Wat is volgens de islam de zin van het leven?

Volgens de koran legt de ziel voor zij geboren wordt in de mens een gelofte af bij God die zij als haar Heer erkent.

Elk kind wordt geboren in perfectie harmonie en als een onbeschreven blad, vrij van zonde (de islam gelooft niet in een erfzonde), met een (uit het erkennen van God voortvloeiend) elementair besef van goed en kwaad, met intellect (rede) en met gevoel (hart) alsook met vrije wil.

Volgens de islam is de zin van het leven dat het leven een test is om na te gaan wat een mens met zijn/haar vrije wil zal doen, zal hij deze ten goede of ten kwade aanwenden? Daarvoor test God de mensen zowel met meevallers als met tegenvallers - het is dus niet zo dat een meevaller een beloning van God is en een tegenvaller een straf. Beide houden een test in inzake hoe men erop zal reageren. Bij een meevaller, bijvoorbeeld, bestaat het risico dat men ijdel en verwaand zal worden en zal denken dat men dat aan zichzelf te danken heeft en dat men dus zichzelf verheelijkt in plaats van God. Sommigen zeggen dat meevallers daarom een nog grotere test inhouden dan tegenslagen omdat men bij tegenslagen meer geneigd is zich tot God te wenden voor steun. Op het einde van de rit, op oordeelsdag, zal elk mens individueel beoordeeld op worden of wat hij deed of naliet te doen. Dit is de dag waarop volgens muslims ultiem recht zal geschieden - wat tijdens het leven niet rechtgezet geraakte, zal men dan voorgeschoteld krijgen. (Terzijde: In de islam wordt Jezus geëerd als een machtig profeet. De islam gelooft echter niet in de verlossingsdood van Jezus omdat, vooreerst, er volgens de islam geen erfzonde is (d.i. de zonde van adam en eva die volgens het christendom doorgegeven wordt aan elk kind) zodat er ook geen verlossing van de erfzonde nodig is, en bovendien is het volgens de islam niet mogelijk dat de dood van de ene de zonden kwijtscheldt van de andere. Elk mens is individueel en hoofdelijk verantwoordelijk voor zijn daden en zal daarvoor rekenschap moeten afleggen op oordeelsdag. ).

God laat de mensen de test van het leven niet stuurloos doorlopen. Diep in het hart, of beter gezegd in de ziel, heeft elk mens een moreel inzicht, een inzicht (door het erkennen door de ziel van God) in goed en slecht. De profeten vertelden niets nieuws aan de mensen - zij herinnerden in hun boodschappen en richtlijnen over wat goed en slecht handelen inhoudt, de mensen aan wat zij in hun ziel reeds wisten en knoopten daarbij aan.

Elke dag maken we talloze kleine beslissingen, soms hakken we grote knopen door. Wanneer we dat niet doen in overeenstemming met de goddelijke leidraad en dus integendeel 'zondigen' (zoals door hoogmoed, afgunst, vrekkigheid, roddelen, liegen, het begaan van onrecht enz) neemt de innerlijke onrust (en de onrust in de samenleving) toe.

Volgens de islam bestaat het doel van het leven er dan ook in deze leidraad zo goed mogelijk te volgen, en zo terug te keren tot de oorspronkelijke staat van harmonie, en daardoor de liefdevolle en genadevolle God die alles mogelijk maakt uit dankbaarheid daarvoor zo goed mogelijk te dienen. Het volgen van deze leidraad leidt dus tot innerlijke vrede en vrede in samenleving (het Arabisch woord islam komt ten andere van de wortel {s-l-m} waarvan ook het woord salaam, vrede, afgeleid is). Naarmate men erin slaagt de innerlijke vrede te herstellen, effent men ook de weg naar een verblijf in de paradijslijke tuinen in het hiernamaals, dwz een eeuwigdurende zielenrust. Door de manier waarop men zich tijdens het leven gedraagt, schrijft men dus het scenario van de eigen oordeelsdag.

Deze leidraad is er verder ook op gericht een waarachtige, rechtvaardige samenleving tot stand te brengen voor iedereen, muslims en niet-muslims en draagt mensen op zich nederig, behulpzaam, rechtvaardig, waarachtig, vriendelijk enz. te gedragen.

'Waarlijk,in het gedenken van God vinden de harten vrede'(Koran, 13:27)