:: Ultima Thule :: Uitgeverij ::

Zowel in de Georgica van Vergilius als in de Medea van Seneca werd er al gesproken over Ultima Thule. Het is een fabelachtig land in het hoge noorden, ergens aan het einde van de wereld. Omstreeks 325 vot. bereikte Pytheas van Massilia (nu Marseille) dit antieke Thule. Nu is Thule een plaats in het noorden van Groenland, waar er een bekende Amerikaanse militaire basis is. In 1958 begonnen de V.S. er toen met de bouw van hun Ballistic Missile Early Warning System (BMEWS).

•

Ultima Thule, Renaat De Vos
In 1975 verscheen een dichtbundel 'Ultima Thule', (Renaat De Vos )bij uitg. Colibrant. We citeren uit

Wie gestorven aan rusteloos begeren
op aarde nimmermeer wil wederkeren
- kan weldra volslagen duisternis
en evenmin het zware kruis nog deren.

Een rode bloem glanst
in het morgenlicht.
Bloesems waaien over
haar aangezicht.
Beneden aan een rots
omringd door bomen
is het of iemand
daar was toegekomen
uit een vergeten land
die haar verscheen
alleen en zeide:
"keer terug daarheen."

Ultima Thule, Vladimir Nabokov
Vladimir Nabokov was en Russisch en Engels (Amerikaans) schrijver, dichter en geleerde (1899-1977). Nabokov publiceerde zijn eerste boek in 1926, maar kon pas van zijn pen leven na het succes van Lolita in de tweede helft van de jaren vijftig. Ultima Thule behoort tot de verhalenbundel A Russian Beauty and Other Stories, 1973. We citeren de eerste paragraaf uit dit verhaal:

Herinner je je de dag dat jij en ik samen lunchten (voedsel tot ons namen), een paar jaar voor je dood? Aangenomen natuurlijk dat het geheugen zonder zijn hoofdtooi kan voortbestaan. Laten we ons indenken - louter als een 'apropositie' - een volstrekt nieuw soort handleiding met epistolografische voorbeelden. Aan een dame die haar rechterhand heeft moeten missen: ik kus uw ellips. Aan een overledene: met de meeste spookachting. Maar genoeg van deze schaapachtige vignetten. Als jij het niet meer weet, dan weet ik het voor jou: jouw herinnering kan, grammiticaal gesproken tenminste, doorgaan voor mijn herinnering aan jou, en terwille van een decoratieve frase ben ik graag bereid te erkennen dat als de wereld en ik nog voortleven na jouw dood, dat alleen zo is omdat jij je wereld en mij herinnert. Ik richt me nu tot jou ter gelegenheid van het volgende. Ik richt me nu tot jou, gewoon om met je te babbelen over Falter. Welk een fatum! Welk een mysterie! Welk een handschrift!

(Vladimir Nabokov, Ultima Thule, vertaald door Anneke Brassinga & Peter Verstegen, uitg.Polak & Van Gennep, 1979, pag. 143)

Thulé, le soleil retrouvé des hyperboréens, Jean Mabire
Les énigmes de l'univers, éd. Robert Laffont, 1978