Terry Goodkind:

De Vijfde Wet van de Magie:

Richard Cypher en zijn geliefde Kahlan zijn erin geslaagd het land D'Hara te vrijwaren van een magische pestepidemie - maar ze hebben daarbij per ongeluk de akkoorden ontketend.

Het is afschuwelijk duidelijk geworden dat de akkoorden het vermogen hebben alles te vernietigen wat Richard en Kahlan met zoveel moeite hebben beschermd, en zelfs de kracht van het Zwaard van de Waarheid zou wel eens ontoereikend kunnen zijn om de vloed van hun losgebroken magische kracht te keren. De totale verwoesting dreigt.

Een passage :

'Zedd kreunde onder het gewicht toen hij het zadel van Spin af liet glijden. Hij werd te oud voor die dingen, besloot hij. Hij glimlachte om de ironie daarvan.

Hij hing het zadel over een boomstronk zodat het de grond niet raakte.spin deed vrolijk afstand van de rest van het tuig, dat Zedd boven op het zadel legde. Hij bedekte het geheel met de zadeldeken.

De stronk met zijn spullen lag tegen de stam van een oude spar, dus ze waren tot op zeker hoogte beschermd tegen het weer. Hij stapelde dennentakken over het tuig die hij schuin tegen de stam van de spar zette en in elkaar liet grijpen om de spullen zo droog mogelijk te houden. De motregen zou snel in echte regen veranderen, daar twijfelde hij niet aan. Spin, die van haar plicht  ontslagen was, graasde op korte afstand van hem maar hield hem met een oog en een oor in de gaten. Het was een zware rit van drie dagen geweest over de rivier de Drun en de bergen in.

Zwaarder voor hem dan voor het paard; het paard was niet oud. Toen Zedd zag dat Spin zichzelf bezighield en tevreden was, wijdde hij zich aan zijn eigen zaken.

Een groepje van een stuk of zes sparren belemmerde het uitzicht op zijn bestemming. Hij liep snel lang de verlaten oever om de bomen heen. Toen hij die voorbij was, stapte hij op een uitstekende rotspunt, die daar bijna als een podium lag.

Met zijn handen in zijn zij keek Zedd uit over het meer.

Het was een bekoorlijke plek. Achter hem hield het dichte bos op ruime afstand van het meer op, alsof het bang was om te dichtbij te komen, zodat de enige vlakke en geleidelijk aflopende toegang tot het meer, afgezien van een paar dappere sparren, vrij van bomen was. Hier en daar op het schiereiland stonden wat struikjes, maar de voornaamste begroeiing bestond uit graspollen. Kleine blauwe en roze wilde bloemen sprongen vrolijk op tussen het gras.

Om de rest van het diepe bergmeer rezen steile rotswanden op. Als het geïsoleerde en afgelegen water al een naam had, kende hij die niet. Er was afgezien van de plek waar hij stond, geen praktische manier om het te bereiken.

Schuin links aan de overkant rezen de scherpe pieken, met een glooiend veld ertussen, in de verte steeds hoger op en boden weinig overlevingskansen voor iets anders dan hier en daar wat schriele boompjes, die zich stevig vasthielden met hun krachtige wortels. Naar rechts werd het uitzicht in de verst belemmerd door donkere stenen klippen, maar hij wist dat daarachter nog meer bergen lagen.

Aan de overkant van het meer viel een waterval over de rand van een uitspringende rotswand. Voor hem uit weerspiegelde  het kalme meer het serene tafereel.

Het ijskoude water dat in het meer stortte kwam uit het hoogland, uit het enorme meer dat hoger in die naargeestige woestenij lag, waar alleen de warfervogels erover uitkeken. Deze meren maakten deel uit van de bovenloop van de rivier de Dammar, die op haar beurt weer in de Drun uitkwam. Dit koude water, afkomstig van een plek des doods, zou later het laaggelegen Nariefdal in kronkelen en leven geven.

Achter de waterval waren de Ovens.

In de rotswand achter dat neerplonzende water waren de akkoorden drieduizend jaar geleden, via een opening naar de onderwereld, opgesloten.

En nu waren ze vrij.

daar wachtten ze op hun ziel.

Bij de gedachte alleen al kreeg Zedd kippenvel, alsof duizend spinnetjes over zijn benen krioelden.

Hij probeerde opnieuw, zoals hij al talloze malen had gedaan, zijn magische gave aan te roepen. Hij deed zijn best zichzelf ervan te overtuigen dat het deze keer zou lukken.Hij spreidde zijn armen, hief ze met de handpalmen naar boven gekeerd te hemel, en spande zich in zijn magie te voorschijn te lokken.

Het kalm meer kreeg geen magie van hem te zien.De bergen wachtten af en zwegen toen hij faalde.

Zedd, die zich zeg eenzaam en erg oud voelde, slaakt een diepe zucht.Hij had het zich op honderden andere manieren voorgesteld.

Maar hij had zich nooit voorgesteld dat hij op deze manier zou sterven.Om die reden had hij Richard niet kunnen vertellen dat de akkoorden los waren. Richard zou niet hebben aanvaard wat Zedd van plan was, wat Zedd wist dat hij moest doen.

Hij zette de verstikkende melancholie uit zijn hoofd en keek uit over het meer. Hij moest zijn gedachten houden bij wat hij aan het dien was, anders zou hij gemakkelijk kunnen falen en dan zou zijn opoffering voor niets zijn geweest. Als hij dit ging doen, wilde hij het goed doen. Er viel bevrediging te putten uit een klus die goed werd geklaard, zelfs bij een klus als deze.

Toen hij het tafereel met een ervaren oog bestudeerde, onthulde het op het eerste gezicht vredige water meer. Het water was bezield met onzichtbare zaken, die in loerende stromen  bewogen en ziedden van duistere bedoelingen.

17/02/2003