Uit het Engels vertaald
Oorspronkelijke titel: "Setting the Stage for Illness - Mercury Exposure and Autoimmune Disease"
Auteur: Ernie Hood
in: Environ Health Perspect 111(10) A 538 (2003)
Copyrights © Environmental Health Perspectives
Vertaald uit: http://www.ehponline.org/docs/2003/111-10/ss.html#sett
Door Environmental Health Perspectives geautoriseerde vertaling voor publicatie op deze website.
Zie ook Disclaimer - Wettelijk Bericht
De huidige wetenschappelijke literatuur wemelt het van studies over de sterk vermoede link tussen blootstelling aan anorganisch kwik (iHg) en autoimmuunziekte, een familie van vaak slopende en soms fatale aandoeningen. Hoewel geen menselijke verbanden gedocumenteerd zijn, is het verband goed bekend in dierenmodellen. Heel wat werk gaat verder met het karakteriseren van de betrokken complexe fysiologische mechanismen, en werpt daarbij een licht op de rol van omgevingsblootstellingen aan kwik in de etiologie van deze ziekten. Nu heeft een team Maryland onderzoekers ontdekt dat zelfs korte, laag gedoseerde omgevingsblootstelling aan kwik de vatbaarheid voor autoimmuunziekte bij muizen kan verhogen. [EHP 111:1273-1277 ] .
iHg experimenten gebruiken vaak muizen die gekweekt zijn voor susceptibiliteit aan diverse autoimmuunziekten. In deze studie gebruikte het team echter gezonde, genetisch niet vatbare muizen. De onderzoekers spoten behandelingsgroepen van 6 tot 8 weken oude vrouwelijke B6D2F1 muizen in met iHg dosissen van 20 of 200 microgram per kilogram opgelost in water. De muizen werden om de andere dag gedoseerd gedurende 15 dagen, voor een totaal van 8 dosissen. Controledieren werden ingespoten met eenzelfde totaal volume van keukenzout. Vijf dagen na het beëindigen van de iHg injecties, kregen zowel de met iHg behandelde muizen als de controlemuizen op intraveneuze wijze miltcellen van een ander muizenras toegediend om chronische graft-versus-host disease (GVHD)['transplaat-versus-gastheer ziekte - vert.] te induceren, een voldoende bewezen muizenmodel voor verworven autoimmuniteit.
Deze studie behelsde zeer lage blootstellingen vergeleken bij deze welke gewoonlijk gebruikt worden in studies van iHg immunotoxiciteit (typisch 500-2.000 microgram per kilogram). Deze lage dosissen hielpen om confounding te vermijden van de erop volgende resultaten door de toxische effecten van iHg blootstelling zelf of door het direct veroorzaken van iHg-geassocieerde autoimmuunziekte.
De dosis van parentale donorcellen werd juist boven de drempel voor consistente inductie van chronische GVHD gezet , en zou onder normale omstandigheden verwacht worden een mild geval van lupusachtige aandoening te induceren, zoals het dat deed bij de controlemuizen. Bij met iHg behandelde muizen echter, stelden de wetenschappers vast dat iHg voorbehandeling duidelijk de loop van de ziekte versnelde en verslechtte.
Anders dan bij de controlemuizen, ervaarden de aan iHg blootgestelde muizen glomerulonefritis (een inflammatoire nierziekte) en verhoogde urine protëine, wat bewijs is van versnelde GVHD. De glomerulonefritis, op zijn beurt, resulteerde in versnelde mortaliteit in de met iHg behandelde groepen. Bij een nieuw onderzoek 2-3 maanden na de inductie van de ziekte, werd vastgesteld dat de autoantilichamen die kenmerkend zijn voor chronische GVHD significant verhoogd waren in de overlevende met iHg behandelde muizen, maar werden geen markers gezien die kenmerkend zijn voor iHg-geassocieerde autoimmuniteit. Deze resultaten impliceren dat de iHg behandeling de verworven autoimmuunziekte zelf beïnvloedt – dat de ziekte niet veroorzaakt was door uitgestelde effecten van de iHg blootstelling, maar dat het verloop ervan verergerd was door de blootstelling.
De resultaten van dit onderzoek – het eerste van zijn soort – steunt de hypothese dat laag gedoseerde omgevingsblootstelling aan kwik een potentiële factor is in de ontwikkeling van autoimmuunziekte bij mensen. Onrustbarend, is dat deze resultaten verder suggereren dat “laag gedoseerde blootstelling... de drempels zou kunnen verlagen voor ziekteontwikkeling bij vatbare individuën die later met de passende infectueuse of toxische trigger van de ziekte in aanraking komen.” Als deze bevindingen bevestigd worden door herhaling en verder onderzoek, zouden de gevolgen inzake veiligheidsdrempels voor omgevingsblootstelling aan kwik diepgaand kunnen zijn.
Ernie Hood
