Dit hoofdstuk is mogelijk geworden dankzij de fantastische inzet van Ella M. Dankaart en Lidia Altena (die allebei MS hebben ) en hiervoor prachtige info hebben toegestuurd .
Waarvoor hartelijk dank .
De aanleiding was de euthanasie van Mario Verstraete die veel pijn had , maar ook andere mensen met MS hebben dagelijks pijn zoals Peter Schotte , Danny De Rop , enz.
Pijn is dus een probleem waar veel mensen met MS mee zitten .
Pijn wordt in verband gebracht met verzuring .

Verkeerde voedselkeuze als oorzaak van ziekten en kwalen.

Het zuur-base evenwicht

Het menselijk lichaam werkt als een chemische fabriek. Er vinden aan één stuk door reacties plaats door tussenkomst van enzymen. Als voedsel ons lichaam binnenkomt krijgt het een eerste voorbewerking door de inwerking van ons speeksel. Daarna komt het voedsel in de maag  waar een mengsel van zoutzuur en pepsine voor verdere vertering zorgt. Dan is het de beurt aan de twaalfvingerige darm waarin gal en alvleeskliersappen aan de voeding worden toegevoegd. Vervolgens komt het voedsel aan in de dunne darm waar onder invloed van verschillende soorten enzymen de verdere vertering plaats vind.

Gaat er in de lange weg van omzettingen in de spijsvertering iets mis dan krijgen we een onvolwaardig eindproduct met alle gevolgen van dien.

Om goed te kunnen functioneren moet ons lichaam geregeld “bijtanken”, want er wordt steeds voedsel verbruikt om energie te leveren, lichaamsfuncties te laten plaatsvinden, reparaties uit te voeren en er worden voorraden aangelegd die zonodig kunnen worden aangesproken. Dat gebeurt ons leven lang, dag en nacht en wij vinden het zo vanzelfsprekend dat we er helemaal niet bij nadenken.

Om u iets te laten begrijpen van het zuur-base evenwicht in het lichaam kunnen we even de vergelijking maken met onze auto, als we daar regelmatig verkeerde benzine in gooien dan gaat er wat mis, dat snapt iedereen. Zo gaat het ook met ons lichaam. Het maakt veel uit wat we eten om ons lichaam van de nodige voeding te voorzien.

Heel lang geleden aten de mensen heel anders dan nu. Ze leefden nog dicht bij de natuur en hun voeding was dan ook heel natuurlijk.
De natuurmensen aten veel fruit, groenten, wortels en zaden en het eiwit- en vetgehalte van hun voeding was veel lager dan van de hedendaagse voeding. ‘Welvaartsziekten” kwamen bij hen niet voor.

Geleidelijk aan is de voeding een industrieproduct geworden en de reclame zorgt ervoor dat bij mensen de behoefte wordt gekweekt aan allerlei stoffen die niet nodig zijn om ons lichaam in stand te houden; denk aan snoep, frisdrank, chips, sigaretten en alcohol.

Door het veranderd voedingspatroon treedt ook een verandering op in het evenwicht in ons lichaam.
Wij gooien eigenlijk verkeerde benzine in onze tank .Wij vervuilen en langzaam maar zeker worden de gevolgen daarvan zichtbaar in de vorm van ziekten en kwalen.

De Zwitserse arts Paracelsus (1493 - 1541) was de eerste die de “oververzuring” van ons lichaam als de basis van alle ziekten beschouwde. Wij vinden dat dat niet opgaat voor ziekten die door erfelijke aanleg ontstaan en een aantal ziekten veroorzaakt door bacterie- en virusinfecties, maar dat was in de tijd van Paracelsus nog niet bekend.

De Zweedse natuurkundige Dr. Ragnar Berg publiceerde al in 1913 zijn theorie over het zuur-base evenwicht in het menselijk lichaam. Hij ging ervan uit dat wanneer de voeding teveel zuurvormende stoffen bevat in verhouding tot stoffen die  basen vormen, in het lichaam slakken worden gevormd die worden afgezet in de weefsels, voornamelijk het bindweefsel.

Volgens hem was de goede verhouding 80% basen 20% zuren. Deze stelling is inmiddels aanvaard door alle deskundigen op dit gebied.

Onder zuren worden in dit verband stoffen verstaan die na de omzetting van onze voeding in het lichaam een zure reactie geven. Het is niet zo dat zuur smakende voeding ook een zuur vormt in het lichaam, het is zelfs zo dat over het algemeen zuur smakende producten zoals b.v. fruit na het omzettingsproces in het lichaam basen vormen.

Welke voedingstoffen vormen zuren in het lichaam?

Dat zijn alle granen, bloem, bonen, erwten, brood, suiker (ook verborgen in allerlei producten zoals jam, koekjes, frisdrank), vlees, vis, schaaldieren, ei, kaas en alle noten behalve amandelen. Verder melkproducten en vetten.Ook alcohol, tabak en chemische medicijnen geven een zure reactie.

Daarbij moet nog worden opgemerkt dat de voedingstoffen met een hoge Ph (zuurgraad) nog onderling sterk verschillen. De hoogste zuurgraad heeft vlees, het laagste scoren zure melkproducten.

Basevormend in ons lichaam zijn alle vruchten en groenten, wortelgewassen, zuidvruchten sojaproducten en amandelen.

Als we het voedingspatroon van de meeste mensen tegenwoordig bekijken dan moeten we constateren dat bij de meesten de balans doorslaat naar een te zure voeding.

Onderzoeken in Amerika hebben zelfs aangetoond dat de verhouding zuur-base daar tegenwoordig 20-80 is, het omgekeerde dus van de gewenste 80% basen en 20 % zuren !!!

Een zondvloed van teveel zuurvormende voeding komt tegenwoordig naar ons toe in de vorm van teveel zoetigheid, meelspijzen, snoep, frisdrank, junkfood, alcohol en tabak.

Wat gebeurt er in ons lichaam als er teveel voedsel wordt gebruikt dat zuren vormt?

Om onze lichaamscellen te beschermen zorgt het regelsysteem in ons lichaam ervoor dat de zuurgraad (Ph) van ons bloed en het extracellulaire vocht constant tussen 7,2 en 7,4 blijft.

Als er teveel zuren worden aangeboden is ons lichaam verplicht om enkele aanpassingen te maken, als noodmaatregel om het bloed en het extra cellulaire vocht op het juiste peil te houden.

Dat gebeurt door het teveel aan zuren te binden aan lichaamseigen mineralen zoals calcium, magnesium, ijzer en zink.
Door een te zure voeding verliezen we dus belangrijke mineralen. Deze mineralen worden voornamelijk onttrokken aan haren, huid botten en tanden.

Mineralen zijn ook belangrijk voor de aanmaak van enzymen. Zink b.v. is betrokken bij de aanmaak van meer dan 80 verschillende enzymen. Als we teveel zuurvormend voedsel eten gaat ook onze enzymproductie achteruit waardoor ons lichaam op tal van punten slechter gaat functioneren.

Ook onze nieren en onze ademhaling zijn betrokken bij de afvoer van het teveel aan zuren.

Als het om kleine hoeveelheden gaat dan kan ons lichaam dat wel regelen.

Als er echter, zoals tegenwoordig dikwijls het geval is, een overvloed aan zuurvormende voeding wordt geconsumeerd, dan kunnen we in de problemen komen en zijn allerlei ziekten en kwalen het gevolg.

De verbindingen die gemaakt worden om zuren te binden noemen we stofwisselingsslakken en ze worden opgeslagen in de lichaamsweefsels in eerste instantie in bindweefsel en vet. Als dat verzadigd raakt komt het spierweefsel aan de beurt.

Kleine hoeveelheden bindweefselslakken kunnen afgevoerd worden naar de nieren. Dit proces vind ’s nachts plaats. Als er echter meer zure eindproducten van de stofwisseling worden gevormd dan we kunnen afvoeren dan begint een proces van zelfvergiftiging dat zich uit in allerlei ziekten en kwalen.

Door de “verslakking”van het lichaam ontstaan een reeks van klachten zoals b.v. allergieën, infectiegevoeligheid, huidproblemen, haaruitval, jicht, reuma en spierkrampen

Ook geven deze lichaamsslakken vermoeidheid en een vergrote pijngevoeligheid.

Ons lichaam reageert nu eenmaal met pijn en vermoeidheid om aan te geven dat er iets niet in orde is.

Een bekend voorbeeld van verzuring is jicht. Urinezuurkristallen worden dan afgezet op de gewrichten waardoor hevige pijn ontstaat.

Dus: als we teveel zuurvormend voedsel eten, beroven we ons lichaam van een aantal belangrijke mineralen die ook nodig zijn voor de vorming van enzymen en er ontstaan afvalproducten in de vorm van slakken die zich afzetten in onze weefsels, waardoor vermoeidheid en pijn ontstaat. Op langere termijn zullen zich allerlei ziekten en kwalen gaan ontwikkelen.

Combinatie van voedingstoffen :

Ongeveer in dezelfde tijd als Dr. Ragnar Berg ( rond 1910) was ook Dr. William Hay bezig met voeding als oorzaak van ziekte.

Dr. Hay had ten aanzien van gezonde voeding een aantal principes die overeen kwamen met de ideeën van Dr. Ragnar Berg.

Ook hij ging ervan uit dat voeding zo zuiver en natuurlijk mogelijk moet zijn en weinig zuurvormende producten mag bevatten.

Dr. Hay voegde hier nog een nieuw principe aan toe. Hij stelde dat verschillende voedingstoffen voor vertering in de maag een verschillende zuurgraad nodig hebben.

Eiwitten en zure vruchten hebben voor een goede vertering een andere zuurgraad in de maag nodig dan koolhydraten.

Dr. Hay leed zelf aan de ziekte van Bright, een ernstige ongeneeslijke nierziekte, waaraan volgens de gevestigde geneeskunde niets meer te doen was. Hij genas door zijn theorie over zuivere voeding, het zuur-base evenwicht en de voedselcombinaties op zichzelf toe te passen en hij viel ook 25 kg. af!

Eet men dus tegelijk koolhydraten en eiwitten dan zullen deze allebei niet volledig worden omgezet. Het gevolg is dan dat er niet goed verteerde resten in het  spijsverteringskanaal over blijven die het lichaam toch op de een af andere manier kwijt moet zien te raken. Vooral onvolledig verteerde eiwitfragmenten kunnen voor veel problemen zorgen. Ze uiten zich o.a. als allergieën.

Andere onvolledig verteerde voedingsresten worden als slakken gedumpt in het bindweefsel met alle boven beschreven gevolgen.

Volgens de theorie van Dr. Hay is het beter dat eiwitten (vlees, vis, ei, zuivelproducten) en zure vruchten niet in dezelfde maaltijd gecombineerd worden met koolhydraten (meelspijzen, suikers).

Hoe doe je dat in de praktijk?

De Patiëntenvereniging Enzymtherapie geeft vanaf januari 2003 de  brochure Optimale Voeding uit.

In deze brochure is o.a. uitgegaan van de theorieën van Berg en Hay en worden tips en voorbeelden gegeven voor toepassing in de praktijk van deze gegevens.

Te bestellen door overmaking van € 2,50 op postbank 304 36 79 van Patiëntenvereniging Enzymtherapie, Roosendaal.

meer informatie over enzymtherapie op http://www.enzymtherapie.nl/

Acidose

Met dank aan Dhr. P. Dekker (voedingskundige van Solgar en docent orthomoleculaire voedingsleer) voor het verbeteren van fouten en het geven van aanwijzingen.

Een deel van het voedsel dat we eten wordt door het lichaam omgezet in basen, het andere deel in zuren. Of iets verzurend werkt, kan je niet proeven. Bijvoorbeeld een zure vrucht als een citroen, heeft een alkaliserend (basevormend) effect omdat deze vrucht de pancreas aanzet tot het produceren van basische buffers.

Over wat nu precies zuurvormend en wat basevormend werkt zijn de voedingsdeskundigen het niet eens. Over het algemeen worden vlees (excl.kip), vis, schaal- en schelpdieren, granen, koffie, olie, alcoholische dranken, peulvruchten en cranberry’s als zuurvormend beschouwd en de overige groenten en fruitsoorten als basevormend.

Omdat het zeer moeilijk is om na te gaan wat er precies in een lichaam gebeurt met voedingsmiddelen, zijn er diverse theorieën ontwikkeld over wat precies de gevolgen zijn van de zuren die gevormd worden in het lichaam.

Volgens een aantal deskundigen vormen de zuren een belasting voor ons lichaam. Vlees zou ons belasten met urinezuur, fosfaathoudende levensmiddelen (o.a. fastfood, vlees, worst, cola en andere frisdranken) met (ortho)fosforzuur, suiker en witmeelproducten met azijnzuur, varkensvlees met zwavelzuur, kaas met salpeterzuur, nicotine met nicotinezuur, aspirine met acetylsalicylzuur, wijn met wijn- en zwavelzuur, koffie en zwarte thee met GERB- en chlorogeenzuur en koolzuurhoudend water en frisdrank met koolzuur. Verder zouden zware metalen als lood en cadmium en het als vulling voor kiezen gebruikte amalgaam verzurend voor het lichaam zijn. Daarbij komt ook nog het zoutzuur dat we produceren als gevolg van stress, ergernis, angst, vermoeidheid en te weinig slapen.

Het lichaam moet proberen deze zure afvalstoffen te verwijderen. Het heeft daarvoor een ruime hoeveelheid basevormende levensmiddelen nodig om het zuur/basenevenwicht in stand te houden. De zuren worden voor een deel via de longen als koolzuurgas (CO2) uitgeademd en een klein deel wordt via de huid uitgezweet. Als je meer beweegt, worden er via deze wegen meer zuren afgescheiden. De grotere zuurmoleculen (zoals urinezuur, melkzuur, boterzuur, azijnzuur en vele andere zuren) moeten door het lichaam eerst gebonden worden aan mineralen (zoals calcium, magnesium, natrium en kalium), waarna ze als zouten door de nieren worden verdund en uitgescheiden. Een teveel aan zuren wordt in de loop van de dag opgeslagen in de vloeistof tussen de bindweefselcellen (onder de huid en in en om de spieren) en in het vetweefsel. ’s Nachts worden de opgeslagen zuren weer in de bloedbanen gebracht, waarna ze door de nieren naar de blaas worden getransporteerd en door de longen worden uitgeademd.

Door het afscheiden van zuren en door het toevoegen van basen houdt het lichaam de zuurgraad van het bloed stabiel. Het bloed heeft een vaste waarde van 7,35 tot 7,45 pH. Water is pH neutraal (pH 7), pH-neutraal betekent dat zuren en basen elkaar opheffen. Alles wat een lagere pH heeft dan 7 is zuur, alles wat een hogere pH heeft is basisch (alkalisch).

Het is al wel bekend wat er gebeurt als er bepaalde mineralen aan bepaalde weefsel worden onttrokken, maar of dit door zuurvormende voeding komt is wetenschappelijk nog niet hard te maken.
Als je langere tijd teveel verzurende levensmiddelen hebt gebruikt, dan hoef je daar niet zoveel van te merken. Het proces van verzuring verloopt namelijk sluipend. Heel langzaam kan het weefsel steeds minder haar afvalstoffen kwijtraken. Als de klachten nog vaag zijn spreken we van latente acidose. Je kan dan langzaamaan een heel scala van klachten krijgen: je krijgt last van spierpijn na een ongewone inspanning, je wordt wat dikker, je krijgt vaker of continu hoofdpijn, je kan wat minder fit of sneller moe worden, je kan last krijgen van duizeligheid, concentratieproblemen, zuurbranden, eczeem, verstopping, ringen rond de ogen of haaruitval, candida, darmparasieten, bacterie-infecties, je tong kan beslagen worden, je adem kan gaan ruiken en vrouwen kunnen last van cellulitis krijgen en mannen van haaruitval. Te veel zuur heeft ook een negatieve invloed op het vegetatieve zenuwstelsel. Dit kan allergieën ten gevolge hebben, maar ook migraine of doorbloedingsstoornissen.

Als je lichaam nog verder verzuurt, dan probeert het toch nog een evenwicht te bewaren en ‘rooft’ dan mineralen uit je botten, gewrichten, spieren, bloedvaten, galblaas en maag- en darmslijmvlies. Er is dan sprake van acidose.
Als er calcium en magnesium aan je botten worden onttrokken, dan heb je op den duur kans op osteoporose.
Als er mineralen aan gewrichten worden onttrokken lijdt dat tot degeneratie en na verloop van tijd kan het immuunsysteem de verzuurde cellen in de gewrichten aanvallen, waardoor artritis ontstaat.
Als er mineralen aan de spieren, gewrichtsbanden en pezen worden onttrokken, dan heb je meer kans ze te beschadigen of te scheuren. Omdat de buffers van het vet- en bindweefsel vol zijn, worden de zuren in het spierweefsel opgeslagen. Daarom kan het dan flink pijn doen als je onder aan je kuit een huidplooi pakt tussen duim en wijsvinger en dan flink knijpt. Door verzuring van de spieren kunnen sensibele zenuwuiteinden geprikkeld worden, waardoor pijn en spasmen kunnen ontstaan.
Als zuren zich in de spieren en/of pezen, gewrichtsbanden en gewrichten gaan vastzetten kunnen jichtaanvallen en andere reumatische klachten ontstaan.
Als er mineralen uit je bloedvaten worden onttrokken, kunnen er spataderen, aambeien, vaatvernauwing en doorbloedingsstoornissen ontstaan.
Als er mineralen uit de bekleding van het darmkanaal worden onttrokken, kan je last krijgen van je onderbuik, colitis, diarree, de ziekte van Crohn, een spastische darm, enz.
Als er mineralen uit de binnenwand van de slokdarm worden onttrokken, dan kan je last krijgen van brandend maagzuur. Nog later kan je last met slikken krijgen.

Als er niet voldoende mineralen geroofd kunnen worden, probeert het lichaam de zuren te verwijderen via de ingewanden, nieren, huid en ademhalingsorganen.
Gebeurt dit via de longen, dan kan er astma ontstaan. Een teveel aan zuur in de neusbijholtes zorgt ervoor dat het lichaam dit probeert te verdunnen met slijm, waardoor je een lekneus of sinusproblemen kan krijgen.
Gebeurt dit via de urinewegen, dan kan dit bloed in de urine, een geïrriteerde blaas en later nierschade veroorzaken.
Gebeurt dit via de huid, dan kan dit zweetvoeten, jeuk, roos, acne, ontstekingen en schimmelziektes veroorzaken.

Het lichaam gebruikt enzymen als SOD, catalase en glutathion om abnormale lichaamscellen te vernietigen. Deze enzymen kunnen hun werk echter niet goed doen in een zure omgeving, waardoor ze je niet goed kunnen beschermen tegen voortwoekerende cellen.

Zoals al eerder vermeld zijn deze theorieën niet wetenschappelijk bewezen.

Er kunnen ook andere oorzaken voor acidose zijn, bijvoorbeeld een slechte longfunctie (respiratoire acidose) waardoor teveel koolzuur wordt vastgehouden, een stofwisselingsstoornis waardoor er teveel zuur wordt geproduceerd (bijvoorbeeld bij suikerziekte) of een nierafwijking waardoor er teveel basische stoffen worden uitgescheiden. Hierdoor kan acidose van het bloed kan ontstaan. Deze oorzaken worden onderkend door de medici, de acidose waar we het hier over hebben, is helaas een conditie die nog over het algemeen ontkend wordt door de medische wereld.

Als je last denkt te hebben van verzuring van je bindweefsel, dan kan je de volgende maatregelen nemen:

Drink een ruime hoeveelheid water. Onder normale omstandigheden (dus bij een normale temperatuur en zonder bijzondere inspanningen) zou dat 2 à 2½ liter per dag moeten zijn. Eventueel kan een deel hiervan vervangen worden door kruidenthee. Water zorgt ervoor dat de afvalstoffen die je op een dag produceert èn de afvalstoffen die ontstaan door de afbouw van vetcellen afgevoerd worden naar je urine.
Eet meer groente en fruit.
Drink een aantal keren per dag (verdund) groente- en vruchtensap zonder suiker omdat deze sappen basisch zijn en daardoor zuren kunnen binden. Gebruik het liefst sap met vezels (natuurtroebel of bijvoorbeeld met de vliesjes van de sinaasappel), omdat de vezels het een voedingsbodem zijn voor de darmflora en daardoor de aanmaak van enzymen stimuleren. Deze enzymen zorgen ervoor dat het sap beter verteerd kan worden.
Ga af en toe een paar dagen sapvasten, het liefst onder begeleiding van een deskundige.
Probeer regelmatig te bewegen. Door meer bewegen adem je dieper en verbrand je meer zuren. Als je niet zelf kan bewegen, dan kan je bij een sportschool speciale banken vinden waarop je spieren bewogen worden zonder dat je zelf iets hoeft te doen.
Diepgaande bindweefsel- en lymfemassages, vooral van het hoofd, nek, rug, buik en benen, kunnen je helpen om sneller te ontzuren. Hou er wel rekening mee, dat de massages afvalstoffen uit het weefsel losmaken en in de bloedbaan brengen, waardoor je (tijdelijk) hoofdpijn kunt krijgen.
Doe regelmatig ontspanningoefeningen of andere ontspannende bezigheden en probeer je wat minder druk te maken over dingen waar je toch niets aan doen kan.
Zorg voor voldoende slaap.
Waarschijnlijk kan het beperken van de mineralen die we doorgaans teveel binnenkrijgen (fosfor, calcium, natrium) en extra inname van mineralen die we weinig binnenkrijgen (magnesium, zink, chroom e.d.) een positieve bijdrage leveren. Het lijkt mij dat je, om de ontbrekende mineralen aan te vullen, het best een vitamine/mineralencomplex kan gebruiken, aangevuld door extra magnesium. In theorie kan je door deze supplementen alle (door verzuring veroorzaakte) problemen voorkomen.

Je kan zelf controleren of de maatregelen die je genomen hebt, effect hebben gehad door het bepalen van de zuurgraad van je urine. Je ochtendurine hoort een pH van ongeveer 7,1 te hebben. Daarna daalt de zuurgraad in de loop van de dag, om rond 17.00 uur een waarde van 7,4 te bereiken. Als de pH van je urine telkens lager is, dan heb je last van een zuuroverschot. Indicatorpapiertjes (teststrookjes om de pH te bepalen) zijn te koop bij de apotheek.

Let erop dat voedsel goed gekauwd moet worden. Basevormend voedsel dat niet goed gekauwd wordt, kan alsnog een verzurend effect op het lichaam hebben, omdat het in de darmen makkelijk tot gisting kan overgaan. Ook vruchtensap moet ‘gekauwd’, dus vermengd met speeksel worden. Een darmflora opbouwend preparaat kan de spijsvertering verbeteren en bijdragen aan minder gistingen. Dit is met name van belang bij mensen met een slechte stoelgang, gasvorming in de darmen of een opgeblazen gevoel.

Dieren uit de bio-industrie (koeien, kippen, kalkoenen, kweekzalm, etc.) krijgen eiwitrijk eten en vlak voordat ze geslacht worden staan ze vaak bloot aan heel veel stress. Dit zorgt ervoor dat ze in hun bindweefsel veel zuren opslaan. Bovendien krijgen ze weinig beweging, waardoor er niet voldoende ontzuring kan plaatsvinden. Dieren uit de eko-veeteelt krijgen meestal meer beweging en hun groei wordt minder gestimuleerd door eiwitrijk voedsel. Daarom zal het vlees van deze dieren minder zuren bevatten. Wild bevat nog minder zuren. Ook deze stelling is wetenschappelijk nog niet bewezen.

Hallo Eddy,

Ik vind het stuk over verkeerde voedselkeuze toch wel indrukwekkend als ik het zo op de site zie staan.
Ik hoop dat mensen begrijpen dat dit de essentie is.
Men is steeds bezig om de gevolgen te bestrijden, ook bij de natuurlijke aanpak, door ontgiften, door toevoeging van supplementen enz.

Vriendelijke groeten, Ella

Er zijn wat kleine dingen aan het stuk over acidose veranderd. Er is bijv. iets bijgekomen over prof. Bankhofer, over PH-care en over dat mineralenpoeder.

Een deel van het voedsel dat we eten wordt door het lichaam omgezet in basen, het andere deel in zuren. Of iets verzurend op je lichaam werkt, kan je niet proeven. Bijvoorbeeld een zure vrucht als een citroen, heeft een alkaliserend (basevormend) effect omdat deze vrucht de pancreas (alvleesklier) aanzet tot het produceren van basische buffers.

Over wat nu precies zuurvormend en wat basevormend werkt zijn de voedingsdeskundigen het niet eens. Over het algemeen worden vlees (excl. kip), vis, schaal- en schelpdieren, granen, suiker, koffie, olie, alcoholische dranken, peulvruchten en cranberry’s als zuurvormend beschouwd en de overige groenten en fruitsoorten als basevormend.

Over het algemeen is de verhouding tussen zuurvormende en basevormende voeding tegenwoordig 70 : 30, terwijl deze verhouding eigenlijk (volgens professor Hademar Bankhofer) 30 : 70 of (volgens enkele andere voedingskundigen) zelfs 20 : 80 zou moeten zijn.

Omdat het zeer moeilijk is om na te gaan wat er precies in een lichaam gebeurt met voedingsmiddelen, zijn er diverse theorieën ontwikkeld over wat precies de gevolgen zijn van de zuren die gevormd worden in het lichaam.

Volgens een aantal deskundigen vormen de zuren een belasting voor ons lichaam. Vlees zou ons belasten met urinezuur, fosfaathoudende levensmiddelen (o.a. fastfood, vlees, worst, cola en andere frisdranken) met (ortho)fosforzuur, suiker en witmeelproducten met azijnzuur, varkensvlees met zwavelzuur, kaas met salpeterzuur, nicotine met nicotinezuur, aspirine met acetylsalicylzuur, wijn met wijn- en zwavelzuur, koffie en zwarte thee met GERB- en chlorogeenzuur en koolzuurhoudend water en frisdrank met koolzuur. Verder zouden zware metalen als lood en cadmium en het als vulling voor kiezen gebruikte amalgaam verzurend voor het lichaam zijn. Daarbij komt ook nog het zoutzuur dat we produceren als gevolg van stress, ergernis, angst, vermoeidheid en te weinig slapen. (Dat ergernis ook verzurend werkt weten mensen eigenlijk al heel lang. Niet voor niets zei men vroeger al dat een onvriendelijk, nors mens een zuurpruim was.)

Het lichaam moet deze zure afvalstoffen te verwijderen. Het heeft daarvoor een ruime hoeveelheid basevormende levensmiddelen nodig om het zuur/basenevenwicht in stand te houden. De zuren worden voor een deel via de longen als koolzuurgas (CO2) uitgeademd en een klein deel wordt via de huid uitgezweten. Als je meer beweegt, worden er via deze wegen meer zuren afgescheiden. De grotere zuurmoleculen (zoals urinezuur, melkzuur, boterzuur, azijnzuur en vele andere zuren) moeten door het lichaam eerst gebonden worden aan mineralen (zoals calcium, magnesium, natrium en kalium), waarna ze als zouten door de nieren worden verdund en uitgescheiden. Een teveel aan zuren wordt in de loop van de dag opgeslagen in de vloeistof tussen de bindweefselcellen (onder de huid en in en om de spieren) en in het vetweefsel. ’s Nachts worden de opgeslagen zuren weer in de bloedbanen gebracht, waarna ze door de nieren naar de blaas worden getransporteerd en door de longen worden uitgeade md.

Door het afscheiden van zuren en door het toevoegen van basen houdt het lichaam de zuurgraad van het bloed stabiel. Het bloed heeft een vaste waarde die tussen 7,35 en 7,45 pH ligt. Water is pH neutraal (pH 7), pH-neutraal betekent dat zuren en basen elkaar opheffen. Alles wat een lagere pH heeft dan 7 is zuur, alles wat een hogere pH heeft is basisch (alkalisch).

Het is al wel bekend wat er gebeurt als er bepaalde mineralen aan bepaalde weefsels worden onttrokken, maar of dit door zuurvormende voeding komt is wetenschappelijk nog niet hard te maken.

Als je langere tijd teveel verzurende levensmiddelen hebt gebruikt, dan hoef je daar niet zoveel van te merken. Het proces van verzuring verloopt namelijk sluipend. Heel langzaam kan het weefsel steeds minder haar afvalstoffen kwijtraken. Als de klachten nog vaag zijn spreken we van latente acidose. Je kan dan langzaamaan een heel scala van klachten krijgen: je krijgt last van spierpijn na een ongewone inspanning, je wordt wat dikker (of je valt juist langzaam af), je krijgt vaker of continu hoofdpijn, je kan wat minder fit of sneller moe worden, je kan last krijgen van duizeligheid, concentratieproblemen, zuurbranden, eczeem, verstopping, ringen rond de ogen of haaruitval, candida, darmparasieten, bacteriële infecties, je tong kan beslagen worden, je adem kan gaan ruiken en vrouwen kunnen last van cellulite krijgen en mannen van haaruitval. Te veel zuur heeft ook een negatieve invloed op het vegetatieve zenuwstelsel. Dit kan allergieën ten gevolge hebben, maar ook migrain en of doorbloedingsstoornissen.

Als je lichaam nog verder verzuurt, dan probeert het toch nog een evenwicht te bewaren en ‘rooft’ dan mineralen uit je botten, gewrichten, spieren, bloedvaten, galblaas en maag- en darmslijmvlies. Er is dan sprake van acidose.

Als er calcium en magnesium aan je botten worden onttrokken, dan heb je op den duur kans op osteoporose.

Als er mineralen aan je tanden worden onttrokken, kunnen ze gevoelig worden voor warmte, kou of zuren.

Als er mineralen aan gewrichten worden onttrokken lijdt dat tot degeneratie en na verloop van tijd kan het immuunsysteem de verzuurde cellen in de gewrichten aanvallen, waardoor artritis ontstaat.

Als er mineralen aan de spieren, gewrichtsbanden en pezen worden onttrokken, dan heb je meer kans ze te beschadigen of te scheuren. Omdat de buffers van het vet- en bindweefsel vol zijn, worden de zuren in het spierweefsel opgeslagen. Daarom kan het dan flink pijn doen als je onder aan je kuit een huidplooi pakt tussen duim en wijsvinger en dan flink knijpt. Door verzuring van de spieren kunnen sensibele zenuwuiteinden geprikkeld worden, waardoor pijn en spasmen kunnen ontstaan.

Als zuren zich in de spieren en/of pezen, gewrichtsbanden en gewrichten gaan vastzetten kunnen jichtaanvallen en andere reumatische klachten ontstaan.

Als er mineralen uit je bloedvaten worden onttrokken, kunnen er spataderen, aambeien, vaatvernauwing en doorbloedingsstoornissen ontstaan.

Als er mineralen uit de bekleding van het darmkanaal worden onttrokken, kan je last krijgen van je onderbuik, colitis (ontsteking van de dikke darm), diarree, de ziekte van Crohn, een spastische darm, enz.

Als er mineralen uit de binnenwand van de slokdarm worden onttrokken, dan kan je last krijgen van brandend maagzuur. Nog later kan je last met slikken krijgen.

Als er niet voldoende mineralen geroofd kunnen worden, probeert het lichaam de zuren te verwijderen via de ingewanden, nieren, huid en ademhalingsorganen.

Gebeurt dit via de longen, dan kan er astma ontstaan. Een teveel aan zuur in de neusbijholtes zorgt ervoor dat het lichaam dit probeert te verdunnen met slijm, waardoor je een lekneus of sinusproblemen kan krijgen.

Gebeurt dit via de urinewegen, dan kan dit bloed in de urine, een geïrriteerde blaas en later nierschade veroorzaken.

Gebeurt dit via de huid, dan kan dit zweetvoeten, jeuk, roos, acne, ontstekingen en schimmelziektes veroorzaken.

Als zuren in te grote hoeveelheden voorhanden zijn blokkeren ze de afvoer van gifstoffen en afvalstoffen uit de stofwisseling. De lichaamscellen worden door deze afvalstoffen zozeer belast dat ze hun taken niet meer goed kunnen vervullen. Door acidose kan dus de basis worden gelegd voor een hele reeks storende gezondheidsproblemen. Vooral de enzym- en hormoonbalans reageren gevoelig op een te grote hoeveelheid zuren. (bron van deze alinea: voedingsdeskundige professor Hademar Bankhofer, docent aan de Donau Universiteit Krems in Oostenrijk)

Als de darmen te zuur zijn, dan krijgen schimmels meer kans om zich te ontwikkelen. De aanwezigheid van schimmels zorgt er dan voor dat virussen zich er beter thuis voelen en zich (laten) vermeerderen. Als de pH van je urine te laag is, dan heb je dus kans dat je een schimmel- en/of een virusinfectie haast niet weg kan krijgen, ondanks medicijnen.

Als het milieu in je darmen te zuur is, dan heb je kans dat je darmvlokken te weinig voedingsstoffen, zoals bepaalde eiwitten, vitamines en/of mineralen, opnemen. Door artsen zal niet zo snel naar zulke specifieke tekorten gezocht worden. Ondanks goede voeding kan je dan dus met onontdekte (of niet begrepen) ondervoedingsverschijnselen geconfronteerd worden.

Zoals al eerder vermeld zijn deze theorieën niet wetenschappelijk bewezen.

Er kunnen ook andere oorzaken voor acidose zijn, bijvoorbeeld een slechte longfunctie (respiratoire acidose) waardoor teveel koolzuur wordt vastgehouden, een stofwisselingsstoornis waardoor er teveel zuur wordt geproduceerd (bijvoorbeeld bij suikerziekte) of een nierafwijking waardoor er teveel basische stoffen worden uitgescheiden. Hierdoor kan acidose van het bloed kan ontstaan. Deze oorzaken worden onderkend door de medici, de acidose waar we het hier over hebben, is helaas een conditie die nog over het algemeen ontkend wordt door de medische wereld.

Als je last denkt te hebben van verzuring van je bindweefsel, dan kan je de volgende maatregelen nemen:

· Drink een ruime hoeveelheid water. Onder normale omstandigheden (dus bij een normale temperatuur en zonder bijzondere inspanningen) zou dat 2 à 2½ liter per dag moeten zijn. Eventueel kan een deel hiervan vervangen worden door kruidenthee. Water zorgt ervoor dat de afvalstoffen die je op een dag produceert èn de afvalstoffen die ontstaan door de afbouw van vetcellen afgevoerd worden naar je urine.

· Eet meer groente en fruit.

· Vermijd zo veel mogelijk het gebruik van suiker (sacharose) en druivensuiker (glucose).

· Beperk de hoeveelheid fosfaathoudende levensmiddelen (zoals Sisi, cola, Up, worst, kant-en-klaarmaaltijden, gecondenseerde melk of levensmiddelen waarin E338 t/m E 341 in zit).

· Beperk de hoeveel koolzuurhoudende frisdrank en koolzuurhoudend water.

· Drink een aantal keren per dag (verdund) groente- en vruchtensap zonder suiker omdat deze sappen basisch zijn en daardoor zuren kunnen binden. Gebruik het liefst sap met vezels (natuurtroebel of bijvoorbeeld met de vliesjes van de sinaasappel), omdat de vezels een voedingsbodem zijn voor de darmflora en daardoor de aanmaak van enzymen stimuleren. Deze enzymen zorgen ervoor dat het sap beter verteerd kan worden.

· Ga af en toe een paar dagen sapvasten, het liefst onder begeleiding van een deskundige.

· Probeer regelmatig te bewegen. Door meer bewegen adem je dieper en verbrand je meer zuren. Als je niet zelf kan bewegen, dan kan je bij een sportschool speciale banken vinden waarop je spieren bewogen worden zonder dat je zelf iets hoeft te doen.

· Diepgaande bindweefsel- en lymfemassages, vooral van het hoofd, nek, rug, buik en benen, kunnen je helpen om sneller te ontzuren. Hou er wel rekening mee, dat de massages afvalstoffen uit het weefsel losmaken en in de bloedbaan brengen, waardoor je (tijdelijk) hoofdpijn kunt krijgen.

· Doe regelmatig ontspanningoefeningen of andere ontspannende bezigheden en probeer je wat minder druk te maken over dingen waar je toch niets aan doen kan. Bestrijd stress.

· Zorg voor voldoende slaap.

· Probeer gistvorming zo veel mogelijk te voorkomen. Drink daarom vruchtensap alleen verdund en niet ’s avonds en vermijd de combinatie van graanproducten of groente met fruit (alleen ongezoete ananas kan met groente gecombineerd worden). Zuurdesembrood veroorzaakt waarschijnlijk minder / minder vaak gistvorming in de darmen dan gistbrood. Let erop dat voedsel goed gekauwd moet worden. Basevormend voedsel dat niet goed gekauwd wordt, kan alsnog een verzurend effect op het lichaam hebben, omdat het in de darmen makkelijk tot gisting kan overgaan. Ook vruchtensap moet ‘gekauwd’, dus vermengd met speeksel worden. Een darmflora-opbouwend preparaat kan de spijsvertering verbeteren en bijdragen aan minder gistingen. Dit is met name van belang bij mensen met een slechte stoelgang, gasvorming in de darmen of een opgeblazen gevoel.

· Verzuring of een verergering hiervan is waarschijnlijk te voorkomen door het gebruik van 80% basevormende en 20% zuurvormende levensmiddelen. Deze 80-20 verhouding is waarschijnlijk niet goed te bereiken voor vegetariërs, aangezien zij meer eiwitten moeten gebruiken dan vleeseters.

· Om een goede zuur/basenbalans te krijgen (of in eerste instantie een overschot aan zuren weg te werken) kan PH-care Liquid van Ortholon geslikt worden. Neem er dan elke dag een half uur voor een maaltijd (bijv. het ontbijt) een theelepeltje van. Als de pH-waarde na een maand niet voldoende is gestegen, dan kan je PH-care vóór iedere maaltijd gebruiken en de hoeveelheid langzaam verhogen tot een eetlepel per keer. PH-care bevat Betula verrucosa en Betula pubescens. (twee soorten berken) Bewaar de fles bij voorkeur in de koelkast.

· Aanvullend kan nog Basispoeder van Centropa gebruikt worden. Basispoeder bevat natriumcarbonaat, natriumfosfaat, kaliumcitraat, kaliumbicarbonaat, calciumcarbonaat en magnesiumcarbonaat. Los een theelepel Basispoeder op in 250 ml warm water en drink dit na het eten (bijvoorbeeld het avondeten). Ook hier geldt dat na een maand de dosering opgevoerd kan worden tot 3 x daags.

Je kan zelf controleren of de maatregelen die je genomen hebt, effect hebben gehad door het bepalen van de zuurgraad van je urine. Je ochtendurine hoort een pH van ongeveer 7,1 te hebben. Daarna daalt de zuurgraad in de loop van de dag, om rond 17.00 uur een waarde van 7,4 te bereiken. Het is aan te raden om de pH verdeeld over de dag zo’n vijf à zes maal te controleren. Als de pH van je urine telkens lager is, dan heb je last van een zuuroverschot. Indicatorpapiertjes (teststrookjes om de pH te bepalen) zijn te koop bij de apotheek. Gebruik bijvoorbeeld de pH-stripjes van Nagel.

Dieren uit de bio-industrie (koeien, kippen, kalkoenen, kweekzalm, etc.) krijgen eiwitrijk eten en vlak voordat ze geslacht worden staan ze vaak bloot aan heel veel stress. Dit zorgt ervoor dat ze in hun bindweefsel veel zuren opslaan. Bovendien krijgen ze weinig beweging, waardoor er niet voldoende ontzuring kan plaatsvinden. Dieren uit de eko-veeteelt krijgen meestal meer beweging en hun groei wordt minder gestimuleerd door eiwitrijk voedsel. Daarom zal het vlees van deze dieren minder zuren bevatten. Wild bevat nog minder zuren. Ook deze stelling is waarschijnlijk nog niet wetenschappelijk bewezen.

met vriendelijke groeten,

Lidia