MS en wat nu,

 zoektocht naar onze aanwezigheid hier als mens,

 in de kosmos en het universum.

 

 

 

 

 

Acceptatie en aanvaarding na vaststelling

 

Dankzij de toegenomen kwaliteit van de gezondheidszorg leven mensen steeds langer. De prijs die we hiervoor betalen is de toename van het aantal chronisch zieken. MS is een van die chronische ziekten. Ondanks de zware emotionele belasting die deze aandoening veroorzaakt, blijken velen onder ons de opgave die de ziekte hen stelt heel behoorlijk aan te kunnen.


Velen ondervinden aan den lijve dat het niet gemakkelijk is het leven te delen met ms,  dat gepaard gaat met een onvoorspelbaar verloop, veel pijn of zware handicaps. De ziekte verandert werk, relaties en toekomstplannen. Het leven van alledag komt op zn kop te staan, wat weer voor de nodige spanningen zorgt. 


Maar zelfs als de ziekte voortduurt en de lichamelijke toestand verslechtert, blijkt dat vele onder ons niet ongelukkiger of minder tevreden zijn dan gezonde mensen. Zo'n positieve uitkomst is alleen mogelijk door zich aan te passen en de moeilijkheden  die de ziekte met zich meebrengt het hoofd te bieden. 


De aanpassing aan ms is echter niet gemakkelijk.  Het gaat immers niet om een voorbijgaand incident, Pijn, onzekerheid,  zich ongemakkelijk gedragende vrienden en moeite om voor jezelf te zorgen, zijn maar een paar van de problemen waar je mee te maken krijgt. Maar ook in deze moeilijke omstandigheden blijkt de invloed op het welbevinden voor een belangrijk deel afhankelijk te zijn van de wijze waarop je tegen de omstandigheden aankijkt.


Misschien is de acceptatie van het ziek zijn wel de belangrijkste opgave voor je. De aandoening een plaats geven in je eigen leven, zonder dat ms je leven gaat beheersen, is zeer ingrijpend. Samen met het vinden van een nieuw evenwicht in de omgang met vrienden en familieleden.

Pas wanneer iemand in staat is onder ogen te zien dat het verdere leven in het teken zal staan van beperkingen die bij ms horen, ontstaat er ruimte om nieuwe activiteiten te ontplooien en een nieuwe invulling te geven aan het bestaan. Dat gaat echter niet zonder slag of stoot. De meeste gaan eerst door een fase van ontkenning, woede en rouw alvorens ze in staat zijn de ziekte  aan te kijken.

Ook is niet iedereen in staat om de ontkenning, woede of rouw achter zich te laten en een nieuwe fase in het leven te beginnen. Er zijn mensen die hun ziekte blijven ontkennen of blijven steken in woede. Op zich zijn dit heel normale en begrijpelijke reacties, want niemand is in staat zon enorme tegenslag in n keer te verwerken. Maar als de opstandige fase te lang duurt zal dat zijn tol eisen.


Acceptatie wil overigens niet zeggen dat je bij de pakken neer gaat zitten en de ziekte passief over je heen moet laten komen. Integendeel, aanvaarding verwijst naar het, in eigen tempo, doelgericht eigen maken van een nieuw levensperspectief. Namelijk dat van een chronisch zieke, zonder dat dit negatief ingekleurd moet worden.

Deze aanvaarding voorkomt dat je energie verspilt door te blijven vechten tegen de ziekte, maar in plaats daarvan de energie gebruikt om te werken aan een nieuw leven met ms. De aanvaarding van het ziek zijn is een must om nieuwe dingen te ondernemen.

De eerste jaren is voor vrijwel iedereen  bijzonder zwaar, het is een periode waarin je leven overhoop wordt gegooid. Daarna begint het proces van aanvaarding, wat bij de een meer tijd vraagt dan bij de ander. Bij het voortschrijden van de ziekte moet je ook steeds nieuwe fasen onder ogen zien. Steeds opnieuw word je voor de opgave gesteld om onder ogen te zien wat er aan de hand is, zonder dat dit het gevoel van eigenwaarde aantast. Een hele opgave en eigenlijk een wonder dat zo velen hiertoe in staat is.

De mens heeft ongekende diepten.



 

Start | Een nieuwe weg | Levenshouding | Literatuur | Contactinformatie | meditatie | acceptatie en aanvaarding | Depressies en gehechtheid | Geest en lichaam

 
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met msborderline@telenet.be.