MS en wat nu,

 zoektocht naar onze aanwezigheid hier als mens,

 in de kosmos en het universum.

 

 

 

 

 

Waar zijn wij mee bezig,

 

Zijn het lentekriebels of zijn het indrukken die ik krijg door mijn overgang naar de penopauze of liever gezegd een stadium waarop alles in dit leven in vraag word gesteld. Terugblikken naar een roemrijk verleden geven een wrange smaak van vluchtigheid. De snelheid waarmee ik geleefd heb of liever gezegd geleefd ben is als een ongrijpbare vrucht.

Het besef dat ik geen echte controle over dit leven heb gehad is niet echt een opwekkende gedachte. Wat is er eigenlijk gebeurd,  Wat heeft mij zo bezig  gehouden in dit leven dat ik niet gezien heb wat ik moest zien, namelijk  de veroudering van mijn geest en lichaam. Wat is er gebeurt met mijn omgeving, waarom heb ik ook niet gezien dat zij zo veranderde. Waarom, verdomme heb ik dit allemaal genegeerd en doe ik het nog steeds, duw ik het weg naar de donkerste hoek in mijn bewustzijn of ik er niets mee te maken wil hebben. Wat is toch ie onderliggende gedachte ?

Het komt me voor als of er wurgende handen zijn, die mijn keel willen omsluiten en wat ik in mijn leven heb opgebouwd wil vernietigen. Is dit het natuurlijke proces van ouder worden? Nu dat je niet meer in de stroomversnelling van het normale leven zit, voel je de klok nog sneller tikken, maar de grootte frustratie is dat je haar niet kan tegenhouden. Wat is toch het nut van al dit streven  als het zo vergankelijk is en nutteloos overkomt ?

Als dit echt zo vergankelijk is, waarom dan al die inspanningen leveren als je het toch terug moet afgeven. Kan je niet beter lekker gaan liggen en wachten tot het je tijd is om afscheid te nemen. Waar halen wij toch die ambitie, die drijfveer om een leven op te bouwen voor de toekomst, wetende dat wij na enige tijd toch hier geen deel meer van uit maken. Bestaat er een hoger plan dat ons collectief onbewuste in werking heeft gezet voor een doel dat wij niet kennen. Waarom mogen wij dit plan niet kennen, wie of wat trekt er aan de touwtjes. Vragen die ons bezig houden door de jaren heen, maar nu een pijnlijk besef worden.

Waarom krijgen wij geen antwoord op al die vragen. Waarom word er toch zo moeilijk over gedaan. Was het niet eenvoudiger geweest om ons het doel uit te leggen, het streven van het menselijk bestaan. Of is het zo afschrikwekkend dat er een collectieve zelfmoord zou plaats hebben als wij het doel kenden zodat de mens zou verdwijnen. Is er dan toch een hogere macht die ons stuurt als poppetjes aan een touwtje. Een afschrikwekkende gedachte, geen controle meer hebben over het leven, ik huiver, alleen het is de naakte werkelijkheid. Vanaf onze geboorte immers weten wij dat we eens moeten sterven.

 

Maar waarom, wat is toch de zin van het leven.....

 

Start | Een nieuwe weg | Levenshouding | Literatuur | Contactinformatie | meditatie | acceptatie en aanvaarding | Depressies en gehechtheid | Geest en lichaam

 
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met msborderline@telenet.be.