INTRODUCTION   OTHER PROJECTS   BIOGRAPHY   INSTALLATION VIEWS   CONTACT     HOME		INTEGRATION / INTEGRATIE Don't call me target - Hasselt - 2003 Merckaert heeft geprobeerd om in deze open ruimte structuur aan te brengen, ritme aan te brengen, obstakels te plaatsen, beelden te plaatsen, waardoor de lege ruimte tijdelijk beladen wordt met betekenissen. De beelden zaaien zich uit verder in de ruimte. Als een soort van mazeleneffect, als een soort hyperpointillisme à la Seurat, zijn de stippels, de kleurenvlekken van Merckaert zich gaan vermenigvuldigen als een soort besmettelijke ziekte in de hele omgeving. Hij heeft beelden genomen, ontleend aan de realiteit, de niet zo positieve kanten van de hedendaagse realiteit, waarin slachtoffers, geweld en agressie centraal staan. Die beelden heeft hij geconfronteerd met een tegenhanger, een koele observator of een spreker, die dan door Merckaert als een soort taart in het gezicht een grote monotone cirkel op het hoofd geplakt krijgt, waardoor de figuur anoniem wordt, maar tegelijkertijd het uitzicht krijgt van een potentieel slachtoffer, een slachtoffer van anonimiteit, maar ook van potentiële executie. De grote bollen in deze ruimten kan je bijna lezen als punten na een zin, als leestekens. De ruimte wordt van leestekens voorzien en heel even krijgen we de indruk dat we niet alleen deze ruimte maar ook het bad aan dagelijkse mediabeelden kunnen beheersen. Heel even maar. ( Johan Pas, Hasselt 17 januari 2003)