CITATEN
Jonathan Swift Engels schrijver 1667-1745
Moge ge al de dagen van uw leven leven.
De
vrouw in de rij voor de kassa had haar sjaal over het karretje gespreid. Ik
schatte haar een jaar of veertig, maar ze zag er twintig jaar ouder uit.
Twintig jaar schaamte.
Net
voor het afrekenen, ontblootte ze het karretje: half broodje, één yoghurt, één
“La vache qui rit’, pakje reuzel, wc-rol.
Dat karretje hoefde niet.
De
verrafelde portemonnee ging open – er zat geen briefje in. Alleen los geld. Het
duurt altijd een tijdje voor je klein geld bij elkaar hebt geschraapt. Half
luidop telde ze de centen. Terwijl ze een hoge rug onder het sluik haar sloeg.
Onzichtbaarheid was haar lief.
Zou nog iemand namens haar spreken op het begrotingsconclaaf? In tv-debatten
gaat het alleen over notionele intrestaftrek, belastingverlaging, btw, and all
that jazz.
De prijs van het boord doet er niet toe.
Heeft de armoedegrens nog een stem in de politiek, in de media, in de talk of the town? Hoe representatief is democratie nog voor burgers halvelings ‘op water en brood’? Nog net geen daklozen of asielzoekers, maar van dezelfde schrijnende treurigheid.
Je
zult maar in de rij bij de kassa staan voor 8,70 euro.
Weekendinkopen.
Ik voelde plaatsvervangende schaamte, maar deed er verder weinig mee.
Je moet problemen uitstellen, dan gaan ze meestal vanzelf over.
De grootste vorm van waanzin is deze wereld te accepteren zoals hij is en niet te strijden voor een wereld zoals hij zou moeten zijn.
Ik kan het niet genoeg zeggen: kunst komt altijd van onderen. De zoon van een rijke bourgeois zal niet gauw een groot kunstenaar worden.
Mijn lach is alleen belangrijk voor mijn kinderen en kleinkinderen’
Maak dat je de regels kent, maar koester de uitzonderingen
Het kost menige kunstenaar veel tijd en moeite om zich de bekwaamheden te verwerven die men voor aangeboren houdt.
Weinig dingen helpen een mens meer dan hem verantwoordelijkheid te geven en te laten merken dat je hem vertrouwt.
Ik had twee universitaire diploma’s, één van Nigeria en één van Leuven, en ik was bezig aan mijn doctoraat in Leiden, maar omdat ik een pauze wilde inlassen,
stapte ik een interimbureau binnen.
Daar zat een lieve mevrouw, en zonder iets te vragen, zei ze: ‘Jazeker heb ik werk voor u. We zoeken poetsvrouwen.’
‘Ik zoek ook een poetsvrouw. Als u er vindt, stuurt u er dan één naar mij?’.
Met de afgedragen gedachten van een genie heeft menig talent zich nog lange tijd heel netjes gekleed.
In de tijd dat ik begon te rijden telde heel Michelbeke twee auto’s. Die stonden alletwee bij mij.
Als ik vorig jaar had gezegd dat De Wever de populairste politicus van het land zou worden, hadden de mensen geantwoord: ‘Dat zal wel, en de bisschop van Brugge is een pedofiel zeker?
Dominique Verkinderen (echtg. Guy Verhofstadt)
Daarstraks vroeg u mij naar de rouwrand in mijn leven.
Ik kan niet anders zeggen: een gevoel van machteloosheid.
Ik heb mensen gekend die uit hun huis werden gezet voor administratieve onnozelheden.
Weggejaagd als honden op de paukenslag van hebzucht.
Voor hen wil ik altijd de strijd aangaan, en dat heb ik ook wel enkele keren gedaan.
Maar de muur van administratieve onverschilligheid en bureaucratie is nauwelijks te slopen.
In die machteloosheid kan ik me diep ongelukkig voelen.
Daar kan ik nachten van wakker liggen.
Waarom toch zo weinig barmhartigheid van de overheid?
Ik zou me dood schamen als ik een asielzoeker uit de weg zou gaan.
Wat schrijnt, is de meedogenloosheid van al die administraties.
De lompheid ook.
Ik heb een Kosovaarse werkster.
Ingeschreven, hoor.
Haar man is zwaar gehandicapt.
Bijna dagelijks zie ik hoe zwaaar het voor deze mensen is om een eervol leven te veroveren, terwijl zij dat wel verdienen’.
De grenzen waar een regering zich druk om maken moet, zijn deze die nog altijd niet aan de armoe zijn gesteld.
Ik bewonder hoe de Belgen Vlaams in het Frans spreken
We hadden een ideologie en we klampten ons daaraan vast. We trokken ons op aan kameraadschap.
Wie eerlijkheid verwart met een door de feiten afgedwongen bekentenis, plakt het etiket van rozenwater op een beerput. Het etiket is lief bedoeld. Maar de put blijft stinken."-
Woorden helpen links niet. Woorden dienen rechts.
Wij, socialisten, hebben altijd veel zinnen nodig.
En dat is in de mediamaatschappij van vandaag achterstand.
Geloof in een betere wereld komt langzaam.
Hoop op goed bestuur is complex.
Het grootste probleem is dat gladde populisten altijd wegkomen met hun onwaarheden.
Daar heb ik het moeilijk mee.
Leugen en kabaal versterken elkaar in het hedendaagse politieke landschap.
De nuance doet nog nauwelijks mee.
Armoede, verdrukking, uitsluiting: op den duur wordt het een soort état d’âme van minderheden.
Als het ware onontkoombaar.
Dan zeg ik: de overheid heeft gefaald.
Dat echec kan je niet doorstaan zonder maatschappelijke woede.
Als kind kon ik alleen maar naar de tuin, trapje af, via de wachtkamer van mijn vader.
Ooit moet ik tegen een dame gezegd hebben: ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw.
Mijn papa werkt ook gratis voor mensen die geen geld hebben.’
Het was mijn vrije interpretatie van een advocatenkantoor.
Naïef, dat zeker, al was mijn vader gevoelig voor behoeftigen.
Soms denk ik: het zou niet slecht zijn als de politieke klasse nog eens een trapje afmoet, door een wachtkamer heen,
Om in volle gelaat van mensen te kunnen kijken.
Gezichten veranderen de politiek, nemen vrijblijvendheid en anonimiteit weg.
Dat is wellicht ook de reden waarom socialisten altijd graag hun best doen voor goed bestuur in steden en gemeenten.
Wees altijd de eerste om iets naar een volgende vergadering te plaatsen ; dat zal je erg populair maken en het is waar iedereen op zit te wachten."
De mensen struikelen nu en dan over de waarheid, maar de meesten krabbelen haastig overeind en lopen snel door alsof er niets was gebeurd.
Uiteindelijk zullen we ons de woorden van onze vijanden niet herinneren, maar het zwijgen van onze vrienden."
De ware grondlegger van de
burgerlijke maatschappij: dat was hij die als eerste een stuk grond omheinde,
zich verstoutte te zeggen 'Dit is van mij', en onnozelaars trof die hem
geloofden."
Kameraden, we hebben mekaar nodig, want de mensen hebben ons nodig.
Toen ik eten gaf aan de armen noemden ze mij een heilige.Toen ik vroeg waarom de armen niets te eten hadden, noemden ze mij een communist.
Een compromis, dat is de kunst een koek zo te verdelen, dat ieder
denkt het grootste stuk gekregen te hebben."
Terug naar
boven
Marie von Ebner-Eschenbach Oostenrijks schrijfster 1830-1916
Men blijft jong zolang men zich nog allerlei nieuwe ideeën en gedragspatronen
eigen kan maken en kritiek kan verdragen."
Wiet van Broeckhoven (Belgisch politicus)d
Het Europees Parlement heeft het voorstel om een affiche met 'Koop Europees' afgewezen.
De affiches konden immers in Japan voor 1/3 van de Europese prijs gedrukt worden.
Om het even welke kleur bevalt me, als het maar rood is.
Menslief, wat zou men in Vlaanderen doen, in een wereld zonder patatten.
Schop de mensen tot ze een geweten krijgen.
Wie ingenomen is met zichzelf is reddeloos verloren.
De kudde is groot genoeg maar enkelingen zijn er te weinig.
Berusten is verzinken in behoudsgezindheid, is wegglijden naar rechts.
Weten wat men weet en weten wat men niet weet, dat is het ware weten.
Hij was in alle geval ijdel,op zijn manier.
Hij had graag leerlingen en volgelingen, en een vorm van moreel gezag.
Aan de andere kant kun je hem niet verwijten dat hij de kerk heeft opgericht, want dat heeft Paulus gedaan.
Maar hij ontleende aan zijn profetische vuur graag moreel gezag, daarom had hij ook zoveel vijanden.
Hij is aan het kruis gestorven, wat toch betekent dat hij een controversiële figuur was.
Te vaak wordt hij als een softie voorgesteld, maar de dood aan het kruis, dat is niet de gewone dood van een maatschappelijk assistent.
We hebben het verleerd om te discussiëren over zaken waarop geen eenduidig antwoord bestaat, dat betekent dat we minder dan ooit weten wie we zijn en wie de anderen zijn.
Toen ik eten gaf aan de armen, noemden ze mij een heilige.
Toen ik vroeg waarom de armen niet te eten hadden, noemden ze mij een communist.
Misschien moet een congres van de sp.a wel degelijk beslissen wat de partij nu eigenlijk wil:
een partij blijven waar je alleen lid kunt van worden als je dat al bent, of de deuren openzetten
voor mensen die niet per se de eerste strofe van de internationale willen kennen.
Liefde maakt een groot bed klein.
-
Na 15 jaar onderzoek besluit professor Jeffrey Braithwaite van de University of New South Wales dat managers
prehistorisch gedrag vertonen zoals elk dominant dier. Dat valt te verklaren vanuit de evolutietheorie.
Zo pronken managers graag met een felgekleurd hemd of een opvallende das, net zoals pauwen graag hun pluimen
laten zien. Daarmee willen managers niet zozeer indruk maken op de vrouwtjes, maar eerder hun hoge positie
benadrukken.
Nog een restant uit de oertijd is dat werknemers met een afwijkende mening doorgaans niet getolereerd worden.
Wie in de prehistorie immers geen onderdeel was van een hechte groep, kreeg niet de kans om zich voort te planten.
Vandaar is het logisch dat managers klokkenluiders dikwijls verstoten.
Logan Pearsall Smith (Engels schrijver)
Het ellendige van rijk worden is dat je met rijke mensen moet
leven."
Engels:
"It is the wretchedness of being rich that you have to live with rich people."
Maar dat belet mij niet om openlijk voor mijn katholieke vorming uit te komen.
Zeer typisch in mijn familie: als er twee zonen waren werd de ene pastoor en de andere burgemeester.
Ik had alleen een zuster en ben dus burgemeester geworden.
Ik heb geen godsbesef en beweer dat de mens god geschapen heeft naar zijn aanbeeld en niet omgekeerd.
Arte povera krijgt wellicht vooral z’n functie en betekenis tegenover de achtergrond van een overcelebratie van de mode in Italië.
Zelfs in de verste, meest ongerepte toeristische oorden ziet men de Italiaanse toeristenvrouwen als opgepompadourde dames weggestopt achter smink, pels en klatergod.
Ik voel me goed niet te weten wat kunst is.
Als je denkt dat je te klein bent
om invloed uit te oefenen,
dan heb je nog nooit
met een mug in de kamer geslapen.
Tienduizend boekenplanken kunnen een tank niet tegenhouden."
Jean Rostand Frans schrijver 1897-1977
Als je een mens doodt, ben je een moordenaar. Dood je er miljoenen, dan ben je een overwinnaar. Als je iedereen doodt ben je een god.
Patrick Janssens – De Morgen aug 2008
De functie bepaalt zelfs de vriendschap. Ik heb uit al mijn vorige werkomgevingen echte vrienden overgehouden. Maar weinig. Dat is toch zo, dat een persoonlijke relatie de professionele vaak niet overleeft? Als de professionele relatie eenmaal stilvalt, deemsteren mensen toch meestal weg? Ook al omdat je de tijd niet hebt. Ik heb een aantal mensen van wie ik weet dat als ik met een groot probleem zit en hen bel, ze alles laten vallen en afkomen. Maar die kan ik op de vingers van één hand tellen. Iedereen Toch? Dat hoeven er ook niet meer te zijn. Ik denk zelfs dat dat een redelijk rijke oogst is. Iemand die zo’n dertig relaties kan onderhouden, kan beter voltijds psychiater worden, dan is het je job. Draai het eens om: hoeveel mensen denk je dat alles laten vallen voor jou, die er nog zullen zijn als je morgen geen relatie meer hebt die voor hen van belang is ?
Ik ben de beste eerste minister die het land nooit gehad heeft.
Vroeger had de gezagsdrager een houding die stijf stond van waardigheid om het verschil met de anderen te maken.
Vandaag wil hij losjes overkomen om zo goed mogelijk te lijken op zijn medeburgers.
Beide houdingen zijn kunstmatig.
Ik haat de wereld van de uiterlijkheid. Ik ken alleen goed de innerlijkheid. Vreemd voor een politicus.
Terwijl de uitdagingen steeds globaler worden, opereert de sociaaldemocratie nog altijd nationaal, in Belgie zelfs voluit regionaal.
In een vroegere eeuw vond de sociaaldemocrate het internationalisme uit.
Uit noodzaak, omdat ze de ambitie had om meer dan alleen de symptomen aan te pakken.
Het gaf de sociale en politieke strijd een perspectief en de bevolking hoop.
Nu het zonneklaar is dat alleen een internationale aanpak een antwoord op de problemen van deze tijd kan geven,
zinkt de sociaaldemocatie steeds verder weg in heimatpolitiek.
Ongetwijfeld kleurrijk, maar meestal steriel, want niet van aard om de uitdagingen van deze eeuw op te lossen.
Ooit was de internationale een visie, een programma.
Vandaag is het iets voor blazers en de door Fortis gesponserde fanfare.
Folklore dus want socialisme moet gezellig zijn.
Peter Hertog
Ik heb er weinig verdienste aan dat ik een kerngezonde blanke man ben, geboren in een rijk land dat veel geld uittrekt voor onderwijs en gezondheidszorg
en dat mijn buurjongetje me als vijfjarige vroeg om mee te gaan naar de scouts, waardoor een wereld openging. Of dat ik enkele onderwijzers had die zich
ook in hun vrije tijd opofferden voor de leerlingen.
Dus past bescheidenheid over het eigen succes, en tederheid en begrip voor wie die zegeningen niet heeft gekend.
Anton Derks – Vlaams socioloog VUB
Links mist niet zozeer een programma, maar wel een verhaal dat haar klassieke achterban opnieuw een zekere maatschappelijke status verleent.
Vroeger was de arbeider een held – denk maar aan de 1 meisymboliek: de heroïsche arbeider versus de kapitalistische baas.
Vandaag spreekt men vooral over laaggeschoolden. Vroeger had men het over de toegevoegde waarde van de arbeider, vandaag over zijn tekort: een tekort aan opleiding.
Zelfs als men het eufimisme ‘kortgeschoold’ gebruikt, blijkt daaruit dat iemand die niet lang heeft gestudeerd iets mist in deze kennismaatschappij.
En dat idee geeft die mensen te weinig waardigheid.
Het is al vaker gezegd, maar linkse partijen moeten minder bezig zijn met mediatraining en meer tijd stoppen in fabrieksbezoeken.
De vraag die linkse politici moeten beantwoorden, is simpel: hebben ze nog wel de ambitie om die kiezers terug te winnen?
Volgens mij is dat hun historische plicht, ze mogen hun traditionele achterban niet overlaten aan rechts.
En dus moeten ze zich ervan bewust worden dat ze veel te veel zijn meegegaan in het idee van de academische meritocratie dat in onze kennismaatschappij overheerst.
In een meritocratie hangt je beloning af van je verdienste . Daar is op zich niets mis mee. Maar die verdienste wordt in onze samenleving veel te academisch geïnterpreteerd.
Het belang van handenarbeid wordt enorm miskend. Daardoor worden arbeiders minder gewaardeerd. Terwijl volgens bepaalde schattingen ook in onze kennismaatschappij
het percentage van eenvoudige jobs nog zal toenemen.
We moeten het belang van een academische opleiding misschien een beetje leren relativeren.
Kroonjaar
Moe en gehuldigd
Kwam hij thuis,
Vermenigvuldigd
Tot een muis.
Van alle dingen is eenvoud het moeilijkst na te bootsen.
Ik ben er om te beginnen van overtuigd dat de overgrote meerderheid van de moslims niets met fundamentalisme
te maken heeft. En het feit dat moslims ook niet altijd alles perfect volgens hun geloof doen, stelt mij ook gerust.
Ik las onlangs dat zelfs invoerders van halalvlees het niet altijd even nauw nemen – omdat mensen toch niet merken
aan het vlees dat op hun bord ligt of het wel ritueel geslacht is. Kijk, zulke uitspraken en praktijken stellen mij gerust.
Omdat het gepruts is op mensenschaal. Dat is zoals de katholieke dorpelingen van vroeger, die wel wisten dat de
pastoor te doen had met de meid, maar toch elke zondag vroom in de kerk zaten. Ik neem aan dat ook moslims
dat kennen en dat is goed.
Het is een mensbeeld dat impliciet aanleiding geeft tot de scheiding van kunsten en wetenschappen.
Wij denken graag in tegenstellingen. Er zijn emotionele mensen en rationele bijvoorbeeld, terwijl het
nooit zo zwart-wit is. Een wiskundige die een formule bewijst, is ontroerd. Waarom zouden wiskundigen
anders zo vaak spreken over de schoonheid van een bewijs.? En het omgekeerde geldt ook. Neem nu
vrijen. Ook daar doe je er goed aan om je hoofd erbij te houden, anders zit je binnen de kortste keren in
de spoedopname. Het kan ook heel rationeel zijn om je op een bepaald moment kwaad te maken, om
een patstelling te deblokkeren bijvoorbeeld. Emotioneel zijn is dan misschien het verstandigst. In de
vrijmetselarij speelt dat ook. Een argument om vrouwen niet toe te laten is dat zij het erotische zouden
binnenbrengen. Ho, denk ik dan, en wat doe je met homoseksuele vrijmetselaars? Ik heb die discussie
gevoerd. “Kijken die homoseksuelen soms niet met een blik naar ons van: goh, zelfs maar voor één nacht,
om te weten hoe het is …”, merkte ik op. Sommigen reageerden dat dit niet kon, waarop ik er een homo-
seksueel bijhaalde en hem de vraag voorlegde. En hij zei: “Natuurlijk, wat had je anders gedacht?” Dat
vonden zij chocquerend. En waarom? Omdat het erotische zogezegd de serene sfeer doorbreekt. Ik snap
dat niet. Ik ken ook wel het klassieke beeld van de ziel die gevangenzit in het lichaam, maar ik hoopte dat
we daar al lang vanaf waren.
Ik was vorig jaar op de tentoonstelling L’ Enfer in de Parijse Bibliotèque Nationale.
Daar werden een paar pornografische filmpjes getoond uit het interbellum en wat me
daarbij opviel was dat die mensen zich duidelijk amuseerden, terwijl hedendaagse
porno vooral hard labeur lijkt. Uit de kreten zou je kunnen opmaken dat ze aan het
genieten zijn, anders zou je denken dat ze verdomd hard bezig zijn met werken.
Niets in de blik verraadt iets anders.
Rap kunnen lopen kan interessant zijn, vooral als je ergens vlug moet zijn, maar wat
heb ik nog te maken met Kim Gevaert? Die is gewoon buiten categorie, en dat is de
hedendaagse porno ook.
Louis Tobback zei ooit: ‘Ik zal de partij redden, al is het met mijn eigen bloed.’
Ik had nooit gedacht dat hij dat letterlijk bedoelde.
Er is veel verstand voor nodig om sommige dingen onbegrijpelijk te vinden."
Terug naar boven
Niets moedigt zonde zo zeer aan als vergiffenis
- Terug naar boven
Dat hoge bomen veel wind vangen is niet erg, wel echter dat die wind zo ondraaglijk stinkt.-
We worden verdoofd door het applaus van mensen die toch niet voor ons stemmen.
Je kunt geen ‘politiek’ verzinnen die de mensheid samen bindt;
‘samen’ is alleen maar ‘samen’ als het in het hart begint
Gij zoekt naar logica in een wereld waarin de enige garantie tegen het gebruik van kernwapens is dat er kernwapens bestaan."
Hedendaagse profeten zijn mensen die het onrecht scherp aanvoelen en aanklagen –
Ce qui vient au monde pour ne rien troubler ne mérite ni égards ni patience.
Ik ben zo serieus dat ik er niet eens over kan praten. Ik sluit me erg aan bij wat Goethe daarover eens schreef.
Hij zei dat, als ik zoveel dingen heb waarover ik moet denken, die ik moet doen en waarover ik moet mediteren,
de natuur me een nieuw lichaam moet bezorgen als het oude weigert me te volgen.
Bill Cliton – december 2007
Kijk eens, toen ik in het Witte Huis kwam, ben ik heel veel boeken gaan lezen over mijn voorgangers.
Ik wou weten waarom ze succes hadden en waarom ze faalden, wat werkte en wat niet. Waar moest
Amerika staan aan het begin van de 21 ste eeuw, als ik weer zou vertrekken uit het Witte Huis?
Abraham Lincoln bood mij een prachtig antwoord: betere samenwerking is de enige zinvolle rode draad
door de Amerikaanse geschiedenis. Perfectie is niet van deze wereld, maar we kunnen altijd beter, als
we de handen in mekaar slaan.
Jij hebt een steen verlegd; In een
rivier op aarde;
Nu weet je, dat je nooit zult zijn vergeten;
Jij leverde het bewijs van je bestaan;
Omdat door het verleggen van die ene steen;
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
-
Waar zal ik beginnen? Dan toch maar meteen met de top?
Ik zou kunnen volstaan met te zeggen dat de nota die door - toen nog formateur – LETERME in 2004 aan zijn gesprekspartners werd voorgelegd, geen enkele letter, komma, of accent bevatte met betrekking tot de kunsten. TERWIJL VLAANDEREN EVEN DAARVOOR BIJNA ZO BRUIN HAD GESTEMD ALS DE DUITSERS IN 1933, VOND NIEMAND IN ZIJN ENTOURAGE HET NODIG OM DE KUNSTEN - TOCH HET WEEFSELVERSTERKENDE MIDDEL BIJ UIITSTEK – TE VERMELDEN;
Brainstormen is het privilege van mensen die zich niet kunnen veroorloven te denken.4"
-Terug naar boven
Veel te veel partijen, ook sociaaldemocratische, hebben zich de laatste jaren beperkt tot besturen.
Vervolgens maken ze van goed bestuur hun uithangbord, terwijl ze zich hebben ingeschreven in een
zeer pragmatische aanpak. Een voorbeeld is Vlaaanderen in Actie, het sociaaleconomische plan
van de Vlaamse regering. In feite is dat een kil businessplan, terwijl politiek toch meer moet zijn
dan dat. Politiek is ook vorm geven aan de samenleving. En dat kun je niet op een behoorlijke manier
als je geen utopie, geen droom hebt. Men noemt dat revolutionair, maar dat is niet zo: het is op een
verantwoordelijke manier alles in twijfel trekken en met haalbare oplossingen komen.
Wat we zelf doen, doen we niet per definitie beter.
Socialisme is de gave van verontwaardiging.
Et alors?
Een bank leent je geld als je kunt bewijzen dat je het niet nodig hebt
If a candidate tells you only things that you want to hear,
if he asks nothing of you – then give him nothing in return,
certainly not your vote,
because he is not telling you the truth.
There are three kinds of lies: lies, damn lies, and statistics.
Ik heb me altijd verbaasd over het feit dat ons lezerspubliek ons niet ter verantwoording roept.
Wij commentaarschrijvers, breken de staf van anderen. Met welk recht? Waarom? Wat is onze motivering?
Pim Fortuyn verwoordde die botheid heel sprekwoordelijk als: “Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.”
Dat is nu in de mode. In plaats van een eerlijke discussie met uitwisseling van argumenten, wordt nu elke
discussie doodgeslagen met de uitspraak: “Nou neen, dat denk ik gewoon…”
Mensen hebben het idee dat ze recht hebben op een mening zonder uitleg, zonder erover na te denken,
Zonder te redeneren. Op een “eigen” mening, los van het feit of die nu zinvol is of niet.
.
Wie boven is kan niet beneden zijn. Niet kleur bekennen is gelijk vodden zijn.
Wie deze stad liefheeft ziet achter elke grijze gevel
een mens
Terug naar
boven
Godsdienst is geen opium voor het volk dat het volk verdooft, zoals Marx beweerde, het is eerder een agressief makende drug.
De verrijzenis bestaat dus nog maar tweeduizend jaar. Wat heeft men dan gedaan met die miljarden mensen die voor Christus hebben geleefd.? Waar zijn die?
Maar dat belet mij niet om openlijk voor mijn katholieke vorming uit te komen.
Zeer typisch in mijn familie: als er twee zonen waren werd de ene pastoor en de andere burgemeester.
Ik had alleen een zuster en ben dus burgemeester geworden.
Ik heb geen godsbesef en beweer dat de mens god geschapen heeft naar zijn aanbeeld en niet omgekeerd.
Diplomatie is de kunst
om een ander jouw zin te geven."
-
Wie laaggeschoold is, de intellectuele of karakteriële mogelijkheden ontbeert om echt vrij te zijn, komt met liberalen al snel in de verdrukking. En laat je die mensen in de kou staan, dan nemen ze hun toevlucht tot proteststemmen en help je mee aan de verrechtsing van de samenleving. Het ACW is voor ontvoogding hé, maar je moet de mensen ook niet overschatten in hun draagkracht."
Heinrich Nüsse
Ontwikkeld heet dat deel van de wereld waar afval een probleem werd.
Duits: "Entwickelt heisst jener Teil der Welt, wo der Dreck zu einem Problem
geworden ist."
Dimitri Frenkel
Frank
Niet alleen de acteurs, ook de toeschouwers moeten talent hebben
Ik vertrouw alleen maar heldendaden die zonder publiek verricht worden.
-
In onze samenleving en met het oog op onze economische
positie op wereldvlak is solidariteit een begrip waar het individu
op korte termijn slechter van wordt. Het vraagt dus morele kracht van de hele
samenleving om die solidariteitsgedachte toch
ingang te doen vinden. Want dat zal bepalen of het Westen al dan niet overleeft.
Er zijn mensen die altijd denken dat ze worden aangevallen wanneer iemand een mening verkondigt
Friedrich Nietzsche
Er bestaat een moraal van heersers en een moraal van slaven.
Ik ben ervan overtuigd dat je de mensheid niet kunt opdelen tussen wie zichzelf gelovig noemt en wie zichzelf ongelovig noemt of door de anderen zo wordt bestempeld.
Er is eerder een opdeling tussen wie zichzelf verafgoodt en wie wil delen, tussen wie de lijdenden de rug toekeert en wie voor hun bevrijding vecht. Een opdeling tussen wie lief heeft en wie weigert dat te doen.”
Stendhal Frans schrijver (ps. van Marie Henri Beyle) 1783-1842
Alleen een grote geest durft een
eenvoudige stijl te hebben.
Paul Valéry Frans dichter 1871-1945
Als de staat sterk is,
verplettert hij ons. Als hij zwak is, komen we om.
Frans: "Si l'état est fort, il nous écrase. S'il est faible nous périsons.
Guy Verhofstadt - De Morgen 23/12/2006
"Dat Prodi mijn sympathie
wegdroeg, heb ik niet onder stoelen of banken gestoken.
Maar het is nu eenmaal zo dat als ik iets of iemand tof, aangenaam, passionant
of interessant vind,
ik daarmee te koop moet lopen. Mijn hart loopt daar van over. Ik kan
bijvoorbeeld ook lyrisch worden
van schrijvers die in de politiek gaan, zoals Mario Vargas Llosa. En met Al Gore
was het net zo, dat
steekt mij aan. Die man zijn geloof, zijn passie om ervoor te gaan, niet op te
geven. Dat engagement
in zijn puurste vorm! Je komt het te weinig tegen vandaag in de politiek."
"Rechtvaardigheid, vrijheid en solidariteit vinden we allemaal prachtig, maar
ook de middelen die je
daartoe aanwendt, moeten die toets doorstaan."
" Rita Verdonk, absoluut een verschrikking hoe ze met Ayaan Hirsi Ali is
omgegaan. Hirsi Ali bracht eigenlijk
de meest fundamentele liberale boodschap die je maar kunt bedenken. Ze was
ontsnapt uit de beslotenheid,
had zich bevrijd van onderdrukking. En zo iemand wordt dan voor één of andere
bureaucratische regel
gekortwiekt? Verschrikkelijk. Liberalen verdedigen van nature de open
samenleving. Dat doen ook heel wat
christen- en sociaaldemocraten, zij het misschien iets minder van nature. Maar
nogmaals, wat ons allemaal
bedreigt, is dat gefirt met het populisme. Waar engagement gefnuikt wordt, de
open samenleving verstikt, moet
je in opstand komen."
Het is beter te leren hoe je
behoorlijk de liefde bedrijft, dan zich af te stompen in een geschiedenisboek
Een probleem wordt zelden opgelost met de manier van denken waarmee het probleem is ontstaan
Er zijn momenten wanneer men zich bevrijd voelt van zijn eigen menselijke beperkingen en onvolkomenheden.
Op zulke ogenblikken zie je jezelf op een klein plekje op een kleine planeet staan in verbazing starend naar de
kille en toch diepzinnige en ontroerende schoonheid van het eeuwige , het onvatbare.
Leven en dood vloeien ineen, en er is geen evolutie noch bestemming, er is enkel ZIJN.
Onze eigen gebreken ergeren ons het meest bij anderen.
Menigeen verbeeldt zich, zoeklichten over de wereld en het leven der mensen te laten schijnen, wanneer hij een stallantaren boven een poel zwaait.
Met de afgedragen gedachten van een genie heeft menig talent zich nog lange tijd heel netjes gekleed
Hoewel de gulden middenweg door vrijwel niemand begaan wordt, komt men er het traagst op vooruit."
Hellmut Walters
De kunst van het ouder worden bestaat daarin dat men zichzelf steeds meer
overbodig maakt.
Ayaan Hirsi over Rita Verdonk (Ned.Min. vreemdelingenzaken en integratie) - De Morgen 08 2006
Jean Luc Dehaene - De Morgen 29 juli 2006
"Het is het probleem van de
politicus. Hij moet bekend raken. En daarvoor heeft hij andere kwaliteiten nodig
dan diegene die hij moet hebben om goed aan politiek te doen. Het is één van de
moelijkheden in een democratie: de burger kiest vaak op basis van gronden, zoals
populariteit, die niets te maken hebben met politieke capaciteiten. De
voorkeurstemmen boven de partijstemmen stellen, zoals vandaag gebeurt , is
nefast voor een politicus. Het wordt een individuele jungle, waar een reukje van
politieke 'prostitutie' aan hangt.
Populariteit boven inhoud is gevaarlijk.Stemgedrag is totaal onvoorspelbaar
geworden. Mensen maken hun keuze op basis van de laatste veertien dagen. Het
werk van de maanden ervoor telt niet. Een kloof tussen burger en politici? Die
is er niet. Mensen hebben alleen een fout verwachtingspatroon. Ze denken dat een
politicus er enkel voor hun eigen kleine individu is. Ze weigeren dat politiek
een samenleving moet organiseren, los van alle eigen belangen. We moeten er
allemaal, als gemeenschap, beter van worden. Ook de politiek zelf heeft die
vertekening in de hand gewerkt. Denk aan alle vergroeiingen van het
dienstbetoon. Politici lieten mensen geloven dat met een lange arm alles
mogelijk was."
Jean-Luc Dehaene (De Morgen december 2010)
De individuele burger heeft geen boodschap aan maatschappelijke verandering op lange termijn, die hem individueel op korte termijn vaak enkel onzekerheid brengt en angst inboezemt. De grote uitdaging voor de politicus is de burgers in deze maatschappelijke verandering te begeleiden. Dat veronderstelt dat hij zelf een langetermijnvisie heeft en deze pragmatisch omzet in stappen die de burgers aankunnen. dat vereist ook leiderschap. De maatschappelijke positie van de politici in een geindividualiseerde samenleving is echter dusdanig fragiel geworden dat ze daar niet meer toe komen.
Vroeger was er nog een zeker respect voor gezagsfuncties. dat is er niet meer. Niet in de politiek, ook niet in de kerk - en de voortdurende consternatie van de scheidsrechter in het voetbal is daarvan nog een illustratie. Het bekleden van een functie geeft op zich geen gezag meer. Vandaag hangt gezag af van de persoonlijke uitstraling van de gezagsdrager. En omdat dat vooral via de visuele media gebeurt, is de factor perceptie daarbij meer doorslaggevend dan de inhoud. Maar perceptie is volatiel, dus de meesten van die figuren die zo opkomen zijn rap versleten en houden het niet lang vol. Zo kom je tot een politiek waarin de individuele politicus zichzelf steeds nadrukkelijker op het voorplan moet werken, ook al omdat men de kopstem heeft geneutraliseerd ten voordele van de voorkeurstem, zogezegd omdat dit democratischer is. Zo leidt de individualisering van de burger tot een individualisering van de politici. Terwijl politiek per definitie een teamsport is.
Media houden geen rekening meer met het algemeen belang, maar spelen in op de sentimenten bij de bevolking.
Het moeilijkst is voorbereide
improvisatie."
Bruno Tobback - De Morgen 03/07/2006
De aarde is slechts één land, waarvan alle mensen de burgers zijn
Amos Oz uit “een verhaal van liefde en duisternis”
,,Grootvader was in zijn
hart een communist, maar geen rode bolsjewiek. Hij beschouwde Stalin altijd als
een tweede Ivan de Verschrikkelijke. Hij was, hoe zal ik het zeggen, een soort
pacifistische communist, een narodnik, een Tolstojsjtsjik-communist, die tegen
bloedvergieten was. Hij was erg bang voor het kwaad dat zich in de ziel
verbergt, bij mensen van alle standen: hij zei altijd tegen ons dat er op een
dag een gemeenschappelijke volksregering zou moeten ontstaan van alle
fatsoenlijke mensen ter wereld. Maar allereerst moesten, geleidelijk aan, alle
regeringen en legers en geheime polities opgeheven worden en pas daarna kon er
heel geleidelijk gelijkheid gecreëerd worden tussen de rijken de armen:
belasting heffen bij de een en geven aan de ander, maar niet in één keer, want
dan zou er bloed vloeien, alles moest geleidelijk gaan, aropfalndik, zie hij
altijd – heuvelafwaarts. Al duurt het zeven of acht generaties, zodat de rijken
bijna niet merken hoe ze langzaam maar zeker minder rijk worden. De hoofdzaak
was volgens hem dat je de wereld er eerst van moest zien te overtuigen dat
onrecht en uitbuiting de ziekte van de mensheid waren en dat rechtvaardigheid de
enige remedie was.’’
De enige hoop op vooruitgang is
en blijft de gehechtheid van de ene mens aan de andere mens.
Als we dat humanisme niet in ons hebben, slaan we elkaar de kop in.
Eli Wiesel, Nobelprijswinnaar voor de vrede 1986 - Oud-gevangene in Buchenwald
,,The opposite of love is not hate, the opposite of hope is not despair,
the opposite of mental health and common sense is not madness,
and the opposite of memory does not mean to forget, but it is yet,
again and again, indifference.’’
Benjamin Barber, The art of democracy in: Momenten, Kunst en Democratie, Brussel, 2005, p.14
,,We denken allemaal dat democratie te maken heeft met duidelijk spreken, goed spreken…,
maar in feite gaat echte democratie niet over het spreken, maar wel over het goed luisteren, over horen, over empathie, over het begrijpen van de ander, over het zien van andermans belangen en daar ,,common ground’’ in vinden.’’
Erwin Jans, idem
,,Cultuur is het snijpunt van de waarden, tradities, mythes, trauma’s, verlangens en toekomstprojecties van een gemeenschap of een sociale groep. Cultuur is het vitale netwerk van verwijzingen en samenhangen waarin een gemeenschap of sociale groep zichzelf herkent en bevraagt, en tegelijk openstaat voor de anderen. Cultuur is nooit één en ondeelbaar. Cultuur is altijd ,,multi’’ en ,,inter’’. We bevinden ons steeds temidden van een veelheid aan culturele posities en uitdrukkingsvormen. Zich beroepen op ,,culturele eigenheid’ is daarom een zeer ambigue houding. Cultuur heeft minder met geborgenheid en harmonie te maken, dan met ontmoeting, conflict en onderhandeling. Die dynamiek is de vitaliteit van cultuur.’’
Erwin Jans, Interculturele intoxicaties. Over kunst, cultuur en verschil, Epo Berchem, 2006
,,Termen als ,,diversiteit’’ en ,,verschil’’ en hun vele andere broeder- en zustertermen verwijzen niet naar een van de vele thema’s van vandaag. Het gaat om het samenleven zelf. Om de mogelijkheid en zelfs de toekomst van het samenleven. Het gaat om het uitwerken van een nieuw samenlevingsmodel. Nieuw omdat ze geen optelsom is van wat er reeds is + de diversiteit. De diversiteit dwingt tot een herorganisatie en herdefinitie van het sociale, politieke en culturele. De multiculturele samenleving (in de neutrale betekenis van het samenwonen van verschillende culturele groepen) is een demografisch gegeven dat niet ongedaan kan gemaakt worden. Het getuigt van onvolwassenheid dat niet onder ogen te willen zien of te denken dat dit geen consequenties heeft voor het samenleven. Wat de samenleving aan overzichtelijkheid heeft verloren, kan ze in een open dialoog terugwinnen.’’
Er is geen abstracte kunst, men moet altijd met iets beginnen. Daarna kan men de sporen van de werkelijkheid verwijderen.
Wilfried Martens - (de morgen april 2006)
Willem Frederik Hermans Nederlands schrijver 1921-1995
Het mag bezwaarlijk wezen niet in
een hiernamaals te geloven, maar toch, ik zou bij God niet weten wie ik daar
terug zou willen zien."
Terug naar boven
Is het sociaal dienstbestoon geen parameter voor het functioneren van de administraties ?
Het Vlaamse belang is zeker niet
gediend door het Vlaams Belang.
Terug naar
boven
Ik vertrouw alleen maar
heldendaden die zonder publiek verricht worden.
Nicolas Chamfort Frans schrijver, journalist en toneelschrijver 1741-1794
Vrijgevigheid is het medeleven
van voorname zielen."
Kamiel Sergant - Nieuwsblad 25/02/2006
Waar geschreeuwd wordt is geen
wetenschap.
Stevaert is verstandig, Vande Lanotte is intelligent
Hij zegt: ik hou van dieren, maar
hij eet ze op. Hij zegt: ik hou van bloemen, maar hij plukt ze. Daarom ben ik
bang wanneer hij zegt: ik hou van je.
Patrick Dewael - februari 2006
Ken Livingstone - burgemeester Londen
Frank Van Den Broucke - jan 2006
Een pessimist is iemand die bacteriologen laat uitleggen wat een kus is.
Wetenschappers die hun wijsheid alleen uit boeken hebben moet men op de boekenplank zetten
Een mes die een ander mens van zijn vrijheid berooft, is een gevangene van de haat,
opgesloten achter de tralies van vooroordelen en kleingeestigheid.
Elio Di Ruppo (naar een Chinees gezegde)
Geert Van isterdael - 13 mei 2006
Elke democratie zorgt er voor dat de burger de kennis ontbreekt over hoe de politieke en democratische instellingen werken,<br> zodat hem de mogelijkheden wordt ontnomen om er met kennis van zaken enige invloed op uit te oefenen.
De banksector is in moeilijkheden gekomen door datgene te doen wat nu de regeringen doen om hen te redden:
schulden, leningen en kredieten waarborgen met geld dat ze niet hebben...
Rechts-liberale solidariteit beperkt zich tot het afstaan van wat men denkt te kunnen missen.
Wij denken in grote lijnen, maar wij leven in details.
Er kan alleen sprake zijn van individuele vrijheid als men alle verplichtingen is nagekomen die het samenleven in een gemeenschap oplegt.
Selahattin Kocak, Turkse sp.a schepen Beringen
De bevolking bestaat uit twee groepen : zij die aan hun kinderen en kleinkinderen graag iets willen nalaten, en zij die van hun ouders en grootouders graag iets willen erven
Ik geloof niet! In Spanje slaan alle 22 spelers een kruisje voordat ze het veld opkomen, als het werkt, zal het dus altijd een gelijk spel worden.
Als je met de waan van elke dag meestapt, kun je geen politiek bedrijven. Zo maken politici hun eigen beroep kapot. Al enkele jaren is de communicatiecultuur overheersend. Een heleboel collega’s zeggen niet wat ze denken, maar zeggen wat ze denken dat gezegd moet worden.
Als je 's nachts wakker ligt van iemand anders auto, wordt dan garagist, geen politicus.
Er staan genoeg Turken en Marokkanen te springen om zich aan te sluiten bij VLD en Vlaams Belang. Het is niet omdat je allochtoon bent dat je per definitie links bent. Het zou goed zijn dat ook die partijen allochtonen op hun lijsten zetten. Die mensen zouden kunnen wegen op de partijstandpunten.
Men beseft nog altijd niet dat de moslimgemeenschap ook links en rechts, conservatief en progressief, gelovig en seculier
Persvrijheid: de vrijheid om
overal nieuws uit te persen."
Norberto Bobbio stelt voor de tweedeling Links/Rechts
als voornaamste criterium gelijkheid/ongelijkheid voor.
Het 'Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes'
van Jean Jaques Rousseau
is gebaseerd op de premisse dat mensen gelijk geboren zijn, maar door de
maatschappelijke omstandigheden
ongelijk worden. Aan de andere kant van het continuüm staat Nietzsche. Volgens
hem zijn mensen van nature
ongelijk en is niets zo kunstmatig als gelijkheid. Het is een feit - al te
menselijk wellicht- dat wij het blijkbaar niet
kunnen layten om voortdurend gelijk te schakelen wat niet gelijk is. Dat geldt
zelfs voor woorden en begrippen,
aldus Nietzsche: 'Jeder Begriff entsteht durch Gleichsetzen des Nichtgleichen'.
Het begrip 'blad' bijvoorbeeld staat
voor miljarden bladeren waarvan er geen twee exact hetzelfde zijn. Het is
uiteraard onbegonnen werk voor elk
afzonderlijk blad een aparte naam te bedenken. Pragmatisch gezien is het dus wel
handig om af en toe dingen
die veel gemeen hebben gelijk te schakelen. Tot alles dan weer zo gemeen wordt
dat zelfs het onderscheid tussen
links en rechts vervaagt.
Marcel Cools (zoon André Cools)
Ik ben niet uit op wraak. Ik hou
me rustig, volgens het Arabische gezegde: "Ga zitten aan de oever van de rivier
en je zal het lijk van je vijand zien passeren.
Met de tijd zou ik socialist willen worden. het is een
opgave. Rechts ben je als je 's morgens opstaat, links moet je in de loop van de
dag worden, elke dag opnieuw
En stel dat er nu een nieuwe Stevaert opduikt met wie je een verkiezing wint: dat lost au fond weinig op, want wat doe je daarna ? We moeten terug naar de brede beweging van vroeger, naar samenwerking met allerlei andere progressieve strekkingen en groepen, buiten de enge partijstructuren. Vroeger was de socialistische beweging ook al veel meer dan alleen maar een partij: volkshuizen, coöperatieven, cultuur- en sportverenigingen, noem maar op. Wat schiet daar nog van over ? De partij is zelfs van naam veranderd. Waarom ? Dat lijkt toch een soort verraad, of minstens een gebrek aan zelfvertrouwen. En het begrip klassenstrijd hebben ze ook geschrapt, wat ik een dwaasheid vind. Ik pleit niet voor een gewapende revolutie, maar je houdt die klassenstrijd toch maar beter als stok achter de deur.
Marc Uyttendaele (echtg. Laurette Onkelinckx)
Kijk naar Frankrijk: daar zijn de politici niet noodzakelijk competenter,maar ze praten goed, ze komen uit een aparte klasse, ze worden gerecruteerd in elitescholen, ze zijn koud en hautain en dus: herkenbaar als elite. De Belgische politicus lijkt te veel op zijn kiezer: eet frieten uit het kraam, komt op zijn fiets naar de ministerraad en heeft in het algemeen een te laag Paris-Match-gehalte. Mensen bewonderen hen niet,omdat ze zichzelf in hen herkennen.
Deng is er pas op zeer late leeftijd aan begonnen en heeft dat nog zeer lang volgehouden.
Ook Verdi heeft zijn meesterwerk Fallstaff pas op zijn 80ste gemaakt.
Het duurt nog een beetje voor ik zover ben.
Toen Karel Van Miert als voorzitter begon, kon hij niet goed spreken. Maar als hij iets zei,
geloofde iedereen hem wel. Als hij vandaag over Irak begint op televisie, zit zelfs ik nog op
het puntje van mijn stoel en zie je hem kwaad worden. In de ogen van de mensen is dat
belangrijk. Ze moeten je geen gelijk geven, maar ze moeten je wel geloven. Nu doet men
aan politiek zoals de mussen aan de drinkbak: ze kijken voortdurend over hun schouder om
te zien of de kat niet op komst is.
( De Morgen 30/04/09 )
Het Vlaaams Blok is geen politieke factor maar een ziekte die met alle middelen moet worden bestreden.
'k zal niet ontkennen dat ik ooit sympathie voor de communisten heb gehad. Wie op zijn 18 de niet uiterst radicaal is deugt niet. Maar wie op zijn 30 ste nog communist is, heeft een bocht gemist.' -
Een gematigd Vlaams Blok is iets als een giraf met een korte nek en veel haar op
Ik wil enkel het recht hebben
progressief te zijn terwijl ik hetero ben, legerdienst heb gedaan, getrouwd
ben, twee kinderen heb en niet gescheiden ben.
Ik heb in Leuven in 2006 meer dan 13.000 voorkeurstemmen behaald. Er is maar één die ooit beter heeft gedaan: ik in 1994
Wie zijn rug keert naar links, kijkt naar rechts
Geluk en voorspoed worden ons alleen vergeven als we bereid zijn "beide" grootmoedig met anderen te delen
Verheug u niet te zeer over zijn nederlaag.
Wie de waarheid niet weet, die is alleen maar een domkop.
Er is niet veel kennis die macht verschaft, maar er is veel kennis die alleen door macht verschaft wordt.
Wie meer dan één fles wijn drinkt
zonder frans of spaans te spreken
of over een meisje te praten
zonder mij van zijn vriendschap te verzekeren
zonder te zingen, zonder één of ander
geheimpje te verklappen, zou beter
water drinken.
Een mens kan niet te voorzichtig zijn in de keuze van zijn vijanden
“Vergeetachtigheid is een vorm van vrijheid”
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Ze zijn de zonen
en dochteren
van het Verlangen van het leven naar zichzelf.
Ze komen door je
maar zijn niet van je.
En
alhoewel
ze bij je zijn, behoren ze je niet toe
Je mag hun je
liefde schenken, maar niet je gedachten
Want ze hebben
hun eigen gedachten
Je mag hun
lichamen een huis geven, maar niet hun zielen
Want hun zielen
vertoeven in het huis van morgen, dat je niet kunt bezoeken, zelfs niet in je
dromen
Je kunt proberen
als hen te zijn, maar maak ze niet gelijk aan jou
Want het leven
gaat niet terug noch draalt het bij gisteren
Jullie zijn de
bogen waarmee de kinderen als levende pijlen voort gezonden worden
God die de
boogschutter is ziet het doel op het oneindige pad, en Hij buigt jou met al
Zijn macht zodat Zijn pijlen ver gaan.
Laat je met
blijheid buigen, want op dezelfde manier als dat hij zijn pijlen liefheeft, zo
heeft hij ook de boog lief die stabiel is om de pijlen mee af te schieten.
links-liberalisme is een condradictio in terminis, en rechts liberalisme is een pleonasme.
Voor een revolutie is een grote dosis passie en onbeschaamdheid nodig
Je kunt van alles doen voor de wereld: je kunt de economie weer op gang brengen, ijveren voor ontwapening
werken aan de volksgezondheid,… Maar er is iets wat daar nog boven gaat en dat is: iets moois maken.
In wezen lossen schoonheid en kunst niks op, maar ze maken het leven wel leefbaarder. Natuurlijk is al het
andere wat ik daarnet aanhaalde ook nodig, maar ik geloof dat schoonheid aan heel veel mensen in de loop
van de geschiedenis moed heeft gegeven om te leven. Schoonheid heeft een verlossende kracht, doet de
eindigheid en de dood vergeten. Denk aan de kerken en de kathedralen in de middeleeuwen. Arme mensen
keken er naar de kunstwerken en kregen weer hoop. Ik zou nu wel geen kathedraal meer laten bouwen en
haar vullen met dure schilderijen en beelden, zelfs al had ik er geld voor.
Kardinaal Danneels in De Morgen 05/09 nav eigen tentoonstelling:’schoonheid kan de wereld redden’.
Ach, ik mag best vergeten worden.
Waarom zou men mij moeten blijven onthouden ?
U weet toch wat BV betekent ?
Bijna Vergeten.
Bekijk maar eens de tijdschrijftencovers van tien jaar geleden.
Al die bekende mensen van nu staan heel dicht bij hun vergetelheid".
Als een seropositieve man met zijn vrouw wil vrijen, dan moet hij een condoom gebruiken.
Democratie is een georganiseerd meningsverschil.
Hoe meer ik in het buitenland kom, hoe beter ik weet waarom ik socialist ben en blijf.
Ik heb er in de partij voldoende langs links het podium zien opgaan en het langs rechts zien afgaan.
Dat zal met mij niet gebeuren
Om 180 km/u te rijden hebben de meeste mensen twee auto’s nodig.
in Huno 05/2006
<<...Maar goed, ze gaven me daar boeken van de Russische
anarchist Bakoenin en zo mee. En die las ik wel.
Daarin stond wat ik zelf al had vastgesteld. Ik bedoel dat ik Marx eigenlijk
niet nodig had om links te zijn: dat
was ik al. Al van toen ik over Sinterklaas ben gaan nadenken. Als je braaf was
kreeg je veel en als je stout
was weinig, dat was het verhaal. Maar dat klopte helemaal niet met de
praktijk: er waren jongens in het dorp
die heel stout waren, maar toch veel meer kregen dan de brave jongens die arm
waren. En in plaats van me
zoals mijn vriendjes af te vragen of Sinterklaas wel of niet bestond, vroeg ik
me af waarom de goedheilige man
zo vreselijk onrechtvaardig was - misschien al een telken dat ik niet gewoon
was. >>
Steve Stevaert -
19/08/2006 Nieuwsblad:
Steve Stevaert 19/08/2006 Nieuwsblad
Als ik geen eigen mening meer mag hebben, dan moeten ze me maar koning maken.
De politiek is een toneel waarop de souffleurs vaak harder spreken dan de acteurs.
Tolerantie is de garantie dat de wereld niet naar de kloten draait.
We weten door
pijnlijke ervaring dat vrijheid nooit vrijwillig wordt opgegeven door de
onderdrukten,
ze moet geëist worden door de onderdrukten.
De grootste tragedie
is niet jong te sterven
maar de leeftijd van 75 te bereiken
zonder echt geleefd te hebben.
Zegt niet : “ik houd niet van dansen” maar zeg : “ik dans slecht”.
Politiek is de kunst van het mogelijke.
Een politieke partij
heeft maar twee problemen.
Het eerste is : hoe komt men aan de macht, het
tweede is : wat doet men er mee als men haar heeft.
Je kunt geen hand schudden met een gebalde vuist.
Een rechtvaardig man is rechtvaardig, zelfs in de politiek.
Wees de verandering die je wil zien in de wereld.
Een politicus is iemand met wiens politiek ge het niet eens bent, als ge het wel eens bent is het een staatsman.
Politiek is oorlog zonder bloedvergieten.
Onze voornaamste plicht is niet nog meer bloemen te naaien op zijde, maar kolen te bezorgen aan hen die bevriezen.
Hij weet niets, en denkt dat hij alles weet. Dat wijst duidelijk op een politieke loopbaan.
Onbekend 1
Ta pizza est Italienne
Ton couscous est Algérien.
Ta démocratie est Grecque.
Ton café est Brésilien.
Ta montre est Suisse.
Ta chemise est Hawaiienne.
Ton baladeur est Coréen.
Tes vacances sont Turques,
Tunisiennes ou Marocaines.
Tes chiffres sont Arabes.
Ton écriture est Latine.
Ton Christ est Juif.
Et tu reproches à ton voisin d'être un étranger !?
Quand je suis né, j'étais noir.
Quand j'ai grandi, j'étais noir.
Quand j'ai peur, je suis noir.
Quand je vais au soleil, je suis noir.
Quand je reste au soleil je suis noir.
Quand j'ai froid je suis noir.
Quand j'ai peur je suis noir.
Quand je suis malade, je suis noir.
Tandis que toi "homme blanc",
Quand
tu es né, tu étais rose.
Quand tu as grandi, tu est devenu blanc.
Quand tu vas au soleil, tu deviens rouge.
Quand tu restes au soleil tu
deviens brun.
Quand tu as froid, tu deviens bleu.
Quand tu as peur, tu deviens vert.
Quand tu es malade, tu deviens jaune.
Et après ça tu as le toupet de m'appeler "homme de couleur" ?
“In de liefde” Guillaume Van Der Stighelen, Knack februari 2006-02-12
Er lopen mensen rond die niet graag genoeg gezien worden. Daar komen ongelukken van. Zie wat de oude George Bush aan miserie had kunnen voorkomen als hij zijn zoon wat liever had gezien. In plaats van hem punten te geven, te beoordelen. Gewoon graag zien. Zomaar. Omdat het zijn kind is.
Liefde kan zoveel goedheid brengen. Stel dat iemand de vakbondsleiders in ons land graag zou zien. Nu staan ze daar, voor de camera, met hun boze gezichten, als tollenaren van lang geleden verworven rechten. Aanbeden door niemand. Of neem nu de fabrieksbaas, die ook al geen held meer is. Misprezen door zijn gezin omdat ze hem nooit zien. Gekleineerd door zijn aandeelhouders. Uitgelachen door zijn omgeving omdat hij geen tijd heeft voor een boek. Of een film. Gedraaid door een zwaarlijvige regisseur, door iedereen bewonderd en door niemand bemind.
Stel dat wij allemaal samen van de premier zouden houden, zoals de Jordaniërs van hun Prins Abdullah II. Wij doen dat niet. Wij leren argwanend te zijn ten opzichte van onze leiders. Onze ouders. Onze vrienden. Stel dat wij houden van de postbode die door weer en wind rijdt om ons een kaartje te brengen van een idioot die we op vakantie in Australië hebben ontmoet. Stel dat we houden van onze bankier die zo goed op onze centen past. Of van de bakker die om drie uur is opgestaan om verse boterhammen te maken voor onze kinderen.
Houden van. Zomaar. Hoe moeilijk kan dat zijn? Had Saddam ooit het gevoel gehad dat er iemand, één iemand, echt van hem hield, het had een dorp of zeven gescheeld op de rekening van de wereldsmart.
Ik ben vijftig. Ik was zestien toen een paar honderdduizend mensen in een wei luisterden naar muzien en van elkaar hielden. Zomaar. Terwijl de rest van de wereld avond na avond keek naar de doodskisten van jongens die gingen strijden tegen de communisten. Communisten, hoe moeilijk kan het zijn om die jongens graag te zien? Of islamieten. Kijk eens wat een rommel die tegenwoordig maken omdat niemand van hen schijnt te houden. Of de paus. Verguisd, door zijn eigen discipelen dan nog in de eerste plaats. Hoeveel geld zou een Donald Trump ervoor overhebben om één keer, slechts één keer te mogen ervaren wat het is als er iemand diep in je ogen kijkt en een stroom van liefde laat binnenlopen in je hart. Dat je er warm van wordt. Omdat iemand je graag ziet. Zelfs met zo’n kapsel.
De liefde. Daar geloof ik nog in. De liefde voor een mens. Zomaar. De onvoorwaardelijke liefde die alles goed maakt en een leven na de dood overbodig.