maar Sara probeert haar uit haar hoekje te lokken en Sara kennende zal dat op den duur ook wel lukken. Het zal nu wel allemaal goedkomen met onze Fluffie…

Er zijn drie jongens bij ons gebleven: Cartman, Kyle en Stanley. Maar ze zitten in een andere kamer in een andere kooi, om te voorkomen dat er nog meer nesten komen. Daisy blijkt een enorme jongensgek te zijn. Zodra ze de kans ziet, loopt ze weg om naar de jongens te gaan. En het is wederzijds, alleen krijgen de jongens hun kooi niet open en wordt Daisy meestal al snel onderschept.

Oktober 1999: Nog een kleine twee weken en dan ben ik lekker jarig! Als ik het allemaal op een rijtje zet, heb ik toch al heel wat meegemaakt in mijn leven. Leuke en minder leuke dingen, maar alles bij elkaar ben ik toch dik tevreden! Zo, en nu ga ik lekker eten...


November 1999: Ik ben jarig!!! Mijn derde verjaardag! Ik ga me vandaag eens heerlijk laten verwennen!

November 1999: 3 Jaar is een zaaaalige leeftijd! Niemand durft je nog wat te ontzeggen. Zo heb ik vandaag een bord met etensresten mogen schoonlikken. En laatst kon ik zomaar een paar frietjes jatten, iets wat me voordien nog nooit gelukt was. Rare jongens, die mensen.


December 1999: Pfoe, een drukke dag gehad vandaag. Er was de hele dag bezoek. En de mensen zaten piano te spelen en liedjes te zingen enzo. En toen werden er ineens handenvol snoep naar binnen gegooid. Wat een maf gedoe! Zelf heb ik lekker een stukje speculaas kunnen bemachtigen. Mmmmm....



Hier eindigen de mémoires van Itchy. Itchy heeft 's avonds na ons sinterklaasfeestje een hartaanval gehad en is pijnloos gestorven. Ze was altijd vrolijk en opgewekt, ze had een fantastisch lief karakter en heeft ruim 3 jaar geleefd (van 8 november 1996 tot 5 december 1999). Ondanks het gemis zijn we verschrikkelijk blij dat we zoveel plezier hebben gehad met onze lieve, kleine Itchy.

Itchy Pitchy kleine meid
wat hadden wij
een mooie tijd

Itchy Pitchy lieve meid
klein zotteke
ik ben je kwijt
 



[ HOME | ALGEMEEN | VERZORGING ]
[ GEZONDHEID | IN 'T WILD | FORUM | IN DE RATS ]
[ ZOEKERTJES | VOOR DE FUN | LINKS ]