MS en wat nu,

 zoektocht naar onze aanwezigheid hier als mens,

 in de kosmos en het universum.

 

 

 

 

 

Geest en lichaam in opstand

 

Na de vaststelling

Na een lijdensweg van verschillende jaren komt er dan eindelijk een diagnose van ms. Men heeft een naam voor de  klachten gevonden die zich gedurende jaren hebben opgestapeld. Eerst is er uiteraard de opluchting, maar algauw ontstaat er wrevel en verwarring als men te horen krijgt dat het een chronische ziekte is en er geen oplossing voor bestaat.

Het gevecht met de werkelijkheid kan aldus beginnen. Je word opstandig, het lichaam begint te protesteren en functies beginnen te verdwijnen. De geest wil verder maar het lichaam stopt. het realiteitsgevoel verdwijnt en er treed een innerlijke oorlog op tussen je verstand, zeg maar je ego en je lichaam die alle werkelijkheid doet vervagen. Het egocentrisch denken overheerst en sluit je af van de buitenwereld. Het alles of niets spelletje van je ego doet je reizen tussen verleden en toekomst en begint een eigen leven te leiden. Het was vroeger toch zo prachtig, er gebeurde dit en dat, en we zouden die zaken gaan doen. Er worden vergelijkingen opgebouwd met vroeger, maar ook met anderen. Waarom ik en niet die ander. Het resultaat is een kat en muis spelletje dat met al je energie gaat lopen. 

We voelen ons te kort gedaan en zonder dat wij er erg in hebben sluiten wij ons af van de buiten wereld. De moed valt in onze schoenen en zonder het te beseffen zonderen wij ons af van de omgeving. Wij zijn bezig met een herstel, dat nooit zal komen, alleen het dringt niet door. Het lichaam word door de geest onder druk gezet om inspanningen te leveren, maar dat lukt niet meer of maar gedeeltelijk.  Emoties van onmacht drijven ons verder en verder van de werkelijkheid. Een werkelijkheid die op dat moment donker en vijandig is en leid tot traumatische toestanden, ja zelf tot depressies. 

De angst voor de toekomst begint een eigen leven te leiden en uit zich in allerlei negatieve vormen. De relaties worden verkrampt. Het ik individu heeft een hoofdrol in het verdere verloop gekregen maar nog veel erger is de stress die ontstaan is. Het veroorzaakt naakte angst voor de toekomst. Allerlei emoties bieden zich ook aan, opgezweept door dat alles overheersende ego.

Stress is een goede vriend van dit ego, maar ook een goede vriend van ms. Stress is immers een voedingsbodem voor het snelle verloop van ms. Het lichaam leeft op emoties en is de uitputting nabij. Er is maar één overwinnaar namelijk het ego. Alleen is het een idioot, want door zijn alles overheersende honger naar macht en zijn intrigerende opstelling werkt het zijn eigen zelfvernietiging in de hand.

De noodzaak tot bezinning is dan ook belangrijk. Ms beschouwen als een vijand die constant moet bevochten worden is onhaalbaar. Ms heeft immers geen gezicht, je ziet alleen het resultaat, een aftakelend lichaam en een in de vuist lachend ego die geniet van je ellende , alleen hij beseft niet dat hij zijn eigen ondergang aan het graven is.

Tijd dus om tot bezinning te komen en kontact met jezelf en je lichaam te maken , tijd om opnieuw de wereld te bekijken met aandacht en interesse. Ook met ms bestaat er nog een leven.

Het proces van acceptatie en aanvaarding kan beginnen.

 

 

Start | Een nieuwe weg | Levenshouding | Literatuur | Contactinformatie | meditatie | acceptatie en aanvaarding | Depressies en gehechtheid | Geest en lichaam

 
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met msborderline@telenet.be.