William Elliott Whitmore ● Isobel Campbell and Mark Lanegan

27/01/2007

Gent

Vooruit

★

10,5

Gelukkig dat er een goed voorprogramma was... William Elliott Whitmore komt uit de Verenigde Staten en kwam met een Maes en een fles whisky van het slechte Amerikaanse merk het podium op. Hij nam van beide een slok vooraleer hij een vocaal nummer de zaal inslingerde. Ook al bleef het achterste gedeelte van de zaal rumoerig verder babbelen onder elkaar, de stem heeft een sterkte die diep indringt. Meteen heeft hij het voorste deel van de zaal mee. Met zijn voet als beat, zijn mandoline als snaar en zijn rauwe stem als steen, laat hij de muziek rollen en tollen. Hij maakt natuurlijk vlug vrienden als hij na drie nummers de fles whisky de zaal laat doorgaan. Hij blijft goede songs naar voren brengen en dat wordt in de voorste gelederen zeker gesmaakt, naast de teug whisky, of course. De songs zijn tot hun basis herleid: stem-gitaar en af en toe een stampvoet. Meer moeten deze folky liederen niet hebben om te overtuigen. Ook de teksten zijn goed gedoseerd met zinnen over dood, melancholische vreugde en kleinzondige doch morele waarden. Een beetje schoppen tegen de hielen van de politie hoort er ook bij, maar het blijft vooral leuk. En dus met een leuk gevoel gaan we de te lange pauze in.

Wellicht is het concert van Isobel en Mark dáár al fout gegaan. Zouden ze een ruzie gehad hebben in de kleedkamer? Zouden ze überhaupt een woord gesproken hebben? Feit is dat het concert volledig de mist is ingegaan!

Het begon al eigenaardig toen de bandleden opkwamen: het leken wel amateurs die eens kwamen oefenen voor een groot publiek. Ze stonden wat peteuterig te kijken naar elkaar en de grond. Enige seconden later stappen Isobel Campbell en Mark Lanegan in keurig zwart het podium op. Isobel begint aan de microfoonstandaard te frutselen, kijkt naar de technieker, en slaat de ogen toe. Mark stond al wat ongeïnteresseerd voor zijn micro, eveneens met de ogen toe. Het eerste nummer is een inloper en meteen blijkt het geluid van de micro van Isobel niet in orde. Zij doet tekens naar de technieker, maar die is zich van geen kwaad bewust (en dat zou zo het hele optreden duren). Bovendien maakt Isobel een zeer zenuwachtige en vooral uiterst verlegen indruk. Zo kijkt ze tijdens dat eerste nummer na iedere paragraaf naar Mark. Die doet echter zijn ding met zijn ogen dicht. Zijn stem is de redding van het eerste nummer (en dat zou ook het hele optreden door duren). Er volgt een te lange pauze na het eerste nummer (en zo zouden er nog volgen). Isobel loopt naar de geluidstechnieker toe, Mark staat wat tegen de drum met zijn rug naar het publiek. Het geluid van Isobels micro is deftig ontregeld want tijdens het volgende nummer betert het nauwelijks, tot haar zichtbare ontevredenheid. Na drie nummers verlaat Mark het podium. Isobel mag eens solo gaan. Ze herpakt zich, 't is te zeggen, haar stem is opgewarmd en krijgt nu wel de schoonheid ervan tot door de luidsprekers. Het is ook een zacht en intiem nummer, een echte ballad van gebroken zeeën, zoals de titel van het album dat ze vorig jaar samen uitbrachten. Ik ken het nauwelijks, heb enkele stukjes ervan op het internet gehoord, vond het wel goed klinken en vandaar dat ik hier sta. Maar ik luister vooral naar de stemmen. Vooral die van Mark is keigoed: zwart, diep, rauw, schurend... een combinatie van de diepte van Leonard Cohen en kracht van Nick Cave. De stem van Isobel is als van een engeltje, maar dan wel een zeer kleintje, een zeer tedere, uiterst verlegen en een zeer breekbare stem.

De samenhang is echter volledig weg. Er staan twee individuen op het podium die een goede stem hebben, maar het geheel is eigenlijk zelfs erbarmelijk. Er wordt geen coherentie gemaakt, er ontstaat geen interferentie, geen muzikale magie zoals ik het graag verwoord. Dit komt wellicht omdat de muzikanten die hier op het podium staan niet genoeg hun “werk” gedaan hebben, dit wil zeggen: het repetitiekot opgezocht. Ook al zijn de nummers op zich sterk tot ijzersterk – ik vermoed dat het album echt wel de moeite waard is – maar wat het concert zelf, de performance betreft, is het beneden alle peil. Mark Lanegan heeft er zichtbaar ook geen plezier in, staat ongeïnteresseerd op het podium, maar zingt wel zoals het hoort. Isobel Campbell heeft een volledige off-day en dat wordt tekenend geïllustreerd bij het laatste nummer voor de bisronde. Ze staat verward te kijken, vraagt de muzikanten na 10 seconden het nummer af te breken en probeert zich tegenover het publiek te verantwoorden met de melding dat ze gisteren een dagje vrijaf had. Ja hallo, goed bezig?! Daarvoor had ze al laten vallen dat ze temidden van een nummer wat in slaap dommelde en ze dacht dat ze in een andere song zat. Ja, hallo ??! Het publiek lacht er een beetje mee, en vooral als ze een lach op haar gezichtje tovert, dan is ze toch wel zo schoon hé… Voor mij kwam de gedachte van een dom blondje toch iets te vaak op. In de bisronde zitten ook weer enkele goede nummers die toch wel de sterkte van de songs duidelijk proberen te maken. Het zijn echter de songs op zich die dit concert redden en vooral de stem van Mark Lanegan.

Als eerste concertje van het jaar, tja, dan kan het alleen maar beteren. Dit was er trouwens ééntje op goed geluk. Het geluk was niet te groot. Ik weet nu dat beide personaliteiten kunnen zingen, maar dat het niet klikt op het podium samen en dat de songs toch wel sterkhouders zijn. Op naar een volgende live-act dus!

Setlist

niet bekend 

© Piet Vercaempst, 28/01/2007