Kennismaking :

Wie ben ik


moeder
grootmoeder
overgrootmoeder


 

Jeanne Coosemans

                  

 

 

 

Vijf jaar belevenissen in

Dienstencentrum

Hof ter Beke

klik hier voor de gedichtenbundels

 

Geboren op 3 mei 1926
te St Niklaas

Adres :
Balansstraat 27 bus 634
2018 Antwerpen
tel. 03 2309992

 e-mail: jeanne.coosemans1@telenet.be

Zoals we in ons huidige leven

duizend dromen dromen is dit

leven er slechts één van.

                              Leo Tolstoi

 

 

                    Olieverf op doek 

       Al deze gedichten komen uit eigen bundels

Ik houd van rozen
Een volmaakte bloem
Ik heb ze gekozen
Om haar koninklijke roem
Menigmaal geschilderd
De rozen vol van kleur
Het heeft me nooit gehinderd
Een palet vol rozengeur


Onder de blauwe hemel
de frisse geur van rozen
zingt de nachtegaal vol pracht
 

Maar ach de roos die heeft geen oor
en hoort het niet die schone hymne
aan de liefde en de roos.

Ik heb je lief
in stilte
en wil je niet in pijn
van het verleden zijn.

Ik geef een laatste bloem

een roos
de pracht van het seizoen
en verdwijn
als een luchtbel in een rivier.


De roos in de tuin is mijn verlangen
tussen met klimop begrensde hagen
de rozenstruik gevangen.

Bij dageraad ontloken
vreest de nacht niet
met zachtheid omhuld
de rozenblaadjes zo broos
met tederheid gevuld.

De koningin van de bloemen
flirt met geuren en kleuren
laat zich in haar volle naaktheid
bewonderen in ongehulde volmaaktheid.


Antwerpen is een stad waarover moet geschreven worden.

      

ik had …ik had
een onbeschreven blad

ik moet schrijven, het is tijd
over Antwerpen…
anderen deden het voor;

een bruisende stad,
metropool van Rubens en Van Dijck…
diamant, en modeontwerpers; musea,
de kathedraal aan de stroom met zijn
pittig uitgangsleven en kunstenaars
goed gekend bij menig dichter

géén schelderondvaart zonder Flandria,
en groots vuurwerk laat geen
gelegenheid voorbijgaan

wereldhaven met zijn smokkel;
een vogelmarkt bij een schouwburg
en veilig ( vraagteken )
Antwerpen, stad van vele dromen
sensueel en multicultureel.


Stad aan de stroom



Stroom waar oevers verdronken
Onder druk van verscheidenheid
Dezelfde wind wordt gedronken
Door vogel, plant en nijverheid.

Waar polders en dorpen verdwijnen
Zal fauna en flora nooit verkwijnen
De natuur eist zijn tol en rechten
Langs de stroom waar oevers vechten.

De meeuwen laten nooit los
Vliegen steeds in ogenschouw
Nimmer zoeken ze een beschuttend bos
Blijven Antwerpen en haar stroom getrouw.


De vogelmarkt



de vogelmarkt een leuk beleven
de markt van de honderd nationaliteiten
de schouwburg als decor, zo is er maar één
en zonder twijfel met de meeste specialiteiten

vogels zingen – papegaaien tateren
kippen kakelen
een haan te laat met zijn gekraai

een grapje aan een prijsje
alles is te koop

naar de taal heeft men soms te raden
maar welke marktkramer heeft dat
niet gauw in de gaten

het meest gehoord is Nederlands (op zijn Hollands)
sinds de invasie van 1970 niet meer aan te ontkomen
de sinjoren lappen het aan hun laars
want daarvan komen de meeste wandelaars
onze noorderburen zijn het gewend
Antwerpen is hen oh, zo goed bekend.


Mijmeringen door de jaren heen Als kind in Kampenhout 1937



De takken fluisteren onder
weelderige regendruppels,
en breekt de schoonheid
van het bos weer open.

Vrolijk in het nat gelopen als
kind met versleten sandalen
op de vlekjes zon die tussen de bomen
straalden. Het zachte mos vergroeide
kwistig met viooltjes, primula’s
en lelietjes van dalen.
Als in een sprookje tussen vlinders
die toen nog kleurig en dartel in
veelvoud waren. Vrolijk, zonder hinder
bosbessen voor confituur vergaren.

Het verleden, de herinnering, is het waard
om met zorg te worden bewaard
van dat kleine Brabants dorp


Oorlogsjaren Hofstade 1941

Het was oorlog, en wij tieners…
geen vuiltje aan de lucht.
We fietsten naar school, gingen
zwemmen in de vaart, en in
de winter baantje glijden op het ijs.

Vriendschap en jeugdliefdes
hielden ons in de ban.
Fietsen was onze favoriete bezigheid
langs uitgestrekte velden en weiden..

In de schaduw van een boom
gezeten, uitgerust en bijgepraat.
De boom gemerkt met een hart en
namen. Seizoenen gingen en kwamen.

De gevolgen van de oorlog drongen door.
Mijn ouders zochten andere oorden op,
de scheiding werd een feit.

De boom is gerooid, maar zolang ik leef
kan de herinnering niet worden gewist.
In gedachten bewaar ik levendig
het aandenken aan mijn eerste vriend en eerste
lieve jeugdvriendin.
————————

Een stukje nostalgie gesprokkeld. Opwijk 1943

Mijn gedachten gaan in snel
tempo de andere kant uit, naar
vroeger alsof het gisteren was.

Hobbelend, met de ouderwetse trein,
Peinzend tuur ik over het nog
ongetemde landschap.
Op mijn schoot
een half geopend boek,
naast mij een vriend
de toekomst lichtend in de ogen.

Een stuk van ons leven langs
besneeuwde en zonnige sporen,
en zoals geweten, is de locomotief voor
het station van Zellik menigmaal bezweken.

Nu staat hij te pronken,
een museum verrijken,
puft niet meer
en loenst naar ons als
we hem bekijken


In verlof naar het zuiden in de jaren 50—60
was altijd een feest, weinig verkeer en weinig volk op de toeristische plaatsen

Kilometers naar het zuiden
presenteert zich telkens iets nieuw.

Langs een bosbeekje,
een snel stromend riviertje in wording,
op witte kiezeltjes gezeten,
en weten dat achter de heuvelrug
de zee zich als blinkend edelmetaal
heeft blootgegeven.

Langs bomen met
citrusvruchten en laurieren
bij opkomende
of ondergaande zon
in de stilte van de dag

Het brommen
van hommels en bijen,
de nachtegaal in alle tonen
in een decor van klank en kleur
opgetogen zich laten vallen,
in lavendelgeur.

Op doorreis in Oostenrijk

Op de bergweide wandelt de wind
Doet gras en bloemen zacht wentelen

Wazige blauwe lucht
spant zich over het dal
klokgelui galmt ijl de hoogte in
weerkaatst tegen de bergen
waar de nevels oplossen
in zijn donkere flanken.

In de buurt bij
de zoutmijnen van Hallein
een regenboog met parelende kleuren
door de wijd
opspattende druppels
van de watermolen
Het geeft aan het brede landschap iets melancholisch…

TIROL in 1732 immigreerden
800 mensen( mijnwerkers en boeren)
naar Nederland-Cadzand
om hun geloofsovertuiging

 

Op doorreis naar Wales een stop in Oxford,

mooie stad
 

In een wereld waar vogels fluiten
kan verlangen niets buitensluiten

Onderweg naar Wales, in Oxfort
bij een universiteitsgebouw
een omheinde tuin
vol rozenpracht
Ik volg mijn hart,
ga door het hek
en zie rozen, rozen,
‘t is te gek
( ik wilde er wonen )

Roep ik het beeld op
van verlangen

Blijft het in mijn ogen hangen.


Deze gedichten gaan over mijn kleine hond

De zon komt op, ik zie het in ‘t oosten
Heerlijk daarin zitten dromen
Wat slierten gaan er overeen
Toch is ’t de zon die ‘t al bescheen

Ik mijmer over iets heel gewoon
Mijn hond moet naar het hondenkapsalon
Want knip ik zelf, dan vliegt het rond
Niemand is gediend met haar van een hond

Iedereen aan ’t werk
Afgelopen is ‘t verlof
Mooi geknipt en kort gedaan
Klaar om naar de dierenarts te gaan

Elk jaar een spuitje in zijn kont
Zo leeft hij lang en kerngezond
Zijn naam “ Sam “
september 2005

 

Dit gedicht is geschreven als ik al verhuisd was, ik mocht mijn hondje niet meenemen. Die regel is nu wel aangepast.
 

Schaduw en zon spelen aan mijn voeten
struiken wiegen zacht opzij
de dag nog jong
gaat hij aan mijn liefde voorbij

de rozen zijn ontloken
mijn hart gebroken

de tijd staat even stil
een herinnering die het begeeft
heeft jaren in mijn geheugen geleefd
de grote stap is gezet
en niemand heeft het mij belet

mijn kleine hond Sam begon te treuren
hij wist wat er ging gebeuren.

 

Gelukkig kon hij terug naar het oude nest
Zijn hondenfamilie

 

1 jaar later, hij was amper 7 jaar oud
 

Onverwacht en niet gedacht,
mijn hart springt over van verdriet

voor mijn kleine hond die ons nu al verliet,
geveld al spelend in de tuin

hij heeft de ochtend niet gehaald,
de eerste zorgen hebben gefaald

zijn hondenfamilie nam afscheid
zoals het hoort,
en die hebben we de ganse dag
niet meer gehoord,
ze waren er zich van bewust
dat de kleine zijn leven was geblust,

in de tuin ligt hij begraven
daar waar zijn pootjes het begaven
 

Laten we nog even in de natuur vertoeven
In het nachtegalenpark wandel ik met mijn
hond naar het bloemenpark.

 

Over de tuin van lentebloemen
een azuurblauwe lucht
bewerkt met witte wolkjes.

Een pittige zon straalt warmte
over het kleurentapijt
het sprankelend water
van de fontein
aan pareltjes gelijk
zijn met geuren beladen.

Nog rapper dan rap
neemt mijn hond een stortbad
een weldoende afkoeling
die ik hem benijd.
 

Zoveel schoonheid moet vastgelegd
een foto hier—een foto daar
voor winterdagen als men
het fotoalbum eens openslaan.
 

De dag rukt aan de dageraad
haakt zich vast in de nevel
die nog slingert tussen de bomen

de zon veegt alles weg
en schittert welgezind
zonder sleet - op alles
wat in vrijheid leeft

winterslapers zijn weer op pad
wrijven zich de ogen uit
en schudden de aarde af

 

de natuur houdt ze allen in de gaten
tot ze weer gaan slapen


Vanonder de rotsen
kruipen de pissebedden
waar de steen is verlegd

Cupido nog in goede staat

Frist zich op in de vroege
lenteochtend onder de regen
die traag drupt op pijl en boog

Als hij gezelschap krijgt
van hommels en bijen
de bloemen hun kelken openen
het zachte mos zijn tenen kittelt
warmt de zon alles op
kleuren schitteren in
voorjaarsgeuren

ieder jaar – iedere dag
is er een om van te genieten

 

Een mens wordt beter
aan de boezem van de natuur

M Boelgakow

 


 

Enkele gedichten over ons natte klimaat.

Eerst een citaat:

 

Geloof me,leef nu, wacht niet op de morgentijd
En pluk van heden de rozen van het leven.

Pierre de Ronsard

 

 

Ik ontwaak
en draai me nog eens om
te vroeg om op te staan
de hond is eens komen kijken
hij vond het ook te vroeg zou blijken

De ochtend is licht en nevelig
de dag zit met een kater
gisteren te veel water
de wolken hebben het laten zeiken
tot overmaat van ramp
streken onder water in ons land

De zon schijnt povertjes
‘t is midden in de zomer
een duif komt een kijkje nemen
dat is durven
met de hond in de buurt
geen gevaar, hij slaapt rustig voort

Water te kort—water te veel
het past in het nieuwe geheel
de nieuwe natuur—op komst?

Muze kom we gaan brunchen.

 

 

Opgeklopte onweerswolken
stapelen zich op en aaneen
een donderkop
onheilspellend voorteken

Stromende regen
op het reeds geteisterd veld
bomen worstelen zich los
stenen wankelen in hun voegen

Het kwaad is geschied
kéér op kéér onomkeerbaar
een vloed van water en slijk

Op een verlaten terras
worden de verhalen geschreven
van verre oceanen in de branding
orkanen kwamen tot leven
de mens leeft jaren met de beving.

 

 

Het regent pijpenstelen
in augustus
de tuin ligt er troosteloos bij
geen vogel in de lucht
voor de nattigheid op de vlucht

Ik zit voor mijn pc
mijmerend tuur ik door het raam
donderkoppen verraderlijk dicht bij
frustratie komt op door al die narigheid

hoe kan ik het kwijt?
schrijven in een gedicht
dan komt er in de donkerte enig zicht

 

 

Uit jeugdperikelen

 

Je kent het kleine kerkje
het ademt zweet
uit zijn oude poriën
enkele graven
mensen daar begraven en de
boom die het plekje overkoepelde

Het koor - de zangers –de misdienaars
alles nog goed in het geheugen geprent
we hebben nooit de kans gekregen
onze jeugd ten volle te beleven

Kleine dingen
zoveel herinneringen
liggen in dozen te vergelen
omdat men er geen afstand
kan van nemen
 

 

 

In vogelvlucht

 

De inhoud van mijn eerste
bundel maakt me week
ik lijd aan overgevoeligheid
liet vrienden achter

Samen stonden we op het perron
samen namen we dezelfde trein
samen doken we van de berm
als de trein stopte
voor het motorgeronk in de lucht

Kleurloos was mijn jeugd niet
maar te veel afscheid moeten nemen
veroorzaakt leed
gepijnigd
niet te vergeten

 

 

Een late ontmoeting

 

Onverwacht maar niet vergeten
in de gaten van ons verleden
dat we koffie dronken
de trein der vertraging
is nog even weggebleven

Een verre vriendschap
Een handvol gedachten
Wat kan men verwachten?

Nog juist een handgebaar als afscheid
dat niet kon wissen
wat we weten van elkaar
de innerlijke onrust uitgegroeid
tot een samenhorigheid
van elk zijn eigen verhaal

De trage trein uit het verleden
heeft zijn eindstation gehaald

 

 

Ik heb mijn jeugd gesleten
Op Vlaanderen’s lage land
Waar hemel en aarde
Elkaar de handen raakten
Op vlakten, duinen en strand

Kleine steden, rustige dorpen
Zonder stress zijn tijd besteden
Aan vriendschap en verworvenheden

Te vlug is al het nieuwe verschenen
En onze jeugd en vriendschap
In de mist van ‘t leven verdwenen
 

 

Jeugd waar ben je heen
Sinds je uit mijn leven verdween
Ik zal je nooit meer weerzien

 


 

Achter de muze in het morgenlicht
zit een minnares verscholen

Ze laat vlinders los in doorschijnend zicht
met vlagen op wulpse winden naar het bos

Ik kan het niet verholen
ik verdenk Sappho van Lesbos

 

 

 

Oudgriekse dichteres circa 600 V C

Wie negen muzen telt is bijziende
Sappho van Lesbos is de tiende

                                                Plato

 

 

In dit huis der Muzen
mag geen rouw bestaan
ons past geen verdriet….

Sterven is geen kwaad
zo hebben de goden beslist
anders stierven zij ook….

                Sappho

 


 

 

Tussen papaverrode velden
de scheut van een els

streelt de wang
in de laatste warmte
van de avondzon

Beroert de ragfijne zilverdraad
het werk van een spin

De wind fluistert over
de kleuren van de weideflora
een beetje geluk dat overblijft
en herinnert in ieder jaargetij

Een liefde uit mijn prille leven
werd me niet de kans gegeven

---------------------------------------------------------
 

Laten we het nog wat gezellig houden.

 

Eerst een citaat:

Spijt bekroop ons soms, als we dachten aan
de zomerpaleizen, op de hoogten, de terrassen.
En de zijden meisjes die ons sorbets brachten.

                                                        T S Eliot

 

   

  

Ik zit:
roerloos luisterend
in de vroege ochtendzon
een merel zingt vertederend
voor zijn nieuwe levensbron

Ik zie:
voorzichtig een web gesponnen
werkt een ijverige spin
zich uit de naad
voor het ontbijt zo begonnen

Ik hoor:
twee mussen in de dakgoot
kwetteren er lustig op los
heb je dat gehoord:
de familie stadsmus van’t stadspark
op visite in ’t Peersbos
mij niet gezien, ik vlieg dichterbij
naar het Nachtegalenpark, hier vlakbij

                                tsilp—tsilp platch
 

         

 

Volgende morgen

meeuwen, duiven, kauwen
scheren langs mij voorbij
raakt men nog wijs uit al dat gekrijs
gisteren vlogen de kauwen te laag
dat voorspelt regen, en ja hoor:

een kort maar krachtig onweer
heeft de boel weer opgefrist
en een schuchter zonnetje
de nieuwe dag ingeflitst

ze activeert een beetje bruin
op armen en benen
veel moeite doet ze niet
er wordt niet veel beschenen

de merel vond het vrouwtje lief
en heeft daarmee nu ook z’n gerief
de spin heeft haar web verhangen
groot gelijk: hier is niets te vangen
 

de mussen uit de dakgoot
waarschijnlijk met verlof
in het park met beelden
de naakten zijn er tof
 

                            juni 2000

 

 

 

heerlijk hoe de rozen bloeien
langsheen het kiezelpad,
hoe elk blad zich schikt
naar volmaaktheid
rond het hart
 

                 

 

 

de zon maakt met een zacht penseel
de dag tot schemering in kleur
de vormen weven zich ineen
dringen door raam en deur

het leven lijkt wel stil te staan
waar men niet gehaast de ramen sluit
wacht tot de dag is uitgegaan
tot men overgaat naar dit besluit

de rozen door de nacht van kleur ontdaan
de geuren daarentegen hun aroma waard
en voor het blad zal zijn vergaan
hebben ze hun tijd gehad
hier in de gaard

 


 

De dag vergaat in bonte kleuren
In de tuin hangen zwoele geuren
De hond maakt nog gauw een laatste plasje
Voor de dag zich terugtrekt in avondjasje

In het vage avondlicht
Tuurt men nog even in de verte
Dan gaan de gordijnen dicht

De dag bijt weer een stukje van het leven weg
Elk etmaal rond zijn we onderweg

 

 

 


 

een merel fluit zijn mooiste lied
ik hoor hem, maar zie hem niet
het heeft geregend
oh, oh, een vette pier in ‘t gras
voor de kleine bekjes
hij vliegt langs de zon
recht naar ’t nest
verscholen in een boom dik van blad
uit zicht voor grote bekken

de natuur bezit zoveel facetten
in evenveel soorten
genoeg om in de verf te zetten
ik schud mijn geheugen
en geschilderde woorden
vallen op het blad


 

 

Poëzie is nooit ver weg.
 


 

Als ik er niet meer ben zal ik bestaan
In bloeiend heidekruid, bevende varen
In zuivere mossen van zeegroene zijde
En in wat altijd wel mijn vreugde was
In onveranderlijk het gras

Anton van Wilderode

 

       

 

        Enkele gedichten passend bij mijn verhaal.

 

Als uit de lucht
valt het plots, onvoorbereid

het moment niet te bepalen
de kracht op te halen
om nog lief te hebben

de tijd van ons in “het zijn”
spaart geen mens van leed en pijn
en toch ontmoet men eens
de juiste vriend

die je na een druk bezet leven
de rust kan geven die je verdient

 

 

Met twee, jij en ik
gearmd door de stad
de benen iets wat stram
daar houden we nog van

een etentje voor twee
in de ”Dikke Mee”
een wandeling in ’t park
de eendjes lopen mee

we lachen, hebben veel plezier
soms plannen we een reisje
en houden het per slot
toch maar op een ijsje

de gezelligheid is te smaken
en trachten van ons leven
nog iets leuks te maken
 

 


 

Er openden zich nieuwe perspectieven
Elke dag naar ieders believen
We zien het in verre horizonten
Blijven niet honkvast gebonden

In onze nieuwe thuis
Zo ver van het oude huis
Streven we naar levenslust
Tot onze oude dagen zijn geblust.

 


 

Het is met liefde geschreven
Al wat ik heb gedaan
Al wat ik heb gegeven
Gegrift in mijn leven voortaan

 



laat de stilte in uw wezen gedijen
de maan in zijn baan
eb en vloed
bergen en dalen
de wolken waarin
zon en maan verdwalen
de bergen aan de horizon verdwijnen
Ik zie ze niet
de stilte laat mij achter in mijn eigen “ik
gedachten glijden weg naar zoete dromen
Ik ben er niet

 

Verloren is alle
tijd die niet aan
liefde werd gewijd

Torquato Tasso

 

 


 

De mens heeft verstand gekregen om zich te
bevrijden van wat zijn zielenrust verstoord.

Leo Tolstoi

 

Het is nog zomer dus plaatsen we nog een paar

zonnige gedichten.

 

 

Op een zomerse dag
kuierend langs een weidepad
zie ik een berm vol bloemenpracht
verrukt kijk ik ze aan
voor geur en kleur blijf ik staan

ik wil ze niet verwennen
door al hun namen te kennen
ze blijven de wilde bloemen
vergezellen ons in bos en weiden

tussen koren en graan
laat ik mij verleiden
en vernoem ik alleen de naam
papavers zo rood
korenbloemen blauw
en ‘t wit van de fiere margriet

 

 

bij nanoen zie ik ze zitten in de zon
de vogeltjes kwetterend
bij de fontein aan de oude waterbron
de vleugeltjes in ‘t water spetterend

een kwakende kikker is een kijkje gegund
een vlinder vliegt van bloem tot bloem
heeft hij het op de nectar gemund
hoor ik daar een bij...het lijkt wel gezoem

er wordt over Cupido zijn kop gelopen
een pissebed komt vanonder een steen gekropen
de spin kan nergens beginnen
kan beter ergens anders gaan spinnen

de nanoen geeft een goed gevoel
tussen al de bloemen in het groen
de natuur weet wat ik bedoel
door dat goed gevoel in de nanoen

 

 

Seizoenwissel

op de vijver
blaast de wind achter
de verdwaasde eendjes aan

gehecht aan het oude huis
rijpen geduldig appelen en peren
in een wereld tussen boterbloemen

de zomer op zijn zomersbest
met liefde en al de rest
in warme zwoele nachten

dan...ongemerkt keert de aarde
draait ze voor drie maanden
en elk seizoen heeft zijn waarde
 

 

in stille dagen
van het jaar
als de zomer
aan de laatste draden hangt
de horizon achter de heuvel leunt
een stoppelveld het schijnsel vangt
snoepen appels en peren
de laatste zomerwarmte weg

 


 


 

Ik blader door mijn bundeltjes gedichten
en af en toe raakt er mij eentje zoals dit.

 

 

in de holte van de nacht
de stilte van de diepte
hoor ik mijn hart wenen
verwerkt het leed
van verlies dat zijn sporen liet

korter en dieper wordt de weg
die traag zijn einde nadert

de levensweg door de jaren heen
die op gekromde schouders rust
zij houden stand
door helende vriendschap
en een helpende hand


 

 


 

de merel in de tuin
op de tak van het gedicht

na een heldere solo
ritst hij de tak af
naar het heelal
waar bijen gonzen en vlinders dansen
een wereld van gezang
voorbij de horizon

maar de solomerel keert terug
naar de tuin
op de tak van het gedicht

op de achtergrond wordt in de schaduw
de tekening met spots belicht


 

                               

 



Een gedicht geschreven omtrent de tijd van mijn kennismaking met een nakende vriendschap
 

 

in luwte koele rust
onder het gewelf van groen
is de tuin onze lust
een duif, een meeuw of een kauw
zijn we nooit kwijt
de huispoes strijkt ons langs de benen
onder een kobaltblauwe lucht
in opgeloste nevelslierten
glijdt de dag zijn einde nabij

 

terwijl de blauwe nacht
over mijn schouders valt
in de vleugelslag het laatste lied
een beeld dat mijn oog ontvliedt
maar langs de wind voorbij de vleugelslag
ontwaar ik vriendschap die naar me lacht
Ik houd me stil
Ik houd me vast
het is méér
dan ik had verwacht

 

 

Vlinders in de buik

 

 

                Ongeveer vier jaar later
 

 

laat me nog even in de zaligheid van de stilte,
het kleine vogelgezang bereikt mijn oor
de pimpelmeesjes……
nietig naast de meeuwen en de kauwen
en toch niet bang

de stilte is een must
genieten van alles om je heen
om te komen tot volledige rust
geluk dat we nog hebben
laten doordringen
tot in het diepste van je hart

dat kan alleen
in de stilte om je heen

 


 

wanneer mijn hart is bezeerd
vind ik troost in mijn gedichten
de mooie momenten van liefde
in stilte geschreven

de lidtekens van mijn verleden
zijn duidelijk zichtbaar
ze verraden mijn leeftijd
mijn angst en gebreken

en toch moet je verder met je leven
al is het maar even…..

 


 

ik sluit het album
van leefbaar verlangen
jij was mijn mooiste helft

een versneden deel blijft hangen
in mijn bewustzijn, het gemis, een leegte
niet van deze wereld

de diepte van de smart
verwondt en kwelt het hart
geen angst, geen onrust?

een laatste blik sluit het album
ach, morgen sla ik het weer open
 

 


 

De liefde is zo kort,
het vergeten zo lang.
                   

                Neruda
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                     het nieuwe zorgbedrijf  

 

 

In een tweede leven had ik als hobby,

    lezen, schrijven, gedichten, verhalen,

en ook schilderen.

Senioren gaan voor de kunst was een cursus
gestart in 2005 te Hoboken, aquarel,

enkele voorbeelden

         

Door het overlijden van onze docent ben ik gestopt.

                      

                                         

Schilderen op stof vond
ik ook fijn zoals deze
kussens bijvoorbeeld

    Februari 2006:


    Hoe ik hier ben beland, dat ik het niet geloven kan.
    Een deel van het leven op de vlucht, om het even
    Een voet gezet op drijfzand, een berekend plan?
    Men heeft het niet in de hand
    De kronkelpaden van het leven

               

De voorjaarszon
die op de vloer ligt te dansen
is haar eerste warmte aan’ t vieren
ze dweilt de winter buiten
maakt plaats voor een goed gevoel
naar een nieuw leven
en geeft de kriebels door
aan de Muze van de poezie.
 

Ik heb me hier gevestigd met gemengde gevoelens. Het valt al bij al nog mee. Er zijn veel activiteiten waar ik nog zal over schrijven. Vriendelijk en jezelf zijn.

   

Antwerpen gezien van uit mijn venster.

een deel van het centrum” Hof ter Beke “ service-flats


De leiding van het centrum rust op de schouders van drie bekwame mensen.
Guy Plas de centrumleider met de administratief
assistenten Sonja Leemans en David

      

 

In de keuken swingt het de pan uit met Inge en Debby

 

        

 

Carin houdt het wassalon in de hand , Mieke zorgt voor onze haar(dos) en Mireille lest de dorstigen

 

          

 

     

Maria Bol houdt ze vol

             

Aan activiteiten geen gebrek zoals ik al gezegd heb.

Zwemmen-minigolf op verplaatsing
Bingo-turnen-kaarten-biljart-zitdansen
Linedansen-petanque-rummikub-fitness
Hobbyclub met handwerken, bloemschikken
geen schilderen, spijtig.

 

             

              Petanque wordt in de tuin gespeeld

ik kijk even weg
van het spel petanque
regendruppels parelden juweeltjes
op de struiken
de zon schittert de kleuren
die schoonheid kan ik niet voorbij
en vergeet mijn beurt bij het spel

geen nood, ik speel niet alleen
gezamenlijk, gezellig gaat ons spel verder
wie wint heeft geen belang
we spelen voor de lol - alhoewel!


Een koffie na de maaltijd
is altijd welkom, het kan ook een ander drankje zijn

                                        

en vermits het woensdag

                                          is, speelt men rummikub.

 

Mireille serveert zelfs in de

tuin, zo zullen wij niet struikelen,

 

         

 

                   en kan ik rustig verder haken.

                       

                 

De turnles is heel nuttig, aangepast voor bejaarden

( 80 plussers ) En we doen zoveel we kunnen.

 

Het wordt alsmaar beter
de schakels zijn aan 't smeden
voor vriendschap dat is zeker

 

de jaren niet geteld
het einde is ver te zoeken
we zij op onze waardigheid
en samenhorigheid gesteld
een stapje hier, een stapje daar
de benen zwierig op en af
opzij en achteruit
armen in de lucht
en voor een grapje niet beducht

de leraar (kinesist) een vent met pit
hij laat ons begaan,
voor een praatje graag gedaan
maar geen benenlift

                                   

                                      

                                  

                     Stefan is ook al vijf  jaar mijn kinesist
 

            zitdansen                                            linedansen

                      

           

                                               Turnen
 

                            Biljarten

                           

 

Minigolf wordt buitenshuis gespeeld, de locatie

noemt de “Dikke Mee“ aan het nachtegalenpark.

Voor een ritje naar de “ Dikke Mee “
plooien we ons graag in twee
want Emmy wilt altijd mee
en voor zoveel het busje dragen kan
staat Debby heldhaftig haar man.

Tot ze het niet starten kan
hilariteit alom, alsof dit het einde was
maar dan kan men rekenen op Guy Plas
die alweer de reddende engel was.
 

   

  Na veel leute weer huiswaarts.


 

Aan feesten geen gebrek.
Het eerste is de Nieuwjaarsreceptie,
Verloren maandag en zo verder
Vaderdagfeest…….. na de maaltijd gaan de mannen een pint pakken in de omliggende kroegen.

 

                    Moederdagfeest is beter.

 

       
      2006 Sonja met haar

     kleindochter Amber

 

                            

 Hoeveel grootmoeders hebben
 het haar voorgedaan
 en toch is het alsof we zelf
 daar weer staan

 De boreling wiegend in de armen
 fier met blinkende ogen
 die zeggen : kijk hier is ze
 de kleine schat.

 Wat is er mooier dan een
 nieuw leven op aarde gezet

 

 

Een geslaagde paasweek is voorbij.

Mensen die samenkomen
met dezelfde verwachtingen
leeftijd speelt geen rol
enkelen gaan uit de bol.

Uit de eenzaamheid gestapt
frustraties achter zich gelaten
de pijn even opzij gezet
een sfeer van gemoedelijkheid
ontstaat door hun aanwezigheid.

Het uit zich in een eucharistieviering
een etentje en muziek
de gezelligheid swingt de pan uit
en naar sluitingtijd toe
is iedereen voldaan en welgezind.

 

    

 

En dan in volle zomer het tuinfeest met barbecue, het weer is mooi en het gaat er
vrolijk aan toe.

 

                           

 

 

David onze animator is hier zijn

fotomap aan ‘t bijvullen

 

 

Elk jaar een verblijf aan zee, en regelmatig zijn er uitstappen, naar de zoo, een festival enz.
 

Een optreden van Rocco Granada in het Rivierenhof

 

  

 

    

 

Wat ik ook geweldig vond was

onze treinreis
Antwerpen - Kapellen naar aanleiding van de opening van de tunnel in het vernieuwde station waarvan volgend verhaal.

 

  

 

Het begon in het station,

enkele medereizigers en
David onze animator.

 

 

Een groepje Hof ter Bekenaren, heel gezapig en vol verwachting, want we gingen zowaar naar het vernieuwde station met een klein treinreisje erbij. Door de nieuwe tunnel. In twee groepen. De minder mobielen met het busje, de anderen met de tram. De afspraak was goed gemaakt, was het niet dat er zoveel verdiepingen waren in het station. Hier moest men wel één en ander uitklaren. Het personeel was heel sportief, hield ons zelfs een defecte lift voor lief.
Door verkeerde inlichten gegeven bij het aanschaffen van de reiskaartjes liep alles in het honderd. Maar David bleef niet bij de pakken zitten.

Eindelijk verenigd op hetzelfde perron kon men rustig wachten op de trein. Om niet in Charleroi te belanden werd onze trein op een ander spoor gezet, want met een verschil van twee minuten zou dat wel eens desastreuze gevolgen kunnen gehad hebben. Met de nodige vertraging en gehakketak was het zover en de tunnel waren we door als we ons afvroegen, waar is die tunnel nu.
Onze eindbestemming was de Luchtbal maar dat zagen we aan onze ogen voorbijgaan.
We zijn in Kapellen uitgestapt en er een pint gaan pakken, met onze trubbels erbij.

Na wat leute en plezier de “ terugtocht “ Een gewone treinhalte. Er kwam een trein aan en onze animator zoals het hoort vroeg aan zijn volgelingen: nemen we deze trein of de volgende, een paar minuten verschil. De eerste zou wel eens kunnen doorrijden in Antwerpen, je weet maar nooit. We besloten de volgende te nemen, maar naar de normen van de N M B S de nodige vertraging, wat ons nog een regenvlaag met onweer bezorgde. Geen plaats genoeg om iedereen droog te houden. Na regen komt zonneschijn, en met ons zakken vol plezier zijn we door Denise en David onze trouwe begeleiders, veilig afgezet “THUIS”.

                                                                                       

 

Tussenin een opkikkertje
een spektakel, een musical vol vrolijkheid
we keken er naar uit, mama mia
wat was het mooi

De schouwburg gereserveerd
voor de senioren, een nokvolle zaal
een uitbundig meegaand publiek
een zicht over grijze koppen

Het was de muziek uit onze jonge tijd
herinneringen hingen er aan vast
gekende acteurs, bekende gezichten
maakte van dit alles één grote familie

 

Het was een voorstelling

aangeboden door het
OCMW, daardoor zoveel grijze koppen.

 

Naast mij zat Harry die hier ook woont. Hij is doctor in de filosofie. Door praten en e-mailen
heb ik iets geleerd over de duitse filosoof Martin Heidegger van het “Dasein” het zijn in de tijd.

Stof voor poëzie,

meditatie en levenskunst.
 

 

In de beginjaren van mijn verblijf ontmoette ik hier ook de Antwerpse kunstenaar Guy Rombouts.
Hij maakte het AZART alfabet, en plaatste hier op vraag van de stad in de straat hier vlakbij spiegels met een teken van iedere letter van het alfabet.
www. Azart.be voor de belangstellenden

 

Een spiegel op de grond
waar ik bij sta.
Dit teken is de J

 

Ik zag….Guy Rombouts
zijn blik op de gespijkerde spiegels gericht
van een futloze straat
de kunstenaar zichtbaar verbonden
met de breekbaarheid van zijn werk
een gevoel dat erkenning afdwingt
van de mens die niet begrijpt

De stad wilt kleur geven aan een straat
met het alfabet in spiegels gezet
in code - ontcijfert hij die de website kent

 


 

Zoals een lotus in de modder gedijt, zo groeit onze potentie voor verwerkelijking in de vruchtbare bodem van ons dagelijks leven.
 

Dala Lama
 

De schrijver Jean-Marie Berkmans kwam hier in de cafetaria, hij woonde in de buurt, en ik praatte dikwijls met hem. Ook samen met Guy Rombouts die zijn geschreven teksten moest ontcijferen voor ze naar de drukker gingen.
Jean-Marie was psychisch gestoord, moest soms een paar weken opgenomen worden en kon daar rustig schrijven. Hij is jong gestorven.

In die periode leerde ik ook de zuster van zijn
vrouw kennen, bij een vergadering om te praten over een voorstelling, te geven over het leven van Alice Nahon. Ze vertegenwoordigde het Letterhuis
Het was een idee van Rob van der Wildt gekend als verteller.

Er waren tien vrouwen nodig die elk hun deel moesten doen, wel gepensioneerd.
De voorbereidingen, besprekingen en repetities hebben meer dan één jaar geduurd. Na enkele maanden werden al een aantal dames vervangen.
Dus opnieuw van voor af aan. Dit alles had plaats in het dienstencentrum “De Boskes” aan de Abdijstraat
Eindelijk kon de voorstelling doorgaan in het cultureel centrum van het Kiel. Het ging over het leven van Alice Nahon zoals ik al zei. Ieder van ons had zijn tekst. Er kwam ook een act in waarbij we een gedicht naar keus van Alice moesten voordragen en daana onze mening over dit gedicht aan haar in een brief melden.

 

Ik heb het gedicht “Rozen”gekozen

omdat het me intrigeert

   
                                                               


                               ROZEN

 

 

Wijl door d’ enge kale kamer
Zachtekens de scheem’ ring gleed
Lagen dicht bij mij wat rozen
Als een lachje door m’n leed

Buiten zongen winde—lied’ ren
Langs m’n oude vensternis
Zalig is ‘t een ziel te vinden
Die aan ‘t schoon verbonden is

Innig vroeg ik aan de hemel
Ik, die zelf uw ziele zocht
Aan de hemel...aan die rozen
Dat ik u vergeten mocht...

Gij, een kind van ‘t vrije leven
Waar men kust en lieft en lacht
Ik, aleenig bij wat rozen
Die ’k mag zoenen voor de nacht

Zoo, m’n lippen op die bloemen
Bleef ik toeven innig-lank
Tot m’n hoofd zich nedervlijde
Op de marm’ren vensterbank

Dààr, op ’t zelfde kleine plekje
Waar ‘k zoo vaak gelaten bad
Schreid’ ik bitter bij die rozen
Die ‘k van u gekregen had

 

 

 

Daarop volgt dan de brief

geschreven aan Alice.
 


Beste Alice,

Zopas las ik je gedicht Rozen. Het trof me weer dat je altijd zo negatief ingesteld bent met woorden. Je geeft je telkens bloot, uw verlangen naar liefde gevolgd van de afwijzing en het vergeten. Rozen gedumpt en bittere tranen schreien. Met welke gedachten loop jij rond mijn kind, wat voel je bij het schrijven van zulke woorden. Is je ziel gepijnigd, zijn je gevoelens verdeeld. Je hebt de hoop opgegeven ooit een gezin te hebben. Zal het je toekomst niet zijn?
Ik begrijp je volkomen, de hoop en het verlangen naar liefde.

Je hebt de rozen niet kunnen behouden, drogen en wegbergen in een doos voor later, waar je kinderen ze zouden vinden met een vergeeld briefje erbij, en het mooie verhaal van nemen en geven, LIEFDE EN GEBORGENHEID

 

Zover de brief aan Alice              

 

 

Ik vond het wel spijtig van zoveel werk, en maar één keer opgevoerd.

Dat had Rob ons niet gezegd,

Ik denk dat we het allen niet zo lang hadden volgehouden, we waren toch maar amateurs

 

 

Een tussendoortje, Vandaag 19 augustus 2011
Het moederdagfeestmaal. De eetzaal goed bezet,

en met de muziek kwam de gezelligheid op gang.
 

      

 

 

Dit is het bedieningspersoneel, allemaal van
vreemde origine behalve één,
Inge, achteraan. De kleine vooraan is van Armeense afkomst en nu naar daar met verlof.

 

 

     

                           

                          

 

    

                                                       Inge

          
Een geslaagde dag voor

al de aanwezigen.

 

En het weekend zat
ook mee.
                            MOOI WEER

 

         En de tuin had weer succes.

 

 

         

 

de tuin tovert
een plekje tere kleuren
het vrolijkste plekje
om wat zon te pakken
onder de wuivende takken
van de treurwilgboom

 

--------------------dat was vandaag

 

Al de ontmoetingen die ik hier gehad heb waren interessant.
.

Ook nog onvergetelijk de ontmoeting met Marc Fransen van A.T.V. naar aanleiding van het nieuwe Antwerpse lied, een ode aan Antwerpen waarvoor ik ook een tekst had ingestuurd. Daardoor werd ik uitgenodigd met enkele medebewoners van H.T.B. in Café Local aan de gedempte zuiderdokken. Het lied van Ed Kooyman was ook genomineerd, en bracht op diezelfde avond zijn lied. Die hebben we vaak gezien, zijn moeder verbleef hier ook tot aan haar dood.
Het was echt een leuke avond en hebben ons daar goed vermaakt.

 

Het werd uitgezonden op A.T.V.
 

Deze fotos zijn genomen door een fotograaf van A.T.V. , op de knie van Marc Fransen zit je

niet elke dag.

 



 


Terwijl wij slapen in deze wereld
zijn wij wakker in een andere
op die manier is elke mens er twee

Jorge Luis Borges

 

Een jaar of twee heb ik ook model gestaan voor reclame van het O C M W , foto’s die werden genomen in een rusthuis of dienstencentrum telkens
in nieuwe gebouwen.

 

Zoals dit hier, uit een blad gehaald.

 
      

 

      Deze foto is eentje van de vele.
 

Alleen kon ik daar niet naartoe. Verplaatsing
moesten we zelf regelen.
Ik was vergezeld van een vriend die ik hier heb
leren kennen ( hoe vertel ik later)
Het was een lieve attente man, zeer sportief, een
helpende hand, speelde nog twee maal in de week tennis. Armand
 

We zaten op dezelfde golflengte wat betreft cultuur en dergelijke.

We konden goed met elkaar praten en genoten van dezelfde dingen.
Vele voorstellingen bijgewoond die werden aangeboden door het

“ C. M. O.” culturele maatschappelijke ontwikkeling, b.v. concerten door de Philharmonie in de Koningin Elizabetzaal.

Voorstellingen in de Singel, de Roma, Elzenveld, Amuz, Culturele centra in de omgeving enz.

 

het is zo dankbaar en oprecht
als ik aan een mooie vriendschap denk
de jaren houden je gevangen
de laatste dagen van verlangen
de tijd is bijna op
wanneer zegt de tijd stop?

veel woorden zijn niet nodig
gevoelens komen beter over s’ avonds
na een concert niet alleen te zijn
op de tram of de bus van de lijn
 

 

 

Op 20 januari van dit jaar is hij overleden. De avond voor zijn opname in het ziekenhuis hadden we de musical Oliver Twist nog gaan zien in de schouwburg. Het was een schok, voor mij, voor iedereen hier, en voor zijn vrienden. Het was te plots en onverwacht.
 

 

In de schaduw van het licht
De duisternis geopend door vermoeide ogen
Beseffen niet hoeveel tijd nog te gaan

De dagen maken geen ommekeer
Het dringt niet door dat het einde nadert
De tijd…..wat is tijd
Jaren, maanden, weken, uren
Een dag, het kan wel eens de laatste zijn
Als deze regels geschreven staan
 

“ Ik ben zo moe
al wat ik vraag is een rustige slaap
en dromen van hen die ik liefheb”

 

Is er een vriend gegaan
 

 

Sluit mijn ogen niet
laat mij mijn dood begrijpen

                      Pablo Neruda


 

 

 

Armand had een heel goede vriend al 60 jaar door
dik en dun, Stan. Samen met hem en zijn vrouw Els waren we dikwijls op stap, zoals hier op een terras
in het Nachtegalenpark. Op de 4 jaar dat ik ze ken, heb ik ze leren waarderen. Aangenaam gezelschap.
De mannen waren grappig. Reuze pret gehad.

Later nog meer verhalen hierover. Eerst het verloop van mijn kennismaking met Armand.

 

Een frisse ochtendzon
schuifelt door het raam dichterbij
koestert nog even een wilde droom
met zacht geweld de nacht voorbij

in de armen van diezelfde zon
schrijf ik dit gedicht
door vriendschap ingegeven
denkend aan jouw lachend gezicht
met blik van zachtheid weergegeven

de hoop in ’t leven
nog jaren van bestaan
de vrijheid die nog de vreugde biedt
een arm om de schouder te slaan
als men alle pijn uit het verleden
aan een vage herinnering heeft afgestaan

 

 

Het eerste jaar van mijn verblijf hier ging ik op zondagmiddag eten in Lozanahof, rusthuis en
dienstencentrum omdat het hier gesloten is. Op dinsdag ging ik daar ook naar de schilderscursus. Armand ging daar ook eten op zondag.
 

 

Een foto met mijn tafelgenoot Georgette in Lozanahof
 

 

 

We gingen niet altijd samen naar huis Armand en ik Ik bleef soms koffie drinken en wat napraten.
Het werd zomer, en in jullie—augustus waren er op zondagnamiddag concerten in de Carolus-Borromeuskerk aan het Conscienceplein. Daarover pratend besloten we daar samen naar toe te gaan.
Na afloop nog een terrasje en met de tram naar huis.
We woonden in dezelfde blok met dezelfde lift, één verdiep verschil. Zo is onze vriendschap ontstaan.

 

 

Het was niet moeilijk om eens binnen te springen, een babbeltje, iets te drinken, boodschappen doen, en ‘avonds een paar uur samen T V kijken, muziek beluisteren (klassiek) De agenda’s nakijken om te zien waar we naartoe gingen.
Keus genoeg, ook door het CMO

 

Op zaterdag trokken we soms naar Kontich met tram en bus. Mijn oudste zoon staat daar op de markt, ook op de vogelmarkt, confectie, kan niet anders. Ik had ook een confectieatelier.

 

 

Een van onze favorieten was een wandeling in het Rivierenhof, met de rozentuin.
 

       

 

Na een flinke wandeling op een terrasje, een drankje en een snackje.

 


 

 

In de zomer naar Sint Anneke, kan niets mislopen, alleen als ’t begint te regenen. Radio Minerva is daar gevestigd, geeft goede muziek (niet voor jongeren)
In het restaurant kunt ge lekker eten, zeker mosselen, met zicht op de Schelde en de haven, en de stad.
 

 

 

Een abonnement van de Zoo is heel interessant
Ook om de voorstellingen die in de marmeren zaal gegeven worden bij te wonen. Voor de Zoo zelf zijn geen woorden teveel.

En kinderen natuurlijk, vele.
Op sommige dagen is er echt te veel volk, zoals op de seniorendag b.v. Op kalme dagen kunt je er echter rustig eten. Er is een restaurant met een groot terras

 

        
   

                                        

      BABY KAI- MOOK
              IS GEBOREN                   

17 mei 2009


Hij verhuist kortelings naar Plankendaal
 


 

Winkelen en slenteren in de stad is een must. Er is zoveel te zien en te beleven in de koekenstad.
Hier de Vlaaikesgang

 

        

Armand

                          Straatanimatie op een pleintje
 


 

In de beginjaren van mijn verblijf hier ben ik eens
mee geweest naar de Zoo met een gezelschap Hof ter Bekenaren. Het treintje van de Zoo stond voor de deur klaar. Instappen en weg wezen. Maar het regende en al hobbelend door de stad naar de Zoo, een of (geen) pretje. Het treintje heeft alleen de toer van de Zoo gedaan, uitstappen was er niet bij, het regende pijpenstelen. We hebben ons daarover niet te veel zorgen gemaakt, want in het restaurant stond de tafel gedekt met koffie en taart Wie zou er dan nog preutelen. Wie ons begeleidde weet ik niet meer, ik denk dat David toen nog niet in dienst was.

 

 


 

Bij het begin van onze kennismaking gingen we soms op zondagmorgen ontbijten bij Sonja, haar man baatte een café uit aan den Antwerp. Ik denk dat het winter was, een uitgebreid ontbijt was hartverwarmend

         

In het café.                            Sonja met Amber


 

We zijn eens naar een nieuwjaarsreceptie van de stad geweest, in het sportpaleis, een uitnodiging voor bewezen diensten, misschien?
Dat was in 2009.
Ik heb daarvan een foto met de burgemeester.


 

Een tussendoortje:

 

Vandaag 1 september 2011 gaan
lunchen met Elza en Stan ergens in Edegem. Het was weeral een gezellig samenzijn. Elke dag in outlook op de computer, mailen is toch niet hetzelfde.
Er moet soms nog wat bijgepraat worden ook. Van het verlof bijvoorbeeld. Elza is bij natuurpunt, en gaat daardoor veel fietsen en wandelen, hier en in het buitenland.

 


 


Vandaag 2 september, Hof ter Beke zingt, de namiddag in de cafetaria met David en Inge als
 

Stanny en Flavie

 

   

 

 

Twee fijne mensen die de ouderen met plezier
bezig houden.

 

Een van de liedjes dat iedereen hier kan meezingen is er eentje van de Strangers, het zijn natuurlijk Antwerpenaars. Dus.

 


Antwarpe

de lichtjes van de Schelde
den beiaard van den tore
‘n ons Lievevrouwke en de Vlaaikesgank
de straat waar’k vreuger katteke spelde

Antwarpe gij zeta veur mij
toch de stad waar azek zi gebore
de Groeplaats , de Meir...de Keyserlei
daar hemme kik m’n hart verlore
Antwerpe…..waar da’k ik ook ben
ik kan nievrans mijnen draai ni vinde
‘k weet het ‘t flaa… mor ik beken
bij aa zi’k thuis….en onder vrinde

‘n zeemanskroeg, de dokken
de Vogelmarkt op zondagmorge
‘t tjing—tjangsplein
en brabo zie van de fontein
ne joenge fluitennor e mokke

Antwerpe gij zeta veur mij
toch de stad.. en zo voort………


 

Er wordt wel het meest vals gezongen, maar

dat deert niet, het is de gezelligheid die telt.
Vandaag zaterdag drukkend warm, beter binnenblijven. De lucht is al slecht, en dan die warmte, niet goed voor ons. Op 12 september een midweek naar de zee zal ons goed doen.

 


 

 

Van de zee gesproken. In 2008 en 2009 in Blankenberge Daar is wel wat te doen. Elke dag een wandeling, zandsculpturen, sealife, casino, enz….
In 2010 ook nog naar zee geweest, in september, niet aan denken dat dit de laatste keer was

 

                     

 

         

 

 

                   

                      


klik hier voor deel 2