MS en wat nu,

 zoektocht naar onze aanwezigheid hier als mens,

 in de kosmos en het universum.

 

 

 

 

 

De tranen rolden over mijn wangen


Solumedrol, geeft nare dromen, het geeft een aantal bijwerkingen waardoor zeer levendige en krachtige dromen ontstaan, alleen begrijp je ze niet helemaal, zij raken nog kant of wal, je hebt het gevoel deze dromen op een afstand te beleven, je voelt je op het einde van de droom ook leeggezogen, al weet je niet waarom. Het geeft een heel raar gevoel. Als je wakker bent kun
je die dromen zich niet herinneren alleen weet je dat er een nare beleving was. Ik kan dan ook best begrijpen dat mensen die als drugsverslaafde zulke nare belevenissen hebben, een ellendige tijd doormaken. Gelukkig loopt het nu ten einde wat betreft de nevenwerkingen.

Alleen een belevenis eergisteren blijft me bij. Toen droomde ik dat ik ging verhuizen naar de Groenplaats in Antwerpen op een appartement boven het Hilton hotel. Ideaal gelegen om met mijn rolstoel het centrum te verkennen. Alleen kwam het heel rumoerig over.De werkzaamheden, de verhuis en het opnieuw installeren van mijn computer in de betreffende plaats die ik als mijn eigendom toebedeelde brachten vele discussies mee.. Heel eigenaardig maar alle plaatsen waren zeer hoekig met scherpe kanten, steeds moest je slalommen om ergens te geraken. Er werd dan ook heel veel over en weer gepraat wat de beste oplossing voor mij zou zijn. Een heleboel mensen waren komen helpen en zelfs mijn neuroloog was op het toneel verscheen.

In al dat geharrewar kwam ik plots tot de vaststelling dat ik aan het rondslenteren was zonder gebruik te maken van mijn wandelstok. Ik schrok me dood, wat was er nu aan de hand! Ik zette een stap en nog een  stap om te kijken of ik niet droomde, Mama mia, het ging, wellicht niet recht, maar toch kwakkelend. Ik wou meer proberen, en ging naar buiten op de Groenplaats. Een klein tripje langs de melkmarkt, zo terug op de Meir en terug naar de Groenplaats en dan binnen op het appartement was toch snel 500 meter. En ja het lukte, mijn hart zwol van geluk, ik had het geklaard, een droom was werkelijkheid geworden, ik kon terug eenvoudig slenteren, ik kon terug naar de winkeltjes kijken zonder me met beide handen te moeten vast houden. Wat een ongelofelijke ervaren. Boven gekomen vertelde ik mijn ervaring aan mijn neuroloog., zij was zeer verbaasd, en zegde dat het kwam door het gebruik van Copaxone samen met de veranderde omgeving. Ik wou een gat in de lucht springen en had mij voorgenomen na een uurtje het terug te
proberen.

De energie vloeide in mijn lichaam en kende ongekende hoogten. Maar dan riep Marleen mij, tijd om op te staan Eddy, fluisterde zij in mijn oor. Ik werd wakker , wat een heerlijke belevenis was dit en ik liet mijn gedachten de vrije loop. Maar dan besefte ik dat het geen werkelijkheid was, maar een droom , een droom die toch zo werkelijk leek. Wat ik beleefd had was geen werkelijkheid en toen rolden de tranen over mijn wangen. Een beetje hoop was weer de grond ingeslagen.

Start | Een nieuwe weg | Levenshouding | Literatuur | Contactinformatie | meditatie | acceptatie en aanvaarding | Depressies en gehechtheid | Geest en lichaam

 
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met msborderline@telenet.be.