Een gesprek

Laatste aanpassing op

Een gesprek...

Kun je ons iets vertellen over je roeping?

Als kind ging ik naar een katholieke basisschool in Kontich Kazerne, waar ik geboren ben. In het vierde leerjaar hadden we Broeder Antoon, van de Orde van de Broeders van Gabriël, als klasleraar. Een zeer goede man die prachtig kon vertellen over Franciscus van Assisië, Pater Damiaan, die bij de melaatsen werkte in Hawaï, over Moeder Theresa van Calcutta. Dat waren inderdaad mijn jeugdhelden, zij het in stilte. Als ik nu terug denk aan die tijd zijn er vooral twee aspecten die me in die verhalen aantrokken: het avontuurlijke, maar vooral ook het feit dat het mensen waren die zich ingezet hebben voor de marginalen,voor mensen van de rand van de samenleving. Op mijn 12e moest ik dan beslissen welke studierichting ik zou kiezen. Mijn grootvader zei me: je moet ofwel religieus ofwel priester worden. Zo kun je best iets goeds doen voor mensen. Met de verhalen van Broeder Antoon voor ogen wist ik inderdaad dat het die richting zou uitgaan. Toch was ik er al 25 toen ik bij de Missionarissen van het H. Hart (MSC) zou binnen treden.

Waarom bepaald die Congregatie?

Ik was er 23 toen ik met de MSC's in contact kwam. De periode van mijn leven waar ik moest uitmaken of het religieuze leven wel echt mijn weg zou worden . En zo ja, in welke religieuze congregatie ik dan zou binnen treden. Zo heb ik toen contact opgenomen met verschillende congregaties om mij een juist oordeel te kunnen vormen. Voornamelijk twee dingen troffen me in dat zoeken: ten eerste, dat de MSC spiritualiteit een zeer realistische, met de voeten -op- de- grond spiritualeit was en ten tweede dat hun missionair engagement heel breed was, zich niet beperkte tot onderwijs of ziekenzorg, maar ruimte liet voor persoonlijke voorkeur. Afgezien daarvan was er ook nog een geloofsdimensie in mijn keuze. Mijn contacten met religieuze families werden door mij persoonlijk genomen. Ik ging hen opzoeken. Waar in het geval van MSC, het initiatief van hen kwam! Zij nodigden mij uit om deel te nemen aan een internationale bedevaart, om aanwezig te zijn bij de plechtige professie of priesterwijding van een van hun studenten, om met hen een "ontmoetingsweekend" te beleven. Het gaf me het gevoelen dat God me echt bij de MSC's wilde hebben, een beetje zoals toen Jezus zijn leerlingen bij hem riep.

Welk aspect van het religieuze leven apprecieer je het meest?

Zonder enige twijfel, het gemeenschapsleven. Op dit ogenblik vorm ik gemeenschap met een Engelsman en een Nederlander. Drie MSC's, drie nationaliteiten. We leven er in een gewoon huis in een multiculturele wijk in Aston, Birmingham. Ik hou van het werk waar ik nu mee bezig ben. Maar moest ik nu op mijn eentje wonen werd ik voorzeker knettergek. Ik zou me erg eenzaam voelen, ook al heb ik goede vrienden buiten de gemeenschap. Wat is er leuker dan te weten dat er iemand thuis is die op je wacht? Wij doen alle huiselijke klusjes zelf: koken, wassen, schoonmaken, strijken. Wanneer de anderen voor drie dagen weg zijn is het koken en schoon maken drie keer minder leuk, en het eten smaakt drie keer minder lekker.

Wat is volgens jou het moeilijkst?

Moeten zien en ervaren dat de Kerk ouder en ouder wordt in West Europa, dat ze zich meer en meer traditioneel en conservatief en klerikaal opstelt.

Ik vind het heel jammer te moeten vast stellen dat sommige jonge religieuzen en priesters zich heel conservatief en klerikaal opstellen.

Hoe kijkt je neer op de taken die je momenteel uitoefent?

Met ons drieën zijn we op dit ogenblik bezig met wat we noemen een “ministerie van het aanwezig zijn" . Daarin komt het er vooral op aan te geloven (in God, de mensen van de buurt, de bewoners van Aston), vriendschapsbanden te smeden (met de mensen van andere geloofsovertuigingen of met hen die geen geloof meer hebben, met de kwetsbaren en gemarginaliseerden, en dit alles vanuit onze MSC gemeenschap) Bruggen te bouwen (individuele contacten bevorderen over de grenzen heen van religieuze, etnische verschillen die ons van elkaar verwijderen).

Ik heb ook een parttime baan in een van de supermarkt TESCO winkelketens. Het geeft de mogelijkheid mensen van de buurt te leren kennen. Ik heb één jaar en half gewerkt in de "voorraad controle". Enkele maanden geleden werd me gevraagd de taak van "Gemeenschapkampioen" uit te oefenen: bindmiddel zijn tussen de winkelketen en de lokale gemeenschap. Mijn nieuwe taak is zeker een pluspunt voor onze MSC Gemeenschap want ze geeft ons de gelegenheid met mensen in contact te komen die we anders nooit zouden kennen.

We zijn er sterk van overtuigd dat de enige mogelijkheid om in een multiculturele en multireligieuze samenleving vooruitgang te boeken de weg is van het wederzijds respect, dialoog, relatiebekwaamheid.

Over welke vaardigheden moet je daarvoor beschikken?

Eerst en vooral GEDULD! Vriendschap sluiten, bruggen bouwen, het vraagt allemaal veel tijd. En vooral het sterke fundament van vertrouwen in elkaar, van goede relaties. Maar het vereist ook de noodzaak van jezelf kwetsbaar te durven opstellen.

Geef me de naam van iemand die inspirerend op jou ingewerkt heeft.

Leo Verheyen ! Niemand hier die hem kent. Het is een confrater die jaren lang in een arme multiculturele wijk in Brussel heeft gewerkt. Ik heb het geluk gehad een jaar bij hem te mogen leven en ben heel dankbaar voor wat ik van hem heb mogen leren.

Heb je een tip over "hoe bidden"?

Stel je op voor God zoals je bent, met je vreugden, je moeilijkheden. Wees eerlijk. God kan het verdragen dat we het tegen Hem uitschreeuwen als dingen in het leven zwaar worden.

Naar welk boek, welke film gaat je voorkeur uit ?

"AMISTAD" heeft me sterk geïnspireerd.

Welk historisch personage zou je willen uitnodigen voor een etentje ?

Mijn grootvader, Pater Damiaan, Jezus, Gandhi, Mandela, Martin Luther King, enkele mensen die asiel heben aangevraagd en die mijn vrienden geworden zijn, onze buren, enkele goede vrienden van mij. Zij ook zijn “historische" personages.