|
this note's for you ! Lou Reed - Berlin |
||||||
|
18/06/2007 Brussel Vorst ★★★★ 18
|
Lou Reed is zijn Europese tournee begonnen met de
integrale versie te brengen van het in 1973 verschenen 'Berlin'. Het is
een conceptplaat, een 'spelonkensprookje' van een gedoemd koppel
geconfronteerd met pertinent drugsgebruik, ongebonden seks, netelige
jaloersheid, gewelddadige woede, liefdesverlies, depressie en zelfmoord.
In december van vorig jaar deed Reed in New York een try-out en nu komt hij voor acht concerten naar Europa. Brussel kreeg daarbij de première. Hij bracht een kinderenkoor, een strijkersorkest en de bijna voltallige band van destijds mee, waaronder dus gitarist Steve Hunter in een glansrol. Het uiterst donkere album werd indertijd geproduced door Bob Erzin, toen een jongeman van 23 die enkel bekend was van wat hij met Alice Cooper in de studio's (toch wel enorm goed) had gedaan. Verwacht werd dat hij na Reed's glamrockalbum Transformer (geproduced door David Bowie) opnieuw iets in dezelfde aard zou gaan maken. Echter, Erzin kwam door de samenwerking met Reed in een (door overvloed van drugs geïnjecteerde) poëtische fase en dit resulteerde in een theatraal conceptalbum. De liefde voor verslaving en de verslaving aan de liefde, haar pijnen en haar onverschilligheid... het zijn thema's die de psyche van Lou Reed kenmerken. Het album wordt één van de meest depressieve platen ooit gemaakt genoemd. Het concert kwam wat sputterend op gang, voornamelijk te wijten aan de bombastische mokerslagen van de drummer. Maar na een drietal songs stond de mix van het geluid zo goed als mogelijk in de mastodont van Vorst op een aanvaardbaar peil. De stem van Lou zat goed en bracht zijn literaire concept met de toepasselijke emotie zoals in de geest van het in 1972 opgenomen werk. (ik ben het hier grondig oneens met de verslagen uit o.a. DM die hem als strenge schoolmeester bestempelen!). De muzikale toon was – zoals op het album – van weerzinwekkende schoonheid. De orkestrale arrangementen zijn atypisch voor Lou Reed's werk, maar versterkten het expressief gevoel dat hij aan de songs gaf. Tijdens het wachten werden videobeelden van een waterval gespeeld op de muziek van de meester zelve: nl. het indrukwekkende 'Possum'. De opvoering begon met het wegschuiven van het gordijn en meteen stonden we oog in oog met het mooie beeld van het koor en de strijkers. De bandleden betraden het podium en het applaus verstilde toen het koor begon met een excerpt van het eindigend nummer 'Sad Song'. Op het scherm achter het koor werden videobeelden van Lola Schnabel getoond. Haar vader, de schilder Julian Schnabel, maakte de sets die ons in de sfeer van de 'greenish walls' van destijds Berlijn brengen. Voor mij geen toeters en bellen (zoals in DM beschreven) maar een perfecte kunstige setting die bijdroeg tot het creëren van de stemming, het gemoed en de sfeer van het album. Ik overloop graag eens de songs, want daarvoor was ik in eerste instantie tot hier gekomen: In Berlin vertelt hij het verhaal van een koppel dat naar Berlijn reist en er niet lang over doet om elkaar niet meer lief te hebben. Het begint met de opening van een verjaardagsfeest, maar gaat al snel over in een klagende piano. Lou Reeds stem– langzaam en stokkend vooruitgaand (geheel in de geest van de song) – heeft het over een verloren paradijselijke toestand. Op de beelden zien we nog een gelukkig jong stel. De piano begeleidt de song. Bij de volgende dramatische song Lady Day, waarbij Caroline als protagonist van het conceptalbum centraal wordt geplaatst, merk ik evenwel dat de bombast van de drummer het nummer overheerst en vind dit wel wat jammer. Man of Good Fortune is een eerst hoogtepunt waarbij Reed de stelling van arme mensen met veel potentieel en luie rijkeluizoons enorm veel kracht bijzet en het nummer emotioneel (met vuist en verstarde blik) vertolkt. Caroline Says (I) is een schitterend nummer dat met veel bravoure wordt gebracht. De muziek klinkt even goed als op plaat en dat is al een prestatie op zich. Ik blijf me echter een beetje storen aan de bombast. De drum komt nadrukkelijk naar voren en daardoor verdwijnt bv. het geluid van het orkest of van de zangeres. How Do You Think It Feels (persoonlijk mijn lievelingsnummer van dit album) met de schitterende seventies gitaarsolo wordt feilloos op het podium gebracht zoals destijds op het album. De elektrische sologitaar versterkt intens de bitterheid van de song. Vreemd genoeg lijkt mij deze versie echter wel wat ingekort. Oh Jim is echter een tweede hoogtepunt. De song is gebaseerd op de outtake van The Velvet Underground's 'Oh, Gin'. De vertelling van Lou gaat over Jim, een gewelddadige speedfreak die Caroline afranselt. Alles zit hier perfect: de drum is naar de achtergrond getreden, de gitaar klinkt hemels, Lou’s stem is perfect gebalanseerd. Vanaf hier dus geen kleine ergernis meer... Caroline Says (II), het herschrijfsel van 'Stephanie Says' van The Velvet Underground, breidt een vervolg aan het verhaal en voor het eerst wordt de albumversie een beetje uitgebreid met een mooie bas- en herhalende gitaarlijn. The Kids vertelt het verhaal van en vooral het weerzinwekkende waarom een 'ellendige drugsverslaafde slet' haar kinderen moet afstaan. Alsof de stem van de verteller nog niet genoeg schokkend is, is het deel waarin het opgenomen geluid van schreiende kinderen te horen is, onovertroffen huiveringwekkend. Het geluid op het album kwam destijds van de jongste zoon van de producer van het album, Bob Erzin, die de studio zelf niet in mocht, en zijn wenen werd toen opgenomen. In deze song haalden de Waterboys hun naam (I am the waterboy). Lou brengt het nog breekbaarder dan op het album en maakt er een derde en totnutoe beste hoogtepunt van. The Bed is de ultieme klaagzang over de zelfmoord van Caroline en is zoals The Kids opnieuw schitterend gebracht. Sad Song is het absolute (vierde) hoogtepunt van de bombastische sound van het album. Violen, hoornen, het kinderenkoor, en vooral bitter en diep verdriet hebben de boventoon... 'just goes to show how wrong you can be'... het is een zin die nazindert terwijl we ellenlang applaudisseren en Lou en band een staande ovatie geven. Uiteindelijk komen ze na lang aandringen terug en spelen nog 3 hits. Sweet Jane valt een beetje in het water doordat de micro van Lou het laat afweten en de man van het mengpaneel in de volumeknop van de microfoon van de zangeres niet veel beweging krijgt (tot zichtbare ergernis van Lou Reed zelf die met zijn duimen omhoog probeert duidelijk te maken wat de man moet doen). Maar de gitaar van Steve Hunter (die het ganse concert door op hemels niveau stond te spelen) redt het nummer. Kippenvel-magisch moment was de uitvoering van Satellite of Love. Een prachtige versie met een zacht ingetogen begin, vervolgens een magisch kinderenkoor en uiteindelijk wonderlijk explosief in volle gitaar en drumgeweld. Meesterlijk hoogtepunt, stak er met kop en schouders boven uit, en dan moet je weten dat we ons nog geen seconde verveeld hadden en het concert al op een heel hoog niveau gespeeld werd. Hoe meer ik er aan terugdenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat deze versie tot één van de beste live-performances behoort die ik ooit gezien heb. Het concert eindigt met het sublieme Walk on the Wild Side met het legendarisch schitterend deuntje 'teuteuteuteuteuteuteuteu'. Vorst applaudiseert weer lang na, maar de lichten floepen aan en dan beseffen we dat het gedaan is. Beetje te weinig extra songs gespeeld naar mijn gedacht, vooral omdat ze zo goed bezig waren. Maar dus wel een perfect gespeeld concert gezien van een meesterlijke Lou Reed met een band om u tegen te zeggen: zowel het kinderenkoor, het orkest als de bassist, gitarist en drummer krijgen mijn grote (viersterren) waardering. Dus: thank you, thank you, thank you, Lou!
|
Setlist -
Berlin (YouTube-filmpje)
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
19-20/06/2007
|
||||||
