|
this note's for you ! The Waterboys |
||||||
|
13/03/2007 Brussel AB ★★★★ 18,5
|
The Waterboys hebben om hun op datum van concert nog niet, maar nu inmiddels wel verschenen nieuwe album (Book of Lightning) te promoten een Europese tour begonnen. Op 13 maart stonden ze in een volle AB te Brussel. Op internet had ik een drietal songs al gehoord en heel goed bevonden. Het concert van 2000 is in mijn herinnering gegroefd als één van de allerbeste live-acts die ik ooit gezien heb. Mijn verwachtingen waren dus hoog gespannen… Het duurde een tijdje voor de in oorsprong Schotse groep het podium opliep. Maar met een kleine babbel met de fotograaf van daMusic en twee fans werd de tijd gedood. De twee vrouwelijke fans hadden al aardig wat bier gedronken en vertelden over de acht keer dat ze Mike Scott al hadden gezien. Vorig jaar alleen al drie keer en al een keertje naar Dublin gereisd om hun helden, waarop ze na een concert steevast wachten om er nog een babbeltje mee te slaan, te zien. Zo vertellen ze me dat de totaal wereldvreemde Mike Scott nu in een Schotse commune leeft en dat de bandleden de enigsten zijn waarmee er gekletst kan worden. Dat de zanger een stranger in a strange boat is, ja, om keigoede songs met mythische proporties te schrijven moet je wel in een speciaal roeibootje zitten. Het is leuk toeven als dat bootje in onze contreien verzeilt geraakt. De groep komt het podium op en zet in met een gloednieuw folkrocknummer Everybody takes a tumble. Meteen valt de stress van de dag van het lijf. De gitaarsound zit schitterend: rauw, hard en strak. Ik sta op de derde rij en kan het dus allemaal goed aanschouwen. De violist geeft er een ferme stok op. De bassist, de drummer en de toetsenist zijn goede sessiemuzikanten die hun werk goed doen, zonder meer, zonder min. De muziek van The Waterboys is geen perfecte haute cuisine, maar creëert een plezante sfeer en gezelligheid. De groep slaagde daar in de AB schitterend in. Er werd heel wat nieuw werk gespeeld: Love will shoot you down, She tried to hold me, Nobody’s baby Anymore,… Ze hebben de typische Waterboys-sound: gebald, stevig, zonder franjes. Zo hoort het ook: de Waterboys zijn niet de groep die zichzelf opnieuw moet uitvinden. Folkrock zal altijd blijven bestaan, het is eeuwig en tijdloos. Slechts één song haalde dit niveau niet. Als er teruggegrepen werd naar oud materiaal hield Scott er een eigenzinnige selectie op na. De parels uit hun verleden konden rekenen op massaal applaus: het stomende Medicine Bow en het altijd deugddoende Glastonbury Song waren daarbij de hoogtepunten. Enkele zachtere nummers deden mij weer op adem komen (o.a. Stolen Child, Peace of Iona(?)). Scott betokkelde een paar keer zelf de keyboards en werd begeleid door dwarsfluit. Zalige momenten! Absoluut hoogtepunt werd afsluiter van de eerste set: de gitaarsolo van The Pan Within. Eén om nooit te vergeten: bezwerend gitaargetokkel om de geest van Jimi Hendrix op te roepen. Een minuut langer en Jimi zóu er herboren worden… Het folky Fisherman’s Blues liet de benen weer uitzwaaien als afsluiter van de eerste bisronde. Een bijzondere rol gedurende gans het optreden nam de violist Steve Wickham voor zich: hij ontpopte zich (met of zonder masker) tot dé Hendrix van de violisten. Hij ging op de knieën, ging andere bandleden opzoeken, danste danig mee en ging zelf volledig op in het concert. Altijd mooi om zien hoe iemand de muziek tot in het fijnste adertje van zijn lichaam laat doordringen en zich ten volle aan de muziek over geeft. Een tweede bisronde was voor nog één feestende Ierse traditional op dwarsfluit met de bandleden (allen met een masker op) gek dansend. Scott probeerde de dwarsfluitist nog te kietelen, maar deze deed zijn ding gewoon verder: zalig om zien! En vooral, het hele concert door, zalig om horen en als besluit voor alle criticasters: folkrock of The Waterboys will never die!
|
Setlist 1. Everybody Takes A
Tumble
|
||||
|
|
|
|||||
|
© Piet Vercaempst,
15/03/2007
|
||||||
