Anne McCaffrey

Dageraad van de Draken

Kolonisten van de aarde bereiken na een reis van vijftien jaar de groene planeet Pern: een waar lustoord met zeeën en bergen, zuurstof en water. Maar al snel wordt de aardse kolonie bedreigt door het Draad: zilveren strengen die uit de lucht vallen en alles op hun weg vernietigen. Met man en macht vechten de kolonisten voor hun leven. De enige manier om de planeet en zichzelf te beschermen, is een heel nieuw wezen in het leven te roepen....

Een passage:

' En, Ongola, wat heb je te rapporteren?' vroeg Paul Benden. Emily Boll, het enige andere lid van deze bijzondere vergadering, schonk een laagje van Bendens kostbare cognac in drie glazen en deelde deze rond voordat ze ging zitten. Ongola gebruikte deze kleine onderbreking om zijn gedachten te ordenen. De drie waren bijeengekomen, zoals ze zo vaak deden, in de meteorologietoren naast de landingsbanen die nu gebruikt werden voor de sleden en de shuttle die was aangepast voor gebruik als vrachtschip.

Zowel de admiraal als de gouverneur, die van nature een lichte huid hadden, waren bijna net zo bruin als de donkere Ongola, aangezien zij net als iedereen hard gewerkt hadden in de velden, de bergen en op zee, en in alle aspecten van het koloniale leven meedeelden.

Zodra de kolonisten ieder hun eigen gebied hadden opgeëist en Landing overbodig was geworden, zouden de mensen die nu min of meer als leiders beschouwd werden een stapje terug doen en adviseurs worden, met dezelfde autoriteit als de andere landeigenaren. De Raad zou regelmatig bijeenkomen om algemene zaken te bespreken en problemen op te lossen die de kolonie als geheel aangingen. Een jaarlijkse democratische bijeenkomst zou stemmen over zaken waarvoor algemene toestemming nodig was. Magistraat Cherry Duff sprak recht op Landing en zij zou een circuit opzetten voor klachten en eventuele aanklachten.Volgens de statuten van het Pern Hansvest zouden zowel de kaderleden als de contractwerkers volledig autonoom zijn op hun eigen grondgebied. Misschien was dit wat idealistisch, maar zoals Benden herhaaldelijk betoogde, er was dan voldoende land en grondstoffen om iedereen volop keus te bieden.

Er waren tot nu toe een paar klachten geweest over de manier waarop Joel Lilienkamp de voorraden en gereedschappen die ze meegenomen hadden, verdeelde. Iedereen wist dat zodra de materialen die op het schip waren meegebracht op waren, ze zich moesten redden met wat ze hadden, of zaken moesten vervangen met dingen die ze zelf gemaakt hadden. Ook was het mogelijk te ruilen met de betrokken ambachtslieden. Veel mensen waren trots op hun improvisatietalent, en iedereen was extra zuinig op de onvervangbare gereedschappen en apparatuur.

Er was een arbitragecommissie gekozen tijdens een van de eerste algemene vergaderingen , die bestond uit drie ex - rechters, twee ex - gouverneurs en vier mensen zonder justituele achtergrond, die iedere twee jaar vervangen zouden worden; Deze commissie zou klachten onderzoeken en eventuele onenigheden over grondgebieden of contracten oplossen. De kolonie had vier getrainde juristen en twee advocaten, hoewel men hoopte dat hun hulp niet vaak nodig zou zijn.

' Er is geen dispuut zo bitter dat het niet opgelost kan worden door middel van arbitrage of juryrechtspraak. ' had Emily Boll met nadruk en overtuiging beweerd tijdens een van de eerste algemene vergaderingen waar iedereen aanwezig was, inclusief de slapende kinderen. ' De meeste onder jullie hebben aan den lijve ondervonden wat oorlog betekent. ' Langdurige, uitputtende oorlogen over de verdeling van land of water, oorlogen in de ruimte die vele, vele levens hebben gekost. Pern is nu ver, heel ver weg van deze voormalige slagvelden. Jullie zijn hier omdat jullie de smet van de territoriale verplichtingen waar de mensheid al sinds het begin der tijden onder te lijden heeft, wilden ontvluchten. Waar er een hele planeet te verdelen is, met een grote verscheidenheid aan rijke gebieden, natuurlijke hulpbronnen en andere mogelijkheden, is het niet langer nodig de eigendommen van uw naasten te begeren. Zet je eigen gebied uit, bouw je eigen huis, leef in vrede met de rest van ons en help ons allen om een wereld te bouwen die werkelijk een paradijs zal zijn.'

De kracht van haar galmende stem en de oprechtheid van haar felle woorden hadden op die prachtige avond iedereen gemotiveerd om mee te werken aan de realisatie van deze droom. Emily Boll was echter ook realistisch, en wist maar al te goed dat er al dissidenten waren onder de toehoorders, die zo beleefd geluisterd hadden en haar een staande ovatie hadden gegeven aan het eind van haar bewogen betoog. Maar ze hoopte vurig dat deze dissidenten het binnenkort te druk zouden hebben met het opbouwen van hun nieuwe leven op Pern en dat ze weinig tijd, energie of gelegenheid zouden hebben om complotten te smeden. Beide leiders waren dag en nacht bereikbaar, waardoor kleine problemen in de kiem gesmoord konden worden.

Tussen  de wekelijkse informele bijeenkomsten en de maandelijkse algemene bijeenkomst in, waarop over de meeste administratieve zeken op democratische manier gestemd werd, verliep het leven in de kolonie soepel, met slechts technische problemen die meestal door een monteur konden worden opgelost, maar waarvoor af en toe een specialist nodig bleek.

Binnen iedere heterogene groep mensen waren altijd wel een paar irritante personen die er genoegen in schepten om moeilijkheden te veroorzaken of onenigheid aan te wakkern omdat ze er plezier aan beleefden om anderen te manipuleren. Avril Lemos, Nabol, Kimmer en handjevol anderen waren ook al aangemerkt als mogelijke onruststokers. Het handvest en de contracten bevatten een clausule die het mogelijk maakte de ondertekenaar te straffen voor ' daden die indruisen tegen het algemeen goed van de kolonie'. Dergelijke daden moesten nog gedefinieerd worden, en ook wat beschouwd werd als indruisen tegen het algemeen goed.

Emily en Paul hadden eindeloze discussies gehad over de noodzaak om een soort wetboek op te stellen. Paul Benden was een groot voorstander van ' straf naar misdaad ' als goede les voor hen die zich misdroegen of die zeer vaak de ' rust en vrede van de kolonie ' in gevaar brachten. Benden gaf er ook de voorkeur aan om straffen ter plekken uit te delen, voor het oog van de hele gemeenschap, en de boosdoeners op te dragen een van de minder aangename werkjes te doen die nu eenmaal in iedere grote groep mensen voorkwamen. Tot nu toe was deze niet al te verfijnde manier van rechtspreken voldoende geweest. Zoals Paul had opgemerkt, waren er hier op Pern ook lang niet zoveel mogelijkheden voor raddraaiers als vroeger op Aarde of Eerste Centauri.

14/12/2002