Godsdienstvrijheid in de Islam

Islam is een volledige manier van leven die alle aspecten van het leven bespreekt: ecologie, economie, hygiëne, etiquette, enz.... en ook godsdienst. Godsdienst is dus maar één van de aspecten van een groter alomvattend Islamitisch model. En in dit groter Islamitisch "model" geldt volledige godsdienstvrijheid.

"In de godsdienst is er geen dwang" (Koran, 2:256)

De Koran verbiedt Muslims uitdrukkelijk anderen te proberen dwingen tot de Islam. Daar is trouwens theologisch ook geen reden toe, vermits ook niet-Muslims volgens de Koran naar de hemel kunnen gaan. Volgens de Islam is het verwerven van het Eeuwig Leven immers niet gebonden aan lidmaatschap van een kerkgemeenschap, maar wel aan hoe men zich gedraagt. Mensen die zich gedragen volgens de Leringen van de Profeten die in hun midden gestuurd werden, kunnen naar de hemel gaan.

"Zij die geloven, zij die het Jodendom aanhangen, de Christenen en de Sabiërs die in God en de laatste dag geloven en die deugdelijk handelen, voor hen is hun loon bij de Heer en zij hebben niets te vrezen noch zullen zij bedroefd zijn." (Koran 2:62)

In een Islamitische samenleving kan elkeen vrij zijn geloof belijden.

"Wie het wil, die moet dan geloven en wie het wil, die moet maar ongelovig zijn." (Koran 18:29)

Immers, Islam betekent: zich overgeven (aan God - in het arabisch: Allah). Dit kiezen voor God voor-onderstelt dat men vrij is om het te doen. Zonder godsdienstvrijheid, is Islam niet eens mogelijk.

Er wordt vaak -- en verkeerdelijk -- gedacht dat Islamitische landen landen zijn waar mensen verplicht zijn zich tot de Islamitische Godsdienst te bekeren. Dit is niet het geval: Islamitische landen, zijn landen waar het Islamitisch model geldt, dit wil zeggen: landen die geordend zijn volgens de Islamitische Wet. En die Islamitische Wet of Shariah garandeert aan alle inwoners van een Islamitisch land volledige godsdienstvrijheid. In zo een land kunnen diverse geloofsgemeenschappen ook een reeks geloofsgebonden zaken zoals familierecht zelf ordenen via eigen rechtbanken.

Muslims worden aangemoedigd om een vrije samenleving uit te bouwen. In zo een vrije samenleving, zijn Muslims slechts waarschuwers, overbrengers van de Boodschap. Het is hen uitdrukkelijk verboden anderen te dwingen tot de Islam:

"Waarschuw de mensen, want jij bent slechts een waarschuwer. Je hebt niet de autoriteit om iemand te dwingen." (Koran 88:22-23)

Muslims mogen ook niet oordelen over het geloof van anderen. Dit gaat zelfs zo ver dat er een Islamitische uitdrukking is die zegt dat wanneer een Muslim een andere Muslim van ongeloof beschuldigt, er al minstens één ongelovige is, nl. diegene die de andere beschuldigt van ongeloof. Immers, oordelen over geloof is iets wat alleen God toekomt. De Islam is gebouwd rond het centrale concept dat er geen god is dan God. Zich een goddelijke taak aanmeten, komt neer op zich gelijkstellen aan God, en is dus de zwaarste zonde die men zich kan inbeelden. Oordelen over het geloof van anderen, betekent het zich aanmeten van een taak die alleen God toekomt, en is dus een zware zonde.

Het centrale belang van godsdienstvrijheid, in samenhang met een totaal afwijzen van elke vorm van racisme, maakt dat de Islam eigenlijk zelf een multi-cultureel model is. Muslims hanteren inderdaad waarden en normen die zeer dicht aansluiten bij de Judeo-Christelijke waarden waaruit het Westerse model gegroeid is. Dat is niet verwonderlijk vermits Muslims in dezelfde God (in het arabisch: Allah.html, in het Hebreeuws: Jahweh) geloven als de Christenen en de Joden, en mensen die in dezelfde God geloven, kijken allemaal naar diezelfde God voor de bepaling van wat goed en verkeerd is, en delen dus allemaal dezelfde normatieve basis.

Zie ook: Zijn Moskee en Staat gescheiden in het Islamitisch Model?