Infobank MCS: Peter Montague: "Sommige chemicaliën zijn schadelijker dan iemand ooit gedacht had"

Vertaling uit het Engels
Oorspronkelijke titel:
" Multiple Chemical Sensitivity (MCS) ‘- is it all in the mind?’"
Auteur en Copyrights: Dr Kartar Badsha MSc CChem MRSC MAE ©
Environmental Law Center
Oorspronkelijke url: http://www.elc.org.uk/pages/healthpapers.htm
Door auteur toegestane vertaling voor weergave op deze website.
Zie Disclaimer - Wettelijk Bericht

Veel mensen zullen zèlf een toenemende trend om te reageren op een toenemend aantal van dagdagelijkse items ervaren hebben of iemand kennen die dat ervaren heeft, zonder dat ze dat bewust registreren, of als ze het wel opgemerkt hebben, wuiven ze deze kleine "irritaties" weg wanneer ze zich voordoen. Deze symptomen kunnen gaan van verstopte neus tot niezen tot meer ernstige reacties zoals huiduitslag, ademhalings- problemen, tot zaken als "tranende ogen", pijnlijke gewrichten enz." tot zelfs erger. Aanvankelijk kunnen deze symptomen zich met tussenpozen voordoen. Deze reacties zijn vaak niet-specifiek aan natuurlijke allergenen en behelzen symptomen zoals hoofdpijn, pijnlijke ogen, keelpijn, algemene zwakte in de spieren, een gevoel van constante vermoeidheid enz. Vermits deze symptomen non-specifiek zijn, worden ze vaak afgedaan als "allemaal in het hoofd" of "het zoeken van medelijden" of "zoeken naar uitvluchten".

Lage niveaus van veel gewone huishoudchemicaliën lokken vaak zulke symptomen uit. Van patiënten wordt gezegd dat ze leiden aan Meervoudige Chemische Sensitiviteit (MCS), of wat vaak Environmental Illness of 20th Century Disease genoemd wordt. In ernstige gevallen, moeten slachtoffers zichzelf isoleren van de samenleving, van synthetische producten en van elk type van chemische product. Nochtans wordt deze aandoening of ziekte niet altijd beschouwd als een echte ziekte en wordt ze vaak weggewuifd door medische professionals.

In de moderne wereld, hetzij indoors of buiten, in de stad of op het platteland, in de bergen of in de woestijn, overal worden we allemaal voortdurend blootgesteld aan chemicaliën. Chemicaliën, zowel natuurlijke als synthetische, zijn onderdeel van ons leven.

Een WHO publicatie stelt dat luchtvervuiling een belangrijk probleem is van environmental health dat zowel de ontwikkelde als de ontwikkelingslanden treft. Niettegenstaande steeds toenemende kennis over de schadelijke effecten van luchtvervuiling volgt preventieve actie vaak pas traag.

Dr Michael Repacholi, WHO Coordinator, Occupational and Environmental Health stelt: "WHO zou er zijn 191 lidstaten onweerlegbaar bewijs willen van verschaffen dat luchtvervuiling een disproportioneel zware last van ziekte veroorzaakt. We zouden hen graag voorzien van goede strategieën om vermijdbare luchtpollutanten te elimineren en dus deze ziektelast op een kosteneffectieve manier te verminderen".

In 1995, produceerde de Europese Commissie een rapport “Chemical Sensitivity in Selected European Countries: An Exploratory Study” dat gemaakt werd door auteurs waaronder M. Ashford, een toonaangevende deskundige inzake Chemische Sensitiviteit die ook een rapport voor het New Jersey State Department of Health gemaakt had.

Er zijn andere officiële overheidsrapporten zoals “Chemical sensitivities: a global problem”, dat voorbereid werd op vraag van de US Interagency Taskforce on Multiple Chemical Sensitivities door C Wilson. Op 24 augustus 1998, publiceerde de interagency Workgroup on MCS een uitgebreide “Predecisional Draft” over MCS met Achtergrond, Overheidsbelangen, Aangelegenheden van Openbare Gezondheid in de Evaluatie en Verzorging van MCS Patiënten, Organisatorische Verklaringen in verband met MCS, Federale Acties, Aanbevelingen (Overzicht en MCS als een Prioriteit van Openbare Gezondheid). Er bestaat ook een lange lijst van referenties, Annex of Onderzoek gesuggereerd door Deskundige Reviewers en aanbevelingen van Geselecteerde Vergaderingen over MCS. Vooral in recente jaren zijn er veel studies geweest over MCS en rapporten als “The effect of housing on individuals with multiple chemical sensitivities” (J. Ptrim. Prev. 19:31-42, 1998).

Niettegenstaande bovenstaande gezaghebbende rapporten over MCS, blijft het Britse medisch establishment en de overheid MCS afdoen als "allemaal in het hoofd". Zo publiceerde het Department of Health’s Committee on the Medical Effects of Air Pollutants (COMEAP) een rapport "The Quantification of Effects of Air Pollution on Health in the United Kingdom in January 1998". Dit rapport schatte dat er in 1997, 12.000 - 24.000 vroegtijdige doden of kwetsbare mensen waren als gevolg van luchtvervuiling en 14.000 - 24.000 ziekenhuisopnamen en heropnamen van kwetsbare mensen hielden verband met luchtvervuiling in het Verenigd Koninkrijk. De respons van de overheid bestaat erin meer verbrandingsovens te bouwen (er bestaan plannen voor minstens 25 zulke bedrijven) en het versoepelen van diverse ADI waarden.

Dit beleid aanvaardt MCS niet, ondanks een stijgend aantal mensen die in grote aantallen lijden wat best geïllustreerd wordt door soldaten die lijden aan het Golfoorlogsyndroom resulterende in MCS, de slachtoffers van aluminiumsulfaatvergiftiging te Camelford, en de vele duizenden individuele patiënten als gevolg van diverse incidenten, zowel erkend als niet erkend.

In maart van 2000, sprak een MCS patiënt met BBC News Online en zei: "Ik ben zeer sensitief aan huishoudelijk gas, detergenten, parfums en chemische reinigers. Ik werd drie jaar geleden gediagnosticeerd. Wanneer ik een ernstige chemische blootstelling heb verlies ik gedurende een paar uur het bewustzijn. Ik kan nergens gaan waar er een gasvuur brandt, hoewel ik een gasboiler aankan zolang die maar in een aparte kamer staat met de deur gesloten."

Wat meer gangbaar wordt is dat er een toenemend aantal mensen is die negatieve lichamelijke reacties doen op lage niveaus van veel gewone chemicaliën, gaande van verstopping tot niezen en meer ernstige reacties zoals huiduitslag, ademhalingsproblemen en erger, deze reacties zijn vaak non-specifiek en worden dus vaak weggewuifd.

Meervoudige Chemische Sensitiviteit is de naam die gegeven wordt aan de brede zaak van reacties aan specifieke of cumulatieve chemicaliën in de omgeving. In het kort: chemicaliën beschadigen het immuunsysteem, de lever, en onderdrukken cellulaire mediatie die de manier controleert waarop het lichaam zichzelf beschermt tegen vreemde materialen. Meervoudige Chemische Sensitiviteit is in feite een verworven aandoening die gekenmerkt wordt door heroptredende symptomen, verwijsbaar naar meerdere orgaansystemen, die optreden in reactie op aantoonbare blootstelling aan veel chemisch ongerelateerde samenstellingen aan dosissen die veel lager zijn dan deze die in de algemene bevolking gelden om schadelijke effecten te veroorzaken. Geen welbepaalde algemeen aanvaarde test of fysiologische funktie correleert aantoonbaar met de symptomen.

In 1991 stelden Ashford en Miller: "De patiënt met meervoudige chemische sensitiviteiten kan herstellen door verwijderen van de verdachte kwaad doende stoffen en door herhaalde uitdaging, na een passend interval, onder strikt gecontroleerde omgevingscondities. Oorzakelijkheid wordt afgeleid door het opklaren van de symptomen door verwijderen uit de kwaad doende omgeving en heroptreden van symptomen met specifieke uitdaging."

Meervoudige Chemische Sensitiviteit werd eerst onder de aandacht van het Amerikaans medisch establishment gebracht wanneer de wijlen Theron Randolph, een arts die opgeleid was in allergie en immunologie, rapporteerde dat een aantal van zijn patiënten negatief reageerden op chemicaliën in hun omgeving. (Randolph, 1952, “Sensitivity to petroleum including its derivatives and antecedents”. J.Lab.Clin.Med 40:931-932). Hij vergeleek de aandoening met Seley's stress georiënteerd algemeen adaptatiesyndroom (Kurt, “Multiple chemical sensitivities-a syndrome of pseudotoxicity manifest as exposure perceived symptoms”. J.Toxical.Clin.Toxical 33:101-105, 1995) en linkte de negatieve effecten van dit "petrochemisch probleem" aan contact met chemicaliën die aangetroffen werden in substanties die men vaak tegenkomt zoals cosmetica, auto brandstoffen, uitlaatgassen, en voedseladditieven. Hij stelde ook vast dat veel van zijn patiënten reageerden op tal van industriële solventen die aangetroffen werden in kleine hoeveelheden in gefabriceerde producten zoals bouwmaterialen, kranten- en andere inkt gerelateerde producten, meubilair en tapijten.

Het was pas in 1963 met een studie genoemd “Systemic toxic reaction to soft plastic food containers” van Kailin en Brook dat patiënten voor het eerst geklasseerd werden als lijdende aan meervoudige chemische sensitiviteiten. Het was ook de eerste keer dat een dubbelblind studie gebruikt werd om alle twijfels op te heffen dat mensen inderdaad een MCS leden. (Med. Ann Washington DC 32:1-8 1963).

Sedertdien zijn er talrijke publicaties (Bibliographie) geweest van wetenschappelijke arikels, editorialen, boeken, rapporten over of direct gerelateerd aan aandoeningen van meervoudige chemische sensitiviteit. Albert Donnay MHS van MCS Referral & Resources, 508 Wetgate Road, Baltimore MD 21229-2343, heeft een gedetailleerde chronologie van MCS van 1945 tot aan 1999 opgesteld, wat een zeer goede bron van achtergrondinformatie is.

Er zijn ook Tips voor Verdovingen en Hospitalisatie voor Mensen met MCS - een rapport om mensen met MCS/omgevingssensitiviteiten voor te bereiden voor operaties, waarbij het eerste en belangrijkste punt is gasanesthesie te vermijden. De reden hiervoor is dat anesthesiegassen neurotoxisch zijn en serieuze problemen kunnen veroorzaken vooral voor mensen met sensitiviteiten (Bron: www.immuneweb.org by Susan Beck – 7 June 1999).

Er moet aan herinnerd worden dat ziekte van het omgevingstype niet iets is waaraan slechts een paar mensen lijden. Volgens de National Academy of Sciences lijden 37 miljoen Amerikanen aan Environmental Illness. Hun schatting houdt verder in dat zo veel als 15% van de Amerikanen niet langer comfortabel kan leven in deze post-industriële wereld en hiermee wordt bedoeld in hun eigen woningen. Deze vreselijke cijfers worden ook gesteund door een WHO strategiebijeenkomst over Lucht Kwaliteit en Gezondheid die gehouden werd in Geneve op 20 september waar verklaard werd dat "zoveel als één miljard mensen, meestal vrouwen en kinderen, regelmatig blootgesteld worden aan niveaus van indoor luchtvervuiling die de WHO richtlijnen tot 100 keer overstijgen". Volgens eigen studies van de EU, wordt een persoon op dagelijkse basis met tenminste 300 chemicaliën geconfronteerd. Het ware aantal in het Verenigd Koninkrijk is niet bekend. Niet omdat de Britse bevolking immuun is aan MCS, maar omdat de Gif Eenheid van Guys Hospital de meeste, zo niet alle gevallen van MCS behandelt (tot deze gevallen behoren de Golfoorlogveteranen, organofosfaatslachtoffers, Camelford etc). Verwijzing van MCS patiënten naar de Gif Eenheid van Guy's Hospital in Londen resulteert gewoonlijk in dezelfde welbekende zinsnede van diagnose, dwz "allemaal in het hoofd en nood hebbende aan psychiatrische behandeling" wat vaak resulteert in nog grotere schade aan de gezondheid van het slachtoffer.

De gevaren van de verkeerde diagnose: in 1989, werd een gezin in Paignton, Devon, blootgesteld aan sproeien van celluloseverf, uitgestoten door een "illegaal bedrijf" naast hun eigen woning en restaurant. Het hele gezin werd ernstig ziek en hield er MCS aan over en de verklaring die gegeven werd door de Environment Health Officer was dat tussenkomen zou betekenen dat men compensatie zou moeten betalen aan de verfspuiter!

De zoon die nu 25 jaar oud is, is ernstigst getroffen en vroeg een invaliditeitstoelage aan omdat hij niet kan werken in een "normale omgeving" omdat lage niveaus van vervuilende stoffen zijn MCS symptomen kunnen uitlokken.

Gedurende de hoorzitting in beroep, had de omgeving van de kamer zulkdanig negatieve effecten op de jongeman dat hij ademhalingsproblemen ondervond. De aanwezige dokter stak een zak over de mond en neus van de jongeman (een misdiagnose voor hyperventilatie), wat het voor hem onmogelijk maakte nog te ademen. Was de jonge man te jong geweest en had hij niet de tegenwoordigheid van geest gehad om de zak weg te duwen van zijn gezicht dan zou de zak voor zijn mond en neus een verschrikkelijk gevolg gehad kunnen hebben.

Er is duidelijk nood aan om MCS patiënten erkenning te geven en om hen te hulp te geven die zij nodig hebben om de waardigheid, kwaliteit en een werkend leven te herwinnen waar dat mogelijk is.

Niettegenstaande goed gedocumenteerde kennis van de effecten op de menselijke gezondheid van de omgeving, samen met product-etiketten die waarschuwen voor negatieve reacties zoals hoofdpijnen, misselijkheid, wazig zien enz. en niettegenstaande toenemend onderzoek op dieren dat specifieke reacties in verband brengt met specifieke chemicaliën alsook de invoering van dubbelblind klinische studies met mensen, zijn subjectieve symptomen van mensen die lijden aan MCS nog steeds zeer controversieel en worden ze vaak van de hand gewezen. Dubbelblind studies worden door critici routinematig niet serieus genomen omwille van subjectieve zaken zoals dat er geen manier is om te verifiëren of een patiënt inderdaad misselijk is. Voor conventionele artsen, worden mensen nog altijd niet beschouwd als betrouwbare indicatoren!

Met time-dependent sensitisation (TDS) en enzymetekorten, zijn dierenmodellen nu beschikbaar voor de studie van MCS, het gebrek aan financiering voor elementair onderzoek is nog altijd het hoofdprobleem. Een ander probleem is dat het virtueel onmogelijk is om zelfs elementair onderzoek gepubliceerd te krijgen in gevestigde medische journals. Zo controleren dokters die tewerkgesteld zijn door Dow Chemical Company, Eastman-Kodak, General Motors, en ITT Corporation de Journal for Occupational Medicine.

Dr Nino Kunzli van het Universitair Institute for Social and Preventive Medicine leidde een studie met als titel “Public Health impact of outdoor and traffic related air pollution: a European Assessment” waarin geciteerd werd dat er "toenemend bewijs [is] dat luchtvervuiling ook de mortaliteitsgraad van pasgeborenen of peuters kan beïnvloeden". De auteur erkende: "Vermits we toeschrijfbaar overlijden onder de leeftijd van 30 niet kwantificeerden, kunnen we het verlies aan levensduur onderschat hebben". (Bron: http://ens.lycos.com – Environment News Service dated 10 September 2001). Het rapport stelde eveneens dat in totaal, zes percent van de doden in Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland - meer dan 40.000 mensen - te wijten zijn aan luchtvervuiling.

Volgens een analyse die uitgevoerd werd door de Natural Resources Defence Council (NRDC) zouden elk jaar 64.000 mensen vroegtijdig kunnen sterven van cardiopulmonale oorzaken die verband houden met deeltjesvervuiling van de lucht. In sommige vervuilde steden, worden levens met een gemiddelde van één tot twee jaar verkort. Los Angeles voert de lijst aan, met een geschatte 5.873 vroegtijdige doden per jaar (Based on Breath-Taking: Premature Mortality Due to Particulate Air Pollution in 239 American Cities, May 1996 report by NRDC).

Het bovenstaande, moet echter bekeken worden in de context van globale productie van chemicaliën, die gestegen is van 1 miljoen ton in 1930 tot 400 miljoen vandaag. We hebben ongeveer 100.000 verschillende substanties die geregistreerd zijn voor de E.U. markt alleen, waarvan er 10.000 op de markt komen in volumes van meer dan 10.000 ton, en nog eens 20.000 aan volumes tussen 1 en 10 ton.

De wereldwijde chemische productie in 1989 werd geschat op $1.244 miljard, met 31% voor de EU chemische industrie, die een handelsoverschot van $41 miljard realiseerde. in 1998, was het 's werelds grootste chemische industrie, gevolgd door die van de VS met 28% van de productiewaarde en een handelsoverschot van $12 miljard. De chemische industrie is ook de derde grootste productiesector van Europa. Ze stelt 1,7 miljoen mensen rechtstreeks tewerk en tot 3 miljoen jobs hangen er van af. Ze bestaat zowel uit verschillende leidinggevende multinationals als uit ongeveer 36.000 KMOs. Deze KMOs vertegenwoordigen 96% van het totaal aantal bedrijven en zijn goed voor 28% van de chemische productie.

In 1995 commissioneerde de Europese Commissie een rapport “Chemical sensitivity in Selected European Countries: An exploratory Study.” Op 13 februari 2001 nam de Europese Commissie ook een White Paper aan die de strategie uitzette voor een toekomstige "Gemeenschapspolitiek voor chemicaliën". Het belangrijkste doel van de nieuwe Chemische Strategie is een hoog niveau van bescherming te verzekeren voor de menselijke gezondheid en het milieu, terwijl ook efficiënt functioneren van de interne markt verzekerd wordt en innovatie en competitiviteit van de chemische industrie gestimuleerd wordt.

Met een steeds toenemend aantal volwassenen, gezinnen en kinderen die chemisch sensitief blijven worden, is er nog altijd geen onmiddellijk en correctief medisch advies beschikbaar. Wat zal de toekomst inhouden voor de volgende generatie tenzij we de mainstream van de medische wereld en (of) overheidslichamen kunnen overtuigen van de toenemende nood om MCS en gelijkaardige syndromen te begrijpen? De huidige middeleeuwse respons van de overheid betekent dat de erfenis, tenzij mensen actie ondernemen, zal zijn dat we de volgende generatie een leven van "Prozac" of nog veel sterkere verslavende medicatie nalaten.