Groepswerk geschiedenis
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk van
Erembodegem
Sien Dumeez, Liesbet Van der Borght en Ilke
Schouppe hebben met veel enthousiasme aan dit groepswerk gewerkt. We kozen de
kerk van Erembodegem als onderwerp omdat Sien en Ilke daar hun communie hebben
gedaan en de kerk zich dichtbij bevindt bij alledrie.
De kerk is voor het eerst in de
geschiedenisboeken opgeschreven in 1117 toen de bisschop van Kamerijk de kerk
schonk aan de abt van Affligem. De heren van Aalst verworven de rechten van de
kerk. Ze schonken de kerk terug in 1125 als boetedoening voor hun zonden en die
van hun familie.
De onlangs afgebroken kerk. Het deel
met de Romaanse vensters uit de 12e eeuw.
In 1472 teisterde een brand het kerkgebouw
en op 23 april 1582 op het feest van Sint-Joris staken ze de kerk in brand op
het bevel van de plaatselijke heer. Na die brand trokken de mensen tussen de
uitgebrande kerkmuren een bescheiden bidplaats op.
In 1604 dreigde de deken-visitator het
kerkje te sluiten als ze geen waardiger bidplaats bouwden. Er werd geld
ingezameld maar het duurde ettelijke jaren eer de kerk was gebouwd. Deze was
pas in 1623 helemaal af.
In 1668 werd de naam van het
Sint-Antoniusaltaar veranderd in het Sint-Rochusaltaar ten gevolge van de pest
(Sint-Rochus was de patroonheilige tegen de pest).
In 1776 werd een nieuwe toren gebouwd door
Affligem en Groenenbriel en in 1786 werd er een nieuwe spreekstoel gemaakt.
In 1798 eigende de Franse Republiek zich de
kerk toe. De kerk werd verkocht maar met het Concordaat kwam de kerk vrij. Op
15 mei 1802 droeg de pastoor de eerste mis op.
Op 14 juli 1890 werd de eerste steen gelegd
omdat de noorder- en zuiderbeuk moesten worden vergroot door de aangroei van de
bevolking.
De oorlog in 1914-1918 bracht de kerk
ernstige schade toe. Vooral het dak en de toren hadden veel te lijden.
Tot vóór 1784 werd er ook in de kerk begraven, dit werd verboden door Jozef II.
En in 1894 werd ook het kerkhof rond de kerk afgeschaft.
Met de Duitse inval van 1940 kreeg de kerk
de genadeslag. Een regen van brandgranaten veranderde de kerk in enige
ogenblikken in een vuurpoel en deze brandde totaal uit.
Pas op 31 mei 1950 begonnen de werken aan
een nieuwe kerk. De Gentse architect Adriaan Bressers ontwierp het plan van de
nieuwe kerk die ging lijken op de kerk van Terjoden en een kerk van Zottegem.
De
klokken: Twee nieuwe klokken werden geleverd op 30 mei 1952 door de firma
Michiels en gewijd op 25 juni. De klok”Maria” weegt 1520kg ,de klok Leo 711kg
en ze dragen volgend opschrift: “Mijn naam is Maria Antiqua, diro bello
combusta, In pace restituta Erembodegem 1952. Peter: Oscar De Cock,
burgemeester. Meter: Anna De Cock(zijn zuster). Pastoor: Leon Blanckaert. Mij
heeft gegoten M. Michiels , Doornik”. De tweede klok: “ Mijn naam is Leo Ik
roep de levenden ter kerke betreur de doden en luid God tot lof. Aanhoort mijn
stem en sluit uw harten niet. Pastoor: Leon Blanckaert, Erembodegem. Peter:
Jozef Van Gijzegem, voorzitter van de kerkfabriek. Meter: Angèle de Cock
(zuster van de burgemeester). Mij heeft gegoten M. Michiels, Doornik”.In 1968
op 7 september werd de klok Modestus die 455kg woog door deken van Wilder van
Herzele gewijd. Ze draagt als inschrift “Mijn naam is Modestus. Peter: Louis
Callebauts voorzetter van de kerkfabriek Meter: Martha Van Assche zuster van
dom Modest Van Assche . Mijn bronzen stem roept u met klem “komt der kerk en
bid en werk, gedenkt de noden voor leven en doden”, pastoor: Leon Blanckaert,
jubilaris gouden in 1968 mij gegoten: Petit-Fritzen, Aarle-Rixel, Holland”. In
1972 werd een nieuw torenuurwerk met verlichte wijzerplaten geplaatst en het
kleppen werd geautomatiseerd. De kerk was gebouwd in Romaanse stijl, na de
laatste afbranding werd ze heropgebouwd in neogotische stijl.
De Pastorij is een gebouw met heel veel
historische waarde. In 1974 werd ze gerestaureerd op initiatief van de
Commissie van Landschappen en Monumenten.
De parochietitel namelijk
“Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart” is een litteken dat pleit voor de oudheid van de
parochie en de Karolingische stichting.
De kerk van Erembodegem was ofwel een
vicus-kerk of een villakerk. Een
vicus-kerk is een dorpskerk en een villakerk is een domeinenherenkerk. Ze stond
dicht genoeg bij een burcht om een domeinenherenkerk te zijn, maar ze werd als
vrije kerk gesticht. Het parochiehuis wordt nu gebruikt voor culturele doelen
zoals toneelvoorstellling. In 1972 werd een nieuw torenuurwerk met verlichte
wijzerplaten geplaatst en het kleppen werd geautomatiseerd.
