Algemeen:
China op de wereldbol...
China strekt zich uit over een vijfde deel van het Aziatische continent. Met een oppervlakte van 9.600.000 km² is het land ongeveer 130 maal zo groot als België en Nederland. Het is in grootte, het derde land ter wereld, na Rusland en Canada. De afstand van oost naar west bedraagt 5000 km, de afstand van noord naar zuid meer dan 5500 km (Dit is ongeveer gelijk aan de afstand tussen Amsterdam en Montreal in Canada!). Over een lengte van 28000 km heeft China een landgrens met Noord-korea, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, de volksrepubliek Mongolië, Afghanistan, Pakistan, India, Nepal, Bhutan, Birma, Laos en Vietnam. China's kustlijn grenst, van noord naar zuid over een afstand van 18000 km, aan de Bo Hai, de Huang Hai (Gele Zee), de Dong hai (Oost-Chinese Zee), en de Nan Hai (Zuid-Chinese Zee). Al deze watergebieden zijn randzeeën van de Grote of Stille Oceaan.
China heeft verschillende bergketens en beschikt over veel reliëf. Circa 85% van het land ligt boven de 500 m. In het zuidwesten vinden we zelfs een hoogvlakte terug die tot boven de 5000 m reikt. Deze hoogvlakte is verdeeld in de Tibetaanse hoogvlakte en de hoogvlakte van Qinghai. Ten zuiden hiervan ligt het Himalayagebergte dat tevens de zuidgrens van het land vormt.
Verschillende klimaatzones:
Door de ligging tussen 18° en 53° noorderbreedte strekt het Chinese grondgebied zich uit over verschillende klimaatzones. In grote lijnen zijn er drie hoofdzones te onderscheiden: een koude, een gematigde en een tropische zone. Binnen deze zones zijn er door plaatselijke omstandigheden echter grote verschillen, onder meer tussen de jaarlijkse hoeveelheid neerslag, verdeling van die neerslag over het jaar, temperatuur, invloeden van de zee, woestijngebieden en gebergten. Grote invloed hebben ook de moessons die vanaf de oceanen en het vasteland komen.
Klik hier voor een leuke interactieve kaart van China voor kinderen.
Eénkindpolitiek:
Na de dood van Mao in 1976 werd een geboortebeperkingscampagne gestart, die erop was gericht het de ouders zo moeilijk mogelijk te maken meer dan 1 kind te nemen. Ongebreidelde groei zou immers op den duur rampzalige gevolgen hebben, vooral door de enorme voedselproblemen die dit zou opleveren. In de huwelijkswet van 1980 werd de officieel toegestane huwelijksleeftijd voor mannen en vrouwen met twee jaar verhoogd. Bovendien moest een bruidspaar beloven geboortebeperking toe te passen, dat wil zeggen slechts 1 kind krijgen. Deze geboortebeperkingscampagne wordt ondersteund door een systeem van bonussen en straffen. Wanneer ouders erin toestemmen slecht één kind te nemen, krijgen zij flinke beloningen: hun inkomen wordt met 5 procent verhoogd, zij worden op een prioriteitenlijst gezet voor een grotere woning of flat en hun kind krijgt gratis de beste medische behandeling en prioriteit voor een plaats in een crèche en op de lagere school. Wanneer ouders toch een tweede kind nemen, moeten zij alle ontvangen contante beloningen terug betalen. Zij verliezen, evenals hun eerste kind, alle voorrechten en moeten een kleinere woning betrekken. Wanneer zij nog een derde kind nemen, krijgen beiden 5 procent salarisverlaging totdat hun kind 14 jaar is. Bovendien moeten de ouders alle ziektekosten zelf betalen; de vrouw krijgt geen zwangerschapsverlof en moet in de niet gewerkte tijd voor haar eigen onderhoud zorgen; het kind wordt overal op de laagste plaats gezet. In de steden worden de regels van de geboortebeperkingscampagne redelijk goed opgevolgd. Dit houdt verband met de strenge controle en de vaak krappe behuizing. Voor de mensen op het platteland blijft een zoon - te midden van alle armoede - soms toch hun grootste schat. Ook tegenwoordig gebeurt het nog dat wanneer er een dochter wordt geboren, het kind niet wordt aangemeld bij het bevolkingsregister, waardoor het meisje automatisch een illegaal bestaan leidt. Ze heeft dan geen recht op onderwijs. Ook komt het voor dat meisjes te vondeling worden gelegd of zelfs gedood. De geboortecijfers uit 2003 worden waarschijnlijk mede hierdoor geflatteerd. In dat jaar werden er gemiddeld 100 meisjes geboren tegenover 112 jongetjes. Uit diezelfde gegevens blijkt dat een Chinese vrouw gemiddeld 1.69 kinderen krijgt, nog steeds het laagste vruchtbaarheidscijfer uit de Chinese geschiedenis. China telt inmiddels 1.3 miljard inwoners. Sinds 1 september 2002 is een nieuwe gezinsplanningwet van kracht. Hierin worden boetes gestandaardiseerd en excessen van functionarissen bestraft. Voor boeren gold al dat zij een tweede kind mogen hebben als hun eerste kind een meisje is. Op landelijk niveau is nu de nieuwe regel aangenomen dat een echtpaar waarvan zowel de man als de vrouw enig kind zijn, twee kinderen mag krijgen. De nieuwe wet in zijn geheel is gericht op minder dwang en meer voorlichting.
De chinese maankalender:
In China is sinds 1912 de westerse (Gregoriaanse) kalender in gebruik. De traditionele maankalender is daarentegen nog van groot belang. Zo wordt bijvoorbeeld de datum van het belangrijkste festival, Chinees Nieuwjaar oftewel het Chinese lentefeest, bepaald volgens de maankalender.
De Chinese kalender heeft per jaar 12 of 13 maanden. De maanden hebben negenentwintig dagen (kleine maanden) of dertig dagen (grote maanden). Zeven kker in de negentien jaar wordt een extra dertiende (schrikkel)maand ingevoegd.
Het begin van een maand wordt vastgesteld door waarneming, waarbij meestal wel een paar jaar vooruit gerekend wordt, maar de kalender is echter niet volledig vooruit te berekenen.
Het Chinese jaar begint op de tweede nieuwe maan na de zonnewende van 21 december. Chinees Nieuwjaar kan dus niet voor 21 januari en niet na 20 februari plaatsvinden.
De dagen en maanden van de Chinese kalender hebben geen namen, maar zijn genummerd van 1 tot 7 (maandag is de eerste dag, dinsdag de tweede, enz.) en van 1 tot 12(maand 1, maand 2, enz.). In een schrikkeljaar komt daarbij nog een dertiende ongenummerde maand. De plaats van deze extra maand hangt af van de bewegingen van de zon door de tekens van de dierenriem.
Een dag van 24 uur wordt door de Chinezen ingedeeld in twaalf keer twee uur, in het Chinees een 'uur' genoemd. Voor westerse begrippen begint een dag de avond van te voren om elf uur, dus om 23:00 uur in plaats van 24:00 uur.
De Chinese jaartelling:
Sinds de tijd van de eerste, mythische, Gele keizer in 2697 v. Chr. (het jaar 0 voor de Chinezen), gaat de Chinese jaartelling uit van een cyclus van zestig jaar, elk met een eigen naam. Hiervoor worden twee rijen namen cyclisch gebruikt. De eerste rij bevat de vijf elementen: hout, vuur, aarde, metaal en water. De tweede rij de twaalf dieren uit de Chinese dierenriem: geit, aap, kip, hond, varken, rat, buffel, tijger, haas, draak, slang en paard. Door ieder jaar een volgende naam uit beide rijen te nemen, krijgen we een cyclus van 60 jaar (12dieren x 5 elementen) waarin geen duplikaten voorkomen. Bij bepalingen over kortere termijn worden alleen de 12 tekens van de dierenriem genoemd. Zo zijn er 12 namen van dieren, die in een cyclus van 12 jaren hun naam geven aan een jaar. Vrijwel elke Chinees weet in welk Chinees dierenteken hij/zij is geboren.
De huidige (78-ste) cyclus van 60 jaar begon op 2 februari 1984. Een eenvoudige rekensom leert dat 2007 (het 24ste jaar in de 78-ste cyclus) overeenkomt met het Chinese jaar 4704: ((2007-1983) + (78x60)) = 4704
Een overzichtje van de dierenriem:
Geld:
De chinese munt is de Yuan met coupures van 100,50,10,5,2 en 1 yuan. Er bestaan munten van 1 yuan, 5 en 1 jiao, 5,2 en 1 fen. 1 yuan = 10 jiao en 1 jiao = 10 fen.
Interessante weetjes over China:
Vliegeren is in China heel populair. Zodra er maar even voldoende wind staat trekken Chinezen eropuit om op pleinen en in parken hun vliegers op te laten. De vliegers zijn er in alle soorten en maten, felgekleurd en altijd heel bijzonder. Sommige vliegers zijn wel honderd meter lang, en bestaan uit tientallen onderdelen. Een draak bijvoorbeeld, of een hele school vissen. Vliegeren is dan ook lang niet alleen iets voor kinderen, ook volwassenen vliegeren graag. Volgens de overlevering werd de vlieger in de 4de eeuw v. Chr. uitgevonden door de Chinese ambachtsman Lu Ban.
Vliegers hadden in het oude China een militaire functie. De Chinese soldaten beschilderden de kleurrijke vliegers met afschrikwekkende symbolen, om zo de vijand in de war te brengen en hem angst in te boezemen. Ook werden vliegers gebruikt door soldaten onderling om ermee te communiceren over grotere afstanden. Pas tijdens de Tang-dynastie (618-907 n.Chr.) werden de vliegers geschikt voor gebruik door het gewone volk. Op bamboe frames werd gekleurd papier, zijde of een stuk stof gespannen. Ook meer extravagante ontwerpen werden gemaakt. Zo was het tijdens de Tang-dynastie helemaal in de mode om kleine lantaarntjes vast te maken aan de vlieger.
De grote populariteit van het vliegeren wordt ook zichtbaar tijdens de zogenaamde vliegerfestivals, die overal in China worden gehouden. Het bekendste vliegerfestival in China is het Weifang International Kite Festival, dat jaarlijks in april wordt gehouden in het stadje Wei Fang in het oosten van China in de provincie Shandong. In Wei Fang worden al eeuwen vliegers gemaakt, een traditie die nog steeds voortduurt. Tijdens dit festival worden tienduizenden vliegers de lucht in gelaten. In Beijing wordt eigenlijk het hele jaar door gevliegerd, zolang er maar genoeg wind staat. In Beijing wordt vooral veel gevliegerd op het Tiananmen-plein (Plein van de Hemelse Vrede, tegenover de Verboden Stad) en het Ritan Park.
Een Chinese legende verhaalt hoe de ooit helemaal witte panda het lievelingsdier was van een Chinese prinses. Toen de prinses stierf, was de panda zo verdrietig dat hij urenlang huilde, tot hij met zijn poten in een plasje van tranen zat. Daar waar de tranen zijn witte vacht raakten, werd deze zwart. Met zijn door tranen doordrenkte voorpoten wreef hij in zijn ogen en zo werd ook de vacht rondom zijn ogen zwart.
Ooit leefde de panda in heel Zuid-China. Hij at kilo's bamboe per dag, een gewas dat overvloedig groeide in deze regio. Toen de bamboe door boeren werd gekapt om de grond te cultiveren werd de habitat van de panda hoe langer hoe kleiner en daalde het aantal panda's gestaag. Tegenwoordig komt de panda alleen nog maar voor in de provincie Sichuan, in afgeschermde natuurgebieden. Hij wordt met uitsterven bedreigd. Er zijn nog ongeveer 1200 panda's, waarvan er ca. 800 in de 13 voor hen bestemde reservaten leven. Inmiddels is de panda het nationale symbool voor China.
Een gewoonte die ongeveer negen eeuwen lang in China heeft standgehouden, is het omzwachtelen van meisjesvoeten, waardoor het zogeheten' lotusvoetje' ontstond. Volgens de legende ontstond dit vrouwelijk schoonheidsideaal aan het keizerlijk hof tijdens de Tang-dynastie, toen een keizerlijke concubine op haar tenen op een gouden lotus danste, waarbij haar voeten strak omwikkeld waren met zijden banden. De keizer vond dit zo mooi dat het voortaan als vrouwelijk schoonheidsideaal werd beschouwd. De voet werd kunstmatig verkleind door het uiteinde strak te omwikkelen, waarbij alleen de grote teen werd vrijgelaten, terwijl de andere vier tenen werden omgebogen totdat zij de voetzool raakten. Met het verstrijken der jaren werden voeten daardoor stompjes, waardoor de vrouwen steeds meer gingen strompelen.
Het inzwachtelen van voeten werd overigens alleen toegepast bij vrouwen uit de hogere klassen. Arme families konden het zich niet veroorloven een werkkracht te missen. Het lotusvoetje was daarom niet alleen schoonheidsideaal maar ook statussymbool. Aan het begin van de 20 ste eeuw werd het officieel door dr.Sun Yat-sen verboden, maar op het platteland is het inbinden doorgegaan tot in de jaren vijftig. Tegenwoordig zijn deze kleine voetjes nog een enkele keer bij oude vrouwen te zien. Bij het lopen worden zij ondersteund door jongere familieleden, of ze gebruiken een stok.
Het melodietje van Broeder Jacob is hetzelfde in het Nederlands als in het Chinees, de tekst zou wel een iets andere betekenis hebben.
Blijkbaar herkennen de meestje kindjes het melodietje van 'Broeder Jacob'. Dat is de reden waarom we al meer dan een jaar speelgoedwinkels afgaan op zoek naar een muziekdoosje met het liedje 'Broeder Jacob'. Misschien helpt het wel zodat het kindje zich sneller op haar gemak voelt. Misschien zong haar biologische mama ook dit liedje of herkent ze het van in het weeshuis. Alle beetjes helpen. Dan denk je: even langs een speelgoedwinkel gaan en gevonden. Niets is minder waar tot ik de hulp kreeg van een lieve winkelbediende (speelgoedwinkel 'Krokodil' Houthalen) die mij vertelde dat ze naar een beurs zou gaan van honderden muziekdoosjes.
Enkele weken later kreeg ik telefoon. Van de hele beurs heeft ze twee muziekdoosjes gevonden met het melodietje. We hebben gekozen voor een mooi rose (meisje) juwelenkistje met het melodietje van 'Broeder Jacob'. Toen ik haar bedankte zei ze: jij bent bedankt, nu ben ik voor heel even weer kind geweest. (bij het draaien van wel 100 muziekdoosjes)
Liang zhi lao hu, liangzhi lao hu,
pao de kuai, pao de kuai
yi zhi meiyou yanjing,
vi zhi meiyou weiba
zhen qiguai zhen qiguai
Wordt vervolgd...