Thé Lau met Pavadita

17/02/2007

Waregem

De Schakel

★★★

16

Ik geef toe: van Thé Lau ken ik enkel de hits met The Scene. Maar dat zal niet lang meer duren. Na het concert in De Schakel in Waregem ben ik overtuigd van deze Vlaamse - en nauwelijks Hollandse - klassebak! Oostrozebeke, 1974, Thé Lau, Bram Vermeulen en Freek de Jonge… een uitgelaten zaal en een legendarisch concert. Met deze gedachte reed Thé Lau naar Waregem. Meteen was de persoonlijke toon gezet die de rode draad was door het optreden heen. Ook voor mij, jawel!, want ik was er toen ook, ik bedoel, in 1974, in Oostrozebeke, maar als tweejarige peuter, en wellicht in de wieg in het huis waar ik nu mijn bed heb. Maar anno 2007 waren we in Waregem, in cultuurcentrum De Schakel, met een iets te groot podium, maar in een hartverwarmende zaal, met zachte stoeltjes, voor een fantastisch stevig en intiem concert! Over de begeleidende band moet ook een woord gezegd. Pavadita is een tango string quartet, ooit door een recensist omschreven als bitcherige engelen die je niet in een donker steegje wil ontmoeten. Zeer onterechte opmerking van die kwast, ik kan niet laten om Eva, Laura, Ananta en Sophie eerder te omschrijven als rockende engelen die mijn verjaardagsfeest mogen inzetten en afsluiten. Zij spelen met een perfecte scherpte die geen quatro scheermesjes kunnen evenaren. Hun speelsheid, een komische noot, een er tussen in gefrutseld geluidje zijn de slagroom die ik op de betere irish coffees niet mocht proeven. De violen sneerden fijner dan engelen die een boterham met smeerkaas bestrijken. De ritmewisselingen van hun muziekspel deden meer dan de extreme temperaturen van ons klimaat duizelen. Ja, ook van hen ben ik dus fan geworden en heb me meteen hun CD Con Cuerda aangeschaft. Daarnaast had Thé Lau ook zijn vriend de pianist meegebracht. Thé Lau bouwde het concert op als was het een monument dat hij oprichtte. Hij legde meteen de fundamenten met een fantastische bewerking van Lou Reeds Street Hassle, mij beter weerklinkend in de versie van Simple Minds. De bezwerende violen en de cello van Pavadita overheersten in deze zeer sterk geïmproviseerde rocksong. Met een steviger basis kon dit concert niet beginnen. Vervolgens nam Thé Lau het heft meer in handen en zong met zijn typische rauwe, tedere en hese stem enkele nummers van zijn nieuwe CD Tempel der Liefde. Een prachtige plaat en de hier gebrachte nummers deden stil worden of lieten net vonken overslaan: de absolute monumentale hoogtepunten zaten in de muzikale en dichterlijke meesterwerken als Vreemd, We Weten Niets van de Soldaat, Idioot, Strand en het titelnummer. Thé Lau krijgt de zaal stil, rolt en rockt zijn woorden door de micro, laat melancholie overvloeien naar plezierige ritmes of hemelse eenvoud. Gedurfd én persoonlijk werd het toen hij een requiem van vier songs liet horen die over de dood of een verdriet handelden. Ijzige stilte voor deze ijzersterke performance! Trouwens, het tot op het bot gebrachte Open rilde en trilde door been, merg en oor. Hoe eenvoudig deze song zich tot aan het firmament van de nachtelijke melancholie kan verheffen, het is ongeëvenaard! Ook Mijn bruid en Blauw uit het Scene-tijdperk raakten tijd- en complexloos tot in de slagaders van de muziekliefhebber. Poëzie van de bovenste plank in De Vallei, opgedragen voor zijn op één na na aan hart liggende persoon. Het is precies het dichterlijke van Thé Lau dat me enorm aantrekt in zijn muziek. Hij speelt met woorden, iedere zin is er één op zijn plaats en het geheel is afgewerkt tot op de komma en punt. Zijn adempauzes of klankenvloed, zijn gebalde klemtonen, zijn harde noten en zijn nasaaltedere rauwhese stem. Alles is in samenhang, in evenwicht, nooit een balans die overhelt. Werkelijk onovertroffen in onze moedertaal! En de muziek is geniaal: nu eens met groove, dan weer teder, dan weer rockend, in alle elektrische of akoestische toonaarden is Thé Lau thuis. Zijn hoofd zoekt in alle hoeken. De toeschouwers moeten unaniem zijn: dit was een verbluffend staaltje van Nederlandstalige muziek. De begeleiding door én de solo tangonummers van Pavadita tussenin waren het cement. En alles wat Thé Lau hier neerzette, werd opgebouwd tot een monument van een concert dat zeker nog eens bezocht wordt als de liefde voor muziek Thé Lau met of zonder begeleidende band in onze contreien brengt, en waarom dan eens niet terug in Oostrozebeke zelf?! Bedankt, Steven, voor de vrijkaart!
 

Setlist

niet bekend

© Piet Vercaempst, 18/02/2007