|
this note's for you ! Kim Richey ● John Hiatt |
||||||
|
03/11/2007 Brussel AB ★★★ 15,5
|
Zaterdagochtend, 3 november, in het laatste weekend van de herfstweek. Ik word wakker rond 5 uur om te plassen. Ik ga weer slapen tot kwart voor acht. Achter de rolluiken mistig licht en vuil grijs. Maar de boom schittert met bruine, rode, gele en op de binnenste takken zelfs nog groene bladeren. Op het gras liggen te veel bladeren, dat had ik deze week al gemerkt. De koffie en de boterhammen met choco smaken zoals steeds heerlijk. In de krant kopt Vlaams cultuurminister Anciaux over zijn participatiebeleid. Het neemt mijn ontbijtgenot niet weg. Ik heb het schijfje van Ry Cooder en Manuel Galbán opgelegd en ik merk op dat de nummers 'Patricia' en 'Caballo Viejo' fenomenaal lekker zijn. Het eerste werd gecomponeerd door Pérez Prado, het tweede door Simon Diaz en staan tussen die andere hemelse nummers van het album Mambo Sinuendo. Vanavond ga ik John Hiatt zien en ik wil vandaag naar enkele gelijkgestemde meesters luisteren. Ik leg de lat meteen wel heel hoog. Ik update mijn website met het luikje Moorse architectuur. Vervolgens controleer ik nog enkele linken nadat ik de vorige dagen de structuur van mijn webstek grondig gewijzigd heb. Ik heb ook eindelijk een naam gevonden: this note's for you! Verwijzend voor het muzikale gedeelte naar Neil Young, uiteraard. Ik heb trouwens een excerpt uit een live-bootleg uit een Amsterdams concert van 1989 als achtergrondmuziekje ingesteld. Maar tevens verwijzend naar mijn reisgedeelte, want deze pagina's zijn voor jullie gemaakt, toevallige lezer, op zoek naar reistips of foto's. Het is middag voor ik het besef. Ik wil niet te zwaar eten: soep en boterhammen. De boterhammen beleg ik met een seizoenspastei met boschampignons, peper en mosterd. De brocollisoep komt uit een brik, maar smaakt daarom niet minder lekker. De rode uitjes smaken me ook ten zeerste. De dag is nog steeds grijs, de boom nog steeds herfstkleurig, de blaadjes op het gras wellicht talrijker. Het schijfje Get Rhythm van Ry Cooder dateert van 1987 maar het is een meesterwerk. Het plezante 'Going Back to Okinawa' en het fantastische 'Women Will Rule the World' staan tussen alle andere schitterende nummers. Bij 'Across the Borderline' levert John Hiatt een bijdrage, al zegt het notaboekje niet waarmee precies. Als siesta schrijf ik dit stukje tekst. Straks ga ik nog lopen, taart halen (bezoek morgen), Spaanse woordjes instuderen. Ik moet ook nog nadenken over welke muziek ik in de CD-lader zal steken om naar Brussel te rijden. Het is een rustige zaterdagnamiddag en zie: de zon komt er door! 'Let's have a ball': I might never get a break like this in life no more? Met de onbekende Kim Richey en de master of disaster John Hiatt? Het is afwachtend uitkijken naar deze muzikale avond. Hiatt komt solo, ben zeer benieuwd... Tijdens het lopen merk ik een lelijk vergeeld maïsveld, met de planten rot in de grond. Is het de boer ontgaan? Op het einde van de straat belemmert een bedrijvige heftruck de doorgang. De oudere man zegt dat het deugd doet om ... euh... eens te stoppen (of was het sporten?). Ik draai me om en verzeker hem dat dit dat doet... het stoppen én het sporten, denk ik lopend verder (of loop ik denkend verder?). De CD's in de lader worden Saturate Before Using (Jackson Browne), El Rayo-X (David Lindley), Borderline (Ry Cooder), James Taylor Live en On and On (Jack Jackson). Bij het beluisteren van Tom McRay leg ik Grace (Jeff Buckley) in de laatste lade. Een vriend belde om te fietsen. Daar had ik weinig zin in, maar kom gerust langs, dan kunnen we gaan wandelen, zeg ik nog, maar daar komt enkel iets van in het huis (om een glas, om een drankje). Bij een paar glazen witte Côtes du Ventoux (jawel, wit!) luisteren we naar Sarah Bettens' laatste Shine (maar haar beste tijd is al gepasseerd, ook van de zon zelf) en John Hiatts Master of Disaster en een Perfectly Good Guitar en eindigen met het beste van The Proclaimers. De taart zal ik morgenochtend halen, want ze zullen op dit uur de beste verkocht hebben of misschien wel uitverkocht zijn. De woordenlijst van Spaans wordt een beetje gelezen en het boek van Cervantes snij ik ook aan, terwijl stilletjes door de boxen allerlei muziekjes mij plezieren... Life and how to live it (R.E.M.), Fiesta (The Pogues) on Just (Radiohead) Another Saturday night (Cat Stevens) in October (U2)... Na deze muzikale trip neem ik de auto en rij naar Brussel. Kim Richey begint met These Words We Say en had er beter ook mee geëindigd. Haar stem is stevig en mooi, maar haar performance mist sterke songs. Haar eenvoudig gitaarwerk, haar vervelende liefdesliedjes (of toch liedjes die over liefde gaan) en klungelige bindteksten maken haar overbodig en het is niet jammer dat ze na een half uur de planken verlaat. John Hiatt daarentegen begint beresterk! Opener Drive South is reeds een kippenvelmoment. De stem van Hiatt is fantastisch, de song is hemels. Je ziet het speeksel rondvliegen in de spotlights bij ieder gebald woord dat hij uitrolt. John Hiatt spreekt rock'n'roll! Thirty Years of Tears, één van de weinige betere nummers uit zijn slechtere Stolen Moments album van 1991, was een heel aangename verrassing vroeg in de show. Opvallend veel nummers uit Slow Turning, gelukkig één van zijn beste werken, zoniet het beste. Het adembenemend smeltende Icy Blue Heart en opnieuw een verrassing: Is Anybody There? Laatste klonk op piano veel beter dan het origineel. Net geen hoogtepunt werd Tennessee Plates, mijn persoonlijk lievelingsnummer. Omdat zijn gitaarwerk vooral goed is in het eerste halfuur, maar dan begint het te tamen. En Tennessee Plates heeft naast de schitterende tekst, de snelle zang ook wel een snelle gitaar en eigenlijk ook een drum nodig. Solo gaat dat natuurlijk wel wat moeilijker, maar John deed aardig zijn best. Ik heb nog nooit een solo artiest op zo'n overtuigende manier weten de AB in te pakken met zijn stem en gitaar. Hij doet ook zijn best om er af en toe een lustige doch kortstondige solo uit te halen. Bv. in Crossing Muddy Waters en Lift Up Every Stone, beide uit hetzelfde meesterlijke album uit 2000. En dan is er nog dat publiekstoegankelijke Bring The Family. Memphis in the Meantime werd wat te vlug afgehaspeld (het leek mij of hij wel dringend naar toilet moest). Thing Called Love was ronduit het beste wat we die avond te horen kregen. Samen met Your Dad Did, man, wat een song én performance! Have A Little Faith In Me was een beetje teleurstellend, want te voorspelbaar. Op een concert, en zeker een solo optreden, verwacht een mens al eens een variatie. Slow Turning werd nog afgeraasd en dan verdween John Hiatt maar al te snel. Ook tijdens deze song dacht ik dat hij nog eens naar toilet wilde spurten... Anderhalf uur is toch wat te weinig voor een artiest met zulk oeuvre, ook al is hij dan alleen. Neil Young speelde solo bijna 3 uur vol! Maar tijdens Perfectly Good Guitar leek de 55-jarige John Hiatt dan toch weer ten volle op een geestdriftige Neil Young... Conclusie: in het eerste kwartier dacht ik nog dat hier de opvolger van Neil Young stond, maar na een half uur werd duidelijk dat het toch het kleinere maar interessantere broertje van Bruce Springsteen was die hier zijn ding kwam schreeuwen. Maar begrijp me niet verkeerd: dat typerende schreeuwen van John Hiatt is net zijn sterkte. Hij moet het hebben van zijn stem. Ook van zijn gitaar. En bovendien nog meest van zijn perfect afgewerkte songs. De man was in bloedvorm en nam in zijn eentje de hele zaal in, de songkeuze en de bindteksten zaten perfect, alsook de keuze voor en afwisseling van mondharmonica, piano en gitaren. Die laatste werden zowat na ieder nummer omgewisseld. Toch ontbrak er iets, de magie... Zijn performance vond ik toch niet zo groots zoals beweerd. De aanwezigheid van zijn vrouw de laatste 2 weken op zijn tour, zal zijn prestaties op de planken wellicht wat verminderd hebben... Gelukkig voor ons maar een klein beetje.
|
Setlist
1. Drive South
9.
I'll Never Get Over You
16.
Have A Little Faith In Me
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
03-04/11/2007
|
||||||
