Gestorven

Ik drijf dood
langs de oppervlakte van mijn ziel,
die zwarte en roerloze massa
waarin geen wolk zich nog wil kennen

Donker zijn de dagen
en stil het water dat me draagt.

Liefde

De regen slaat kratertjes
in het slijk van dat landschap
vol leegte en hol van klank,
dat slagveld dat we schiepen

Het is er stil nu, de stank
van cordiet is verwaaid
en de pantsers kunnen beginnen roesten.

Stilte

Hoor dan, liefste
hoe de stilte tussen ons
meer misbaar maakt
dan de regen die razend
de dakpannen raakt.

De nacht valt

Ach kind,
hoe moet het met ons nu verder,
nu wij onze wapenuitrusting hebben afgelegd,
en elkaar alles hebben gezegd
wat er te zeggen valt?

De nacht is daar,
en het begint weer te regenen.

Jaren

Raar, hoeveel ik in al die jaren
al aan jaren heb verzameld.

Het beeld dat in de spiegel stamelt
waar zijn zij heen die wij eens waren...
is oud en beeft.
Het heeft een leven lang geleefd.

Nattigheid

Allesdoordringende nattigheid.
Regen waarvoor je niet kunt schuilen of vluchten.
Grauw is de hemelkoepel, met voortsnellende wolkenkoppen
nu al drie weken lang.
Ken je dat?

Mistroost!
zoete zuster van mijn bestaan,
je haren plakken in slierten
tegen je natte wangen aan.

Weg