Cornwall, niet echt een bestemming om in februari naartoe te reizen. Maar we hebben genoeg van de lange donkere winter en een weekje uitwaaien aan de wilde rotskusten van Noord- Cornwall zal ons deugd doen. Bovendien is het krokusvakantie en kan Geert, jongste zoon, mee op reis. Een uitstap naar het land van Koning Arthur ziet hij wel zitten. We hebben in Marshgate, een piepklein dorpje niet ver van de kust en in de nabijheid van Boscastle, een kleine cottage gehuurd en het is de bedoeling om van daaruit enkele mooie kustwandelingen te maken en een aantal plaatsen te bezoeken die in verband worden gebracht met Koning Arthur. Dit is en blijft een fascinerende figuur, ook al rest ons weinig meer dan de legende.
Zaterdag 25-2-95
Het is amper vier uur in de morgen als we aan de ontbijttafel zitten voor een snelle hap en een tas koffie. Dan nog vlug even de bagage nakijken. Warme truien, regenjassen en laarzen zullen we goed kunnen gebruiken. De rit naar Calais verloopt vlot en rond half zeven zijn we in de ferryhaven. Een uurtje later zijn we ingescheept en op weg naar Dover. We genieten volop van de overtocht en kunnen al vlug de imposante witte krijtrotsen dichterbij zien komen. Eenmaal aan wal is het wel even wennen om links te rijden maar al bij al valt dat nog goed mee. We volgen de M20 tot in Maidstone en rijden vervolgens westwaarts over Reading, Swindon , Bristol en Exeter naar Cornwall. Na een rit van vijfhonderd kilometer verlaten we de autosnelweg ter hoogte van Launceton. De laatste vijftig kilometer gaan veelal over kleine holle wegen. De meeste zijn amper één wagen breed en omzoomd door hoge bermen en heggen. Daardoor zie je weinig van het omringend landschap. Het is vaak niet meer dan een korte blik op de verte door een hek. De eindbestemming 
komt stilaan in zicht. We kunnen het dorpje Marshgate maar niet vinden. Het staat niet op de wegenkaart, maar zo komen wij tal van kleine dorpjes tegen.We rijden nog heel wat rondjes maar uiteindelijk weet een vriendelijke boer ons te vertellen welke richting we uit moeten. Onze cottage valt goed mee. Klein, eenvoudig, gezellig en typisch engels. Net wat we zochten. We worden door de gastvrouw hartelijk ontvangen met thee en koekjes en op de salontafel staat een vaas met een enorme bos 'daffodils' (paasbloemen). Het is er gezellig warm. We genieten van de avond en kijken met veel verwachting uit naar de volgende dag.
Zondag 26-2-95 Tintagel
We zijn op tijd wakker om de eerste beetjes zon te zien . Dat is snel afgelopen, massief grijs neemt vlug over. Uitslapen dus, of ten minste tot bijna negen uur. Rustig thee zetten, uitgebreid ontbijten en ons in alle rust voorbereiden op ons ritje naar Tintagel. Het is opvallend rustig als we in het dorpje aankomen. De parkeerplaats is zo goed als leeg. Van daaruit volgen we het pad dat ons naar Tintagel Castle zou brengen. Dit kasteel, dat uit de 12e eeuw stamt, wordt van oudsher aanzien als de geboorteplaats van Arthur. Het is een lastige klim over de hoge rotskust maar deze zware fysieke inspanning is zeker de moeite waard. Het kasteel ligt deels op het vasteland en deels op een 90-meter hoge rots. Een diepe kloof scheidt beide delen. Eromheen beukt de Atlantische oceaan. Ook al is het oude kasteel niet meer dan een ruïne, toch geeft het een soort magisch gevoel om daar langs te lopen. Van binnen is het kasteel herhaaldelijk gerestaureerd, de muren zijn verstevigd en overal kippegaas om rotsen op hun plek te houden. Onderaan het kasteel zijn een aantal grotten in de rotsen uitgeslepen, waaronder Merlin's Cave. De geest van Merlijn zou er nog steeds ronddwalen wat te horen is wanneer de wind door de grot speelt. We blijven er niet lang rondhangen want er staat een ijskoude,
strakke wind die pal van over de oceaan komt. We nemen dezelfde weg terug naar het dorp. Dit is in feite niet meer dan een hoofdstraat en een viertal zijstraatjes. In het dorp ligt het Old Postoffice. Het is een gebouw uit de 14e eeuw, nog onaangeroerd. Grijs en helemaal scheef, maar echt schitterend. Waarschijnlijk zag heel Tintagel er zo uit voordat het toerisme hier toesloeg. Nu is het dorp een aaneenschakeling van souvenirwinkeltjes. De lucht ziet er dreigend uit maar we blijven gespaard van regen. Mooie gelegenheid dus om een wandeling te maken. De kust bestaat hier uit prachtige, grillige rotsen en biedt schitterende vergezichten. We genieten intens en keren tegen de avond aan moe en voldaan terug naar onze cottage.
Maandag 27-2-95 Boscastle
De vroege morgen brengt miezerregen. De dag ziet er niet veel belovend uit. Omdat we door onze voedselvoorraad zitten besluiten we naar Camelford, een stadje aan de rand van Bodmin Moor, te rijden om de nodige boodschappen te doen. We slenteren daarna nog langs de grijze leisteen huizen van de hoofdstraat. In een souvenirshop raak ik even gefascineerd door een heel mooi geëmailleerd beeld van Merlijn. Het is nogal prijzig en besluiten het maar niet te kopen. Het stadje kan ons verder maar weinig bekoren en we keren al snel terug naar onze cottage. We nemen onze tijd voor het middagmaal. Aan tafel hebben we uitzicht op het achtertuintje met tientallen bosjes daffodils. Heel mooi. Na de middag 
regent het niet meer. Het egale grijs wordt nu vervangen door dunne open plekken tussen heel wat dreigende wolken. Langs minuscule weggetjes rijden we naar Boscastle, één van de meest pittoreske toeristenplaatsen in Cornwall. Het oude vissershaventje en het dorp liggen in een ravijn met hoge klippen. Bij het binnenrijden gaat de weg plots steil naar beneden via een scherpe haarspeldbocht . Een rivier loopt naar de haven. Op elke oever staan oude gebouwen waaronder winkels, café's, restaurants, souvenirshops... Op één van de oevers ligt de Jeugdherberg en het Heksen Museum. Dit is spijtig genoeg gesloten tijdens ons bezoek. We zetten onze wandeling verder richting oceaan en belanden uiteindelijk op het South West Coast Path. De verleiding is groot om van hieruit een tocht te maken langs de ruige kust maar het is al laat in de namiddag en vinden het een beter idee om de volgende dag terug te komen voor een dagtocht. We gaan op zoek naar het oude dorp. Een steile weg loopt achter het Wellington hotel en de watermolen en brengt ons bij kleine wit geschilderde huisjes. Spijtig dat dit dorp dikwijls door toeristen gemist wordt omdat ze liever rond de aantrekkelijke haven vertoeven.
Op 16 augustus 2004 werd Boscastle grotendeels vernield. Door een razende storm en het water dat van de hellingen stroomde ontstond er een ware zondvloed. Men is nog steeds bezig aan de heropbouw.
Dinsdag 28-2-95 Kustwandeling
Het weer is even saai en grijs als gisteren. We nemen een stevig ontbijt en vertrekken richting Boscastle 
voor een wandeling over de Cliffs. Het ziet er voornamelijk uit dat het zou regenen. Dus regenjas en extra warme trui in de rugzak en zo uitgerust over het hekje de velden in naar het Public Footpath. Het wordt een avontuurlijke tocht, vooral als je met hoogtevrees te kampen hebt. Maar het uitzicht is indrukwekkend. In totaal stappen we een tiental kilometer. Niet slecht voor onervaren wandelaars want met het bergop en bergaf lopen is het toch stevig aanpakken. Tegen valavond zijn we terug thuis, te moe om een warme maaltijd klaar te maken. Het wordt pizza uit de diepvries. Daarna vallen we de sofa in voor welverdiende rust.
Woensdag 1-3-95 Bodmin Moor
Zere voeten en stijve benen. De zware tocht van de dag voordien heeft blijkbaar zijn tol geeist. We houden het wandelen even voor bekeken, springen de auto in en rijden landinwaarts richting Bodmin Moor op zoek naar oude stenen. De rit gaat vlotjes over de A30 . Ter hoogte van Bolventor verlaten we de weg en volgen richting St.Cleer. We rijden door ruig, moerassig heidegebied over kleine, holle wegen omgeven door hoge bermen en struiken.. Ook wel veel boerderijen en landbouwgrond. We houden een eerste halte bij de Golitha Falls, een waterval in een groot donker bos waar doorheen een riviertje loopt, de Fowey. We trekken onze rubber laarzen aan en gaan af op het geluid van de waterval. Het is moeizaam wandelen en we glijden herhaaldelijk uit op de gladde, met mos begroeide dikke wortels van de oude bomen. Het geluid wordt krachtiger maar de waterval is nog lang niet in zicht. Het is inmiddels beginnen regenen. Het wordt ons allemaal
wat tè nat en bovendien is het behoorlijk akelig in het eenzame woud. Terug naar de auto, vlug onze natte kleren uit en verder richting Trethevy Quoit. Deze prehistorische grafkelder, met een hoogte van 4,6 meter en een 3,7 meter lange deksteen, is ongetwijfeld één van de meest indrukwekkende in Cornwall. De dolmen dateert uit 3500 voor Chr. en is ook wel bekend onder de naam The Giant's House en ook als Arthurs steen. De regen gaat stilaan over in sneeuw en er blaast een strakke wind over het desolate heidegebied. We hebben het koud in onze klamme kleren en zoeken even beschutting in de grafkelder. We willen zo snel mogelijk terug naar onze cottage want het is echt geen weer, maar eerst nog de Hurlers zien. Wat verder op staan ze dan, drie grote steencirkels uit het bronstijdperk. Goed ingeduffeld lopen we langs het minuscule paadje tot bij de eerste cirkel om vlug wat foto's te nemen. Inmiddels zijn we in een helse sneeuwstorm beland. Rondom ons ziet alles grijs en het kale heidegebied is nu één groot sneeuwtapijt. De paniek slaat toe. We lopen de zelfde weg terug, tenminste dat hopen we toch, want elk oriëntatiepunt is nu verdwenen. Groot is de opluchting als we de auto, verlaten en ondergesneeuwd terugvinden. Even overwegen we om in een hotelletje in de buurt te overnachten want de sneeuw valt met pakken uit de lucht en de wegen liggen er heel gevaarlijk bij. Na enige aarzeling rijden we stapvoets terug naar onze cottage in Marshgate. Een dag om nooit meer te vergeten.
Donderdag 2-3-95 Port Isaac
Het is een schitterend begin van de dag. Wegtrekkende bewolking, zon. De dikke laag sneeuw smelt zienderogen en het water zoekt zijn weg naar de riooltjes. Pas laat op de dag rijden we richting kust, naar Port Isaac,
een oud vissersdorpje tussen Tintagel en Newquay . We parkeren onze auto boven het dorp en lopen langs het Cliffpath beneden naar de schilderachtige haven. De gekleurde huizen met onregelmatige muren en verweerde leien daken staan gegroepeerd rond de haven en de steegjes zijn opvallend smal, enkele zijn niet breeder dan 60 cm. Het is er stil, geen toeristen, en de talrijke eethuisjes zijn veelal gesloten. Dan maar een wandeling langs het kustpad naar Port Quin, slechts vijf kilometer maar voldoende lastig. Sommige delen zijn zo steil dat ze enkel via goed onderhouden trappen te nemen zijn. Maar het panorama over de kust is adembenemend mooi en hier en daar echt spectaculair.
Vrijdag 3-3-95 Kustwandeling
Laatste vakantiedag. We besluiten ons rustig te houden, geen autotochtjes, maar gewoon wat wandelen langs het kustpad in de buurt. Ik weet niet waardoor het komt maar de dag gaat zo gemakkelijk. Misschien raken onze benen een beetje getraind of misschien kwam ik er achter dat ik de hele vakantie al aan het genieten was. De gedachte dat we 's avonds al onze koffers moeten pakken maakt ons triest.
Zaterdag 4-3-95 Terugreis
Na het ontbijt wordt de bagage ingeladen en verlaten we Cornwall. Tegen de avond bereiken we Dover en rond halfzeven zijn we aan boord van de 'Pride of Calais'. De vakantie heeft ons deugd gedaan, hebben prachtige dingen gezien en genieten nog na.
top
