Is God straffend of heeft God lief?

In de islam wordt God omschreven als de erbarmer, de barmhartige. Profeet Mohamed zei dat wanneer God 100 eenheden liefdevolle genade heeft, hij daarvan 1 eenheid verdeeld heeft over het ganse universum, het is de liefde die mensen voor elkaar voelen, die een moeder voor haar kind voelt, de liefde onder de dieren enz. De andere 99 eenheden bleven bij God zelf - waarmee profeet Mohamed aangaf dat de liefde van God (Allah) dermate groot is dat ze het menselijk bevattingsvermogen ver overstijgt.

Liefde betekent echter niet dat God de ogen sluit voor onrecht.

Liefde betekent echter niet dat God de ogen sluit voor onrecht. God is naast barmhartig en liefdevol, ook rechtvaardig - hij kan dus ook bestraffend optreden. Hij doet dat evenwel slechts vanuit een grondgedachte van liefde en in het belang van de mens, zoals een ouder een kind bestraft in het belang van het kind. En toont men berouw, dan is God ook vergevend en genadevol.

'Weet, dat God streng is in het straffen en dat God (ook) Vergevend, Genadevol is. (Koran 5:98)

Zo heeft God volgens de islam aan Adam en Eva hun zonde vergeven nadat zij oprecht berouw hadden getoond. Islam gelooft dus niet in een erfzonde waarmee elk kind geboren wordt. Volgens de islam wordt elk kind vrij van zonden geboren.

Elk hoofdstuk van de Koran begint met de woorden "In de Naam van God, de Erbarmer, de Barmhartige" in een duidelijke verwijzing naar de liefdevolle aard van God. Het is binnen dit liefdevol kader dat elk vers - ook een vermaning - begrepen dient te worden.

De liefde van God blijkt ook uit het feit dat elke persoon volgens de Islam twee Engelen heeft. De Engel aan de rechterkant noteert de goede daden en schrijft daarvoor +10 punten in. Wanneer we een slechte daad doen, aarzelt de Engel aan de linkerkant - hij hoopt dat we ons nog herpakken. Doen we dat niet, dan schrijft hij uiteindelijk de slechte daad in voor -1 punt. Het goede wordt 10 keer meer beloond dan het slechte bestraft wordt.

Het hele islamitische wettelijke stelsel bewandelt dit dubbel pad van het belonen van het goede en het bestraffen van het onwenselijke. Op die manier wordt een muslim aangemoedigd om het goede te doen en het onwenselijke achterwege te laten.

Islam gelooft dat niet het lidmaat-schap van een geloofsgroep, maar wel de eigen daden, al dan niet naar het paradijs leiden.

Islam gelooft immers dat niet het lidmaatschap van een geloofsgroep, maar wel de eigen daden, al dan niet naar het paradijs leiden. Wie goed leeft, kan naar de hemel gaan. Wie tegen de goddelijke leidraad ingaat kan naar de hel gaan tenzij God vergiffenis schenkt. Eigenlijk schrijft men gedurende het leven door de manier waarop men leeft, zelf het scenario voor de eigen oordeelsdag.

Het volgen van de goddelijke leidraad en dus zich overgeven aan God bestaat hierin dat men niets van zichzelf onttrekt aan de liefde van God en zich volledig inschrijft in zijn genadevol discours (of dat althans probeert).

Enkele bedenkingen van Kalief Imam Ali sluiten hierbij aan:

Er zijn mensen die God aanbidden om Zijn Gunsten te verwerven
Dit is de verering door handelaars;
Terwijl sommigen Hem aanbidden om zichzelf te vrijwaren van Zijn Wraak;
Dit is de verering door slaven;
Een paar, gehoorzamen Hem vanuit een gevoel van dankbaarheid en verantwoordelijkheid,
Dit is de verering door vrije, nobele, mensen.
-- Kalief Imam Ali --