|
this note's for you ! JJ Grey & Mofro ● Los Lobos |
||||||
|
03/05/2007 Brussel AB ★★★ 16,5
|
Muziek kan me helemaal inpalmen. Ik kan één worden
met klanken, ritmes en goede songs. Iedere gitaarsnaar trilt in mijn
aders, iedere drumslag bonkt in mijn slagaders, iedere noot doet dansen,
iedere stem klinkt in mijn hoofd. Ik word in beslag genomen door muziek:
mijn lichaam en geest worden naar een muzikale planeet gestuurd. En daar
is het heerlijk toeven. Stress op het werk, ja, dat wel, maar eenmaal van
de parking, van de ring rond Roeselare en vooral op de autosnelweg naar
Brussel (met The Mission op de achtergrond) valt deze op de grond. Het
voorprogramma, JJ Grey & Mofro, een van de te vele typische Amerikaanse
bands aan de front porches van Florida, was een goede opwarmer. Héél
opmerkelijk was dat de zanger tijdens het laatste nummer een traan of twee
over de wang liet rollen. Dit had ik ook nog nooit eerder meegemaakt: toch
één die ontroerd was… Voor de rest was het degelijk gewoontjes en gewoon
degelijk. Als mieren kwamen ze plots de zaal binnen: het gros van de
toeschouwers was natuurlijk maar enkel en alleen gekomen voor de latinrock
van Los Lobos. Het werd een zeer goed concert op altiplano niveau met vele
pieken: Dream in Blue, Saint Behind the Glass, Mas Y Mas, Cumbia Raza,
Don’t Worry Baby en de sterren van de dag: Luz, Pistola, Kiko en het van
The Who geleende My Generation. En vooral: één groot dansfeest! Het is
schitterend om de 6 heren te zien staan op het podium. Met veel
enthousiasme en présence is hun podiumact een kunst op zich. De muziek die
ze daarbovenop nog maken is inspirerend en vermakelijk. De folkrock,
ondersteund door een zwoele Latijnse beat is een ongeëvenaarde klasse die
ze zowel met hartelijke lachjes als warme koelheid uitstralen. De fun, het
plezier, de lachjes, het oppeppen van het publiek zetten je spontaan aan
het lachen en vooral in de sfeer om de muziek in je lichaam en geest te
puren. Je wordt er door opgenomen en het laat je niet los. Of het nu
bluesrock, folkrock, een swinger of een slow is, de muziek dringt het
lichaam in en laat alles spontaan gebeuren. Dansen, jazeker, en nog niet
een klein beetje! Met het hoofdje knikken, uit de bol gaan, absoluut! De
muziek veroverde m’n lichaam met een intensiteit die me van deze planeet
bracht. Ik kwam terecht op een muzikaal planeetje, in mijn hoofd, mijn
armen, mijn benen. In iedere gitaarsolo ging ik op, bij iedere beat
stampte ik met de voet of met tikte de hand. Het lichaam trilde bij iedere
snaar of bonk, bewoog zich dansend op de ritmes van de dansende muziek.
Vooral de gitaarsolo’s van David Hidalgo waren beresterk, maar ook het
eenvoudige en sierlijke handgetokkel van Louie Perez klinkte aanstekelijk.
De entertainer Cesar Rosas was in topvorm en de altijd lachende bassist
Conrad Lozano was een plezier om naar te kijken. Steve Berlin speelde
schitterend op een hele oude saxofoon en nam eens een dwarsfluit ter hand.
Maar vooral de nummers waarop David de accordeon in de handen nam,
stevenden af op een fantastisch sound en sfeer. Maar gans het concert door
een schitterende setlist. Oud, nieuw en middelmatig werden subliem
gebracht. Pure muzikale poëzie. My Generation van the Who in een
wolvenpakje sluit het feestconcert op een perfecte manier af. Ik ga naar
de wagen en stilletjes aan kom ik van mijn planeet afgedwaald en word ik
me bewust dat een heel knappe, mooie, blonde vrouw rond mij stond te
dansen en eigenlijk mijn aandacht vroeg toen ze kwam voorbijschuiven als
een sterrennevel … Vonken in haar ogen Verre sterren van mijn planeet Een
hemel lichaam, Volle maan, Stralende zon, Zo dichtbij en toch zo ver…
|
Setlist 1.
El Pajaro Cu
16. I Got
Loaded (w/Lovelight verse)
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
04/05/2007
|
||||||
