MS en wat nu,

 zoektocht naar onze aanwezigheid hier als mens,

 in de kosmos en het universum.

 

 

 

 

 

Waarom een nieuwe weg....

Op een bepaald moment in mijn leven vond ik dat het zo niet verder kon. Mijn leven werd beheerst door ms en de angst voor mogelijke achteruitgang. Niet alleen mijn fysieke handicaps speelden hierbij een grote rol, maar ook mijn mentale weerbaarheid was beneden alle peil. Ik voelde mij leeg en uitgeput en nutteloos. Ik begon mij dan ook stilaan vragen te stellen  over de zin van dit leven. Wilde ik eigenlijk nog wel leven en zo ja wat waren mijn  vooruitzichten. Had ik nog een toekomst. Vragen waar ik geen antwoord op kreeg en ik voelde mij alles behalve gelukkig.

 Ik voelde mij ook achtervolgt door allerlei mensen die het zogenaamd goed met mij voor hadden. Goed en wel , maar wat bleef er voor mijzelf over, had ik nog wel zelf een mening. Ik wilde gerust gelaten worden. Ik wou tijd om  alles op een rijtje te zetten. Leefde ik nog of werd ik eigenlijk geleefd, dat was de hamvraag .De dokters zegden  het zo, de familie en vrienden hadden dan weer andere ideeŽn over wat  goed voor mij zou zijn. Want iedereen kende mijn ziekte, maar niemand wist er het fijne van. Rustig blijven was dan ook boodschap, maar dat was  niet gemakkelijk, niets forceren, een kopje thee drinken en mij volproppen met zoetigheden was de enige activiteit waarin ik uitblonk.

 

Er werden allerlei regels opgesteld. Je moet dit doen,  je  moet dat laten, die medicatie moet je nemen en dat is goed voor je gezondheid , enz., enz, enz....Ik werd er gek van. Maar niemand had eigenlijk een echte oplossing, niemand had een antwoord op al mijn vragen. Ik moest alles aanvaarden zoals het was en er het beste  van maken. Gemakkelijk gezegd, maar  toen de deur  gesloten werd, zat ik daar alleen op mijn witte muren te staren. Ik vroeg mij af wat ik zelf wilde en begon te zoeken  .Na enige tijd kwam alles in een stil straatje terecht. De vrienden en familieleden bleven weg en met een beetje geluk kreeg ik nog een kaartje met Nieuwjaar.

Ik voelde mij begraven en afgezonderd van de wereld. Ik begon er genoeg van te krijgen. Ofwel deed ik iets en herpakte mij ofwel liet ik het op zijn beloop en nam afscheid van dit leven. Ik begon dieper na te denken. Was dit echt wat ik wilde of wou ik meer. Het was tenslotte mijn lichaam en mijn beslissing en ik bepaalde toch wat goed voor mij was of niet. Ik wou een nieuwe weg inslaan maar welke. Niet achterom  kijken en vasthouden wat ik nog had, uit angst alles te verliezen, maar een echte nieuwe weg. Ook niet vooruit kijken maar leven nu op dit huidige moment, genieten van dit korte leven, maar wel bewust.

Toen las ik een artikel over meditatie. Het sprak mij aan. Ik verlangde naar rust en ontspanning. Ik wou met mijzelf in het reine komen. Misschien was dit wel de oplossing. Ik wou mezelf ontdekken, want ik kreeg het gevoel dat ik al jaren op den dool was. wie was ik eigenlijk. De man in de spiegel die ik zag was een opgeblazen kikker. Angstig, zwartgallig, zeurend, niets was goed genoeg en steeds op alles kritiek .Hier moest een einde aan komen. De eerste stap in de goede richting was mijn eetgedrag. Ik nam mij voor de snoep kraan dicht te draaien en te luisteren naar mijn lichaam .  Ik wou gezonder eten , geen junk food, geen zoetigheden alleen gezonde producten. Na zes maanden begon het resultaat zichtbaar te worden. Een hele boel kilo's verdwenen en eigenaardig genoeg ook mijn honger gevoel. Zoetigheden sprak mij niet meer aan en ik voelde mij beter  in mijn vel.

De volgende stap was mijn zoektocht naar informatie over mediteren. Want hoe zat dat eigenlijk in mekaar. Ik wou rust in mijn geest, ik wou al die demonen weg die mij teisterden en een mentaal wrak van mij maakten. Meditatie was voor mij het toverwoord en ik begon internet af te schuimen. Ik had alleen een beeld van een zittende monnik die daar stocijns zat te bidden of iets zat te prevelen. Dat zag ik niet zitten, ik was te onrustig, maar  ik wou toch meer weten. In een boekhandel ging ik op zoek naar informatie. Ik viel van de ene verbazing in de andere. blijkbaar was ik niet alleen en bestonden er massa's boeken over dit onderwerp. Ik wou iets duidelijks, dat ik kon begrijpen en dat niet verbonden was met een godsdienst. Ik wou meer weten over meditatie op zichzelf.

Toen kreeg ik een boek van John Kabat zinn in mijn handen, Waar je ook gaat daar ben je,. Een hele openbaring, niets geheimzinnig, maar gewoon duidelijke taal die je aan het denken zet. Ik begon het te proberen en ja het lukte, dat dacht ik althans. Mijn eerste reactie 's waren verwarrend. Ik voelde mij moe net of ik  kilometers gelopen had, maar ook sereen en rustig, gelaten, ik had het gevoel net een verkwikkende slaap hebben gehad. Ik voelde mij herboren en had de smaak te pakken.

Dagelijks kijk ik er naar uit om een half uurtje  mediteren, liefst s' morgens. Mijn honger naar meer informatie was gewekt. Het volgende boek was : Meditatie voor dummies, daarin werd haarfijn uitgelegd wat meditatie was en wat het inhield. Waar er naartoe gewerkt werd. Al gauw werd duidelijk dat ik niets moest verlangen, maar alles moest aanvaarden zoals het was. De grote spil in meditatie is je aanwezigheid in het nu. Opmerkzaamheid, aandacht en loslaten. Bewust leven en niet steeds terugblikken naar het verleden of denken aan een toekomst.

We zijn nu enkele maanden verder. Ik verlang naar steeds meer informatie, niet alleen over meditatie maar ook over het boeddhisme, waarbij meditatie, deugd en inzicht een onderdeel is van de dharma leer. Ik voel mij rustiger en accepteer mijn situatie als een deel van een geheel. Ik tracht op deze manier mijn lichaam en geest te leren kennen niet als een vreemde maar als een vriend.

 

 

Start | Een nieuwe weg | Levenshouding | Literatuur | Contactinformatie | meditatie | acceptatie en aanvaarding | Depressies en gehechtheid | Geest en lichaam

 
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met msborderline@telenet.be.