|
this note's for you ! The Scabs spelen Royalty in Exile (Rewind) |
||||||
|
09/09/2007 Brussel AB ★★★★★ 20
|
Speciaal voor Rewind komen The Scabs in originele bezetting terug om hun klassieker Royalty in Exile album live te performen. Rewind is een project van de AB waarbij platen die als mijlpaal beschouwd worden in de Belgische pop- en rockmuziek integraal worden gebracht. The Scabs waren toen en dus ook nu zanger-gitarist Guy Swinnen, Willy Willy met gitaar, Fons Symons op bas en Frankie Saenen op drums. Ze werden toen en ook nu bijgestaan door Patrick Riguelle (mondharmonica) en Jan Hautekiet op piano. Eerst en vooral: Royalty in Exile IS beslist een mijlpaal. Net zoals Where is The Party van The Wolfbanes en Bananas van The Paranoiacs. Deze 3 albums zijn voor mij onbetwistbaar de top drie van alle Belgische muziek die recht uit het hart komt en met veel passie live werd gespeeld in feesttenten en op graspleinen naast parochiekerken. Magisch-mythische herinneringen heb ik hieraan. Een optreden in de AB is dan ook niet meteen de ideale plaats om een reünie te houden, maar 14 jaar na de split is het toch de beste Belgische zaal die opgezocht wordt. En niet voor één avond, maar meteen werden de drie avonden van het tweede weekend van september volboekt. Ik ben nu dubbel zo oud als toen ik mijn eerste optreden van The Scabs zag. Het optreden ging door in de turnzaal van een schooltje te Bissegem of Heule. Ik zie nog de houten sporten langs de linkerzijkant staan, de kant waar we het dichtst bij stonden. Daar was er ook een meter of twee vrijgelaten tot op 10 m van het podium. We hadden nog een mooi plekje kunnen bemachtigen om het mee te maken. Toen we een kwartier later achter ons keken was het ongelooflijk hoeveel sardienen ze in dit blik toegelaten hadden. Het was alsof er tweehonderd man zat in een zaal dat er maar 150 mocht toelaten. Dit is 1988 of 1989 en van Royalty in Exile was nog geen sprake. Denk ik toch: ik kan me alleszins geen nummers meer herinneren van dit album, wel van Skintight. Bijvoorbeeld het stomende Let's Have A Party, Life's A Rollercoaster, etc. En dan nog uit de beginjaren: Matchbox Car, So Called Friends en Stay. Nog het meest onder de indruk was ik van hun versie van Under My Thumb van The Rolling Stones. Ik weet niet meer zeker of ze toen ook Rockin' In The Free World van Neil Young speelden, maar de keren daarna dat ze dit deden was dit telkens de perfecte afsluiter van een keigoed concert. De sterkte van The Scabs indertijd was het torenhoog fun-gehalte. Er stonden vier eenvoudige rockers op het podium, begeesterd door muzikale adrenaline, barstensvol energie, met plezante humor. Na de split vond ik die fun nog steeds bij Willy Willy die bv. op het Schippersweekend met Wimmeke Punk covers ten beste gaf voor 30 man die volledig meeging in de no nonsens en loeihard gespeelde covers, die zelfs tot drie maal toe werden herhaald! Onvergetelijk was dat! Met Guy Swinnen liep het stukken minder goed. Ik zag hem eens terug met nummers van The Scabs in zijn project 'Hard Times Revisited' met Jantje Hautekiet op piano in een O.C. te Menen. Stoeltjes voor een Scabs-optreden?! Ik kon mijn eigen oren en ogen niet geloven toen ik zag dat een muisstille zaal naar Scabs-nummers zat te luisteren, zonder een hoofdknik, alsof ze naar een serieus toneelstuk zaten te gapen. Guy wilde ons doen meezingen op het refreintje van Don't You Know. Dat was onvoorstelbaar: niemand zong de eerste keer mee, behalve mijn vrienden en ik, wel heel stilletjes, we hebben nu eenmaal niet die hoge stem…, de tweede keer kwam er vanop de tiende rij boven ons ook wat stemgeluid, maar dat was alles. De derde keer kon ik het niet meer houden en schreeuwde heel hard (en heel vals) 'Don’t You Know!!'. Ha, kwam er toen toch wat geluid in de zaal, ook al was het een gelach. Ik vergeet nooit de lach die Jan Hautekiet toen op zich gezicht kreeg. Het was zo'n lach van: ha, het zal hier dan toch nog los komen. Helaas: het is niet los gekomen, ook niet na de verplichte pauze: op stoelen zitten is blijkbaar vermoeiend... Mijn mooiste momenten met The Scabs zitten in eenvoudige gebeurtenissen. Ik denk terug aan de tijd dat ze in Kortrijk aan het Mimosa zwembad een optreden ten beste gaven toen Royalty in Exile hun grote doorbraak betekende. Ik had een witte T-shirt zelf beschreven met het typische rode lettertype en met de songs en de namen van de bandleden van Royalty in Exile. Het was in 1990 of begin 1991. We stonden met een groepje buiten op het grasplein nog wat na te kaarten. Naast ons zijn – denken we toch – roadies bezig met al het gerief terug in een minibusje te laden. Plots herkent er iemand van ons Guy Swinnen. Ik draai me om en hij staat daar al naast me en bewondert mijn T-shirt. Anderen zoeken tevergeefs naar iets om mee te schrijven voor een handtekening, maar Guy en ik babbelen over het concert en het nieuwe nummer dat hij voor het eerst die avond had gebracht: als ik me niet vergis was het Lucky Star. Het gesprekje duurt amper twee minuten want de andere bandleden porren hem aan om terug mee te helpen om het gerief te dragen. Achteraf beschouwd is dit één van de mooiste momenten van mij en The Scabs: geen handtekeninggejaag, geen sterrenheldendom, geen armzielig fanatiek gebeuren. Gewoon twee mensen die efkens een babbelke slaan omwille van de liefde voor de muziek. Een ander mooi moment gebeurde in een feesttent te Wevelgem, toen The Scabs voor amper 50 man stonden te spelen. Het was op het einde van hun carrière, denk ik, en het concert was eigenlijk allesbehalve goed. Juist omwille van het gebrek aan fun. Maar dan komt dat ene fun moment dat alles goed maakt. Tijdens Four Aces is er een moment waar Guy Swinnen mij recht in de ogen kijkt na een Yeahah en we tegelijkertijd een beweging met onze twee armen maken in de richting van elkaar. Mijn vrienden en mezelf halen dit verhaal af en toe nog eens boven, want de synchronisatie van ons tweeën was zo perfect, dat het bijna legendarische proporties aan neemt. Guy Swinnen had toen ook wel heel erg veel fun en keek meteen in de richting van de bandleden met ogen van 'heb je dit gezien?!'. Ik zie ook nog de ogen van mijn vrienden vol verbijstering van 'wat was me dat?!'. Het laatste van de betere concerten van The Scabs was in de AB te Brussel in 1992. Ze kwamen er denk ik de opvolger van Royalty in Exile voorstellen: Jumpin' the Tracks. Ik zat toen in Leuven en met een klein groepje zijn we toen naar Brussel gespoord om te feesten, vandaar wellicht dat ik er niet meer zo heel veel meer van herinner. Het allerlaatste optreden van Guy Swinnen dat ik meemaakte was in de refterruimte van de Trukendoos in Stasegem. Er stonden een aantal ronde tafeltjes met vier stoelen rond en Guy speelde er covers. Wij zaten vlak voor het podium en vlak voor de piano met Jan Hautekiet. Ze speelden Junk House, een Canadese groep van de jaren '90 die een pracht van een nummer heeft met Burned Out Car. Dat was magisch voor mij, want ik had de groep toen zelf nog maar 2 maanden eerder ontdekt via een coverplaat met nummers van Neil Young. Ik heb het zelf niet gezien, maar een vriend vertelde me dat Guy Swinnen blij verrast was bij het spelen van een nummer van Neil Young dat ik stilletjes had meegezongen (ik denk dat het Four Strong Winds was, een veel gecoverd nummer van Ian Tyson). Ik zie het zo dat ik de muziek van The Scabs tot in mijn bloedbanen voel stromen. Ik vind deze muziek zo begeesterend en plezierig zodat ik de veel beluisterde songs zo diep tot mij kan laten indringen dat ik ze perfect aanvoel, alsof ze een deel van mezelf zijn geworden. Als 17-18-jarige was muziek de grootste bepalende factor in mijn doen en laten... toen maakten we nog van die stickers van anti new beat... toen verfde ik met typex in grote letters THE SCABS op mijn boekentas... Ik ben ten zeerste benieuwd of ik dit deel van mijn tienerdagen terug zou ontdekken op zondagavond, 9 september 2007... Net voor ik met de auto vertrek vermoed ik dat dit maar een flauw optreden zal worden in vergelijking met toen... Blijven The Scabs voltooid verleden tijd of zien ze een nieuwe toekomende tijd tegemoet?
Het is nu middernacht... The Scabs zijn helemaal terug. Vol leven, vol energie, vol pret en geestigheid!!! Ik geef ze een 20/20, een vijfsterrenconcert om nooit meer te vergeten!!! Hoogtepunten van Crime Wave tot Matchbox Car! Ik ga er niet veel woorden aan vuil maken. Enkel dit: absoluut onvergetelijk waren Robbin' The Liquor Store, Nothing on my radio, Keep On Drivin', Don't You Know, Take My Soul Away, Stay, Let's Have A Party, Four Aces, Crystal Eyes en de hele setlist van Royalty in Exile. Ik zong 'Keep On Rockin' In The Free World' terwijl ze weg gingen en ik zag dat ze het gehoord hebben. Als ik één boodschap heb, is het wel deze: De vier kernleden van The Scabs zijn helemaal terug en morgen mogen ze niet terug naar hun huis gaan. Hun thuis is, waar feestend volk staat, een rockend podium en enorm veel sfeer hangt. Alle vier de leden speelden met hart en ziel, bij de één al zichtbaarder (Fons) dan bij de ander (Frankie), bij de één met cool (Willy), bij de ander met soul (Guy). Als zij samen spelen ontstaat er magie: tussen hen én tussen het publiek en hen. Dat ervaar ik bij geen andere Belgische band, dat ervaar ik enkel ook bij Neil Young & Crazy Horse. Dat máákt een concert, daarvoor ga ik graag naar concerten. Nog nooit was een concert van A tot Z perfect. Dat was het zondag wel. Als ik dan toch een letter moet kiezen, is het de R van Robbin' The Liquor Store. Maar ook de W van Willy Willy. De gitarist speelde goddelijk. Het concert verdiend ook 20/20 omdat het geen franjes of geen tekorten had. The Scabs speelden hun eenvoudige songs met eenvoudige muzieklijnen. The Scabs behoeven geen visuele achtergrond zoals U2 of Pink Floyd. The Scabs behoeven geen grapjes zoals met Raymond van het Groenewoud. The Scabs zijn geen macho showmannen zoals Los Lobos. The Scabs doen hun muzikaal ding en ze deden het zondag perfect! Eenvoud siert The Scabs. Je zou kunnen stellen dat dit precies het probleem maar tegelijkertijd ook de oplossing is van The Scabs: ze hebben geen ambitie. En eerlijk gezegd: zo is het goed: zo blijven ze The Waterboys van België. Maar ze kunnen even goed de U2 of Coldplay van België worden. Maar dan zouden ze er wellicht zelf niet meer zo'n plezier aan beleven (en ik alvast ook niet, bv. in het geval van U2). Dus: blijf Scabs, blijf zoals je bent: keigoed, vooral live. Waarvoor dank!
|
Setlist
1. Crime Wave
(YouTube-repetitiekot) 12. Can't call me
yours 21. Jodie
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
09-11/09/2007
|
||||||
