|
this note's for you ! Jean Blaute en Eric Melaerts |
||||||
|
08/06/2007 Machelen-Zulte De Guldepoort ★★ 12,5
|
Een tussendoortje. Ik heb dit jaar al héle goeie
dingen gezien. Van Europese bodem, van Amerikaanse bodem, van Nederlandse
bodem. Gisteren stonden er twee rasartiesten van Belgische bodem in het
schilderachtige aan de Leie gelegen Oostvlaamse Machelen-Zulte, dorp van
Raveel, laatste ligplaats van Gerard Reve. Onder de levenden en op de
planken stonden Jean Blaute en Eric Melaerts. Blaute bouwde in de jaren 70
zijn muziekcarrière op en speelde bij o.a. Big Bill, Raymond v/h
Groenewoud, Johan Verminnen en speelt nu nog bij De Nieuwe Snaar. Als
producer nam hij bands als K's Choice, Clouseau, Hugo Matthijsen en
Urbanus bij de hand. Hij werd een televisiefenomeen dankzij De Drie Wijzen
en de Rechtvaardige Rechters. Met zijn accordeon of gitaar nam hij de
ontroerendste momenten van De Bende van Wim voor zijn rekening. Met die
instrumenten stond hij gisteren op de planken. Eric Melaerts speelt sinds
de jaren 80 in verschillende projecten waarbij Clouseau en Soulsister de
grootste zijn. Ook hij is als producer actief. Hij had genoeg met een
elektrische gitaar. Ze speelden in het eerste gedeelte droeve,
melancholische songs uit het internationale muziekarchief. Ontroerend hoe
ze een door Melaerts geschreven nummer voor zijn moeders begrafenis ten
berde brachten. De combinatie van piano van Blaute en gitaar van Melaerts
klonk goed, al hadden we de indruk dat het geluid iets te luid afgesteld
stond, zodat een ruis in de oren de perfecte muzieknoten stoorde. Want
perfect gespeeld, dat was het wel. Dat heb je met rasartiesten. Maar het
optreden miste een extra dimensie. Er was geen magie. Gelukkig wel humor
van beide heren. Bindteksten even perfect als hun gitaar- of pianowerk.
Netjes afgelijnd, perfect geknipt (niet te lang, niet te kort), goed
geïntegreerd. Een hoogtepunt voor de pauze was ongetwijfeld mijn absolute
lievelingslied van The Beatles (Black Bird) met beide heren op elektrische
gitaar. Naadloze overgang naar I'm so Lonely I could Cry van Hank Williams
(uit 1949, maar nog steeds één van de mooiste nummers ooit). Even leek het
erop dat er dan toch magie in het cultureel zaaltje zou komen. Grappig en
toepasselijk om horen hoe Blaute de tekst ook aanpaste: I was only waiting
for this moment to arise (i.p.v. arrive). Het tweede deel (eveneens rond
de 40 minuten) zat opnieuw met goed geschreven songs uit het universele
muziekarchief. Hoogtepunt hier werd het nummer Hang On To A Dream van Tim
Hardin, waarmee ze zelf nog gemusiceerd hebben, toen deze
singer-songwriter in Gent verbleef. Heel mooi nummer met veel variatie. En
meesterlijk gespeeld: Blaute en Melaerts zijn muzikanten pur sang. Bij
Blaute zie je de linkerschouder opklimmen als hij een notencombinatie
speelt waarop hij jaloers is. Melaerts sluit dan weer even de ogen en
geeft een snuk aan zijn gitaar na een vingervlugge solo. Een stoot tegen
de microfoonstandaard deed deze tegen de grond belanden terwijl hij in een
(heel lang) solomoment vertoefde. Onverstoorbaar ging hij verder met zijn
gitaarwerk en slaagde er nog in de standaard terug recht te krijgen. 'Oe
doet em het?' was de korte tussenreactie van Blaute. De hangende en
zwevende micro sloeg de maat en ook daarop nam Blaute een zinspeling. Mooi
is dat! Muzikaal werd er verder gespeeld op hoog niveau, maar ook hier
geen magie die ik onontbeerlijk vind voor een geslaagd optreden. De
songkeuze was nochtans schitterend. Er was ruimte voor een gitaar- en
pianosolo. De songs waren afkomstig van de grootste muzikale smeders ter
wereld. Maar misschien is het doordat perfecte nummers wel schitterend
kunnen nagespeeld worden, maar niet de magie kunnen bevatten omdat enkel
de originele schrijver of de artiest zelf zijn eigen creatie kan
betoveren. Toch zeer verdienstelijk door hun goede muziekspel en fijne
humor. Zij brachten ons een leuke avond. Bedankt daarvoor (en Steven, jij
bedankt voor de vrijkaart)!
|
Setlist niet bekend
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
09/06/2007
|
||||||
