|
this note's for you ! ● Eels |
|||||
|
4/03/2008 Brussel Koninklijk Circus ★★ 12
Setlist - Grace Kelly Blues
(setlist overgenomen van andere sites, openingsnummer zou ook Packing Blankets kunnen zijn volgens andere sites)
|
Eels in Antwerpen enkele jaren geleden: bij toeval
daar geraakt. Ik kende de groep, laat staan Mr. E, nauwelijks. Het begon
met een filmpje. En het was nog goed ook. Na het concert heb ik hem beter
leren kennen, Mr. E. Interessant man, met leuke muziek. Mooie
deuntjes, sterke stem, geestige nummers... Zot ben ik er niet van, maar
als Bob een Bob vraagt om met hem mee te gaan twijfel ik eigenlijk niet.
Ik wist dat Eels een verzamelaar had uitgebracht dus zou er wel een soort
best of op de planken kunnen gebracht worden. Wij dus naar Brussel! En ontgoocheld terug gekeerd! Eerst toch de goede zaken even vermelden: Mr. E en The Chet zijn muzikanten pur sang en dat maakte het concert muzikaal nog naar behoren tot af en toe goed. Eén echt hoogtepunt: Flyswatter. Tijdens deze song wisselden E en Chet van plaats (piano en drum) zonder onderbreking (op YouTube vind je hier dezelfde performance in Engeland). Uitstekend vond ik enkel de Led Zep cover Good Times, Bad Times! Maar dan...: slechts een dik uur gespeeld! Dat is een fout die we Eels toch wel kwalijk mogen nemen. Hij brengt een dubbel CD uit met hits en rarities en dan speelt hij ter promotie daarvan slechts een uur rond. Dat is verraad aan de fans. Deze bleven dan ook lang na in de zaal en bleven handklappen en roepen, maar meer zat er niet in. Even hadden we gehoopt dat hij gewoon met een akoestisch gitaartje zou terugkomen en nog een uurtje voor de achterblijvers zou spelen (wijzelf hebben toch nog een dik half uur blijven wachten daarop tot ik zag dat de veiligheidsmensen de fans naar buiten begonnen te bonjouren)... Mr. Mon-EE, noem ik hem vanaf nu! Opvallend veel zachte (zwaarmoedige) songs, wel goed gebracht dus, maar Eels ken ik als een groep van vrolijke muziekjes en dat hebben we hier gemist. Zeker het eerste uur (euh... halfuur) zat er voor mij althans onbekend en te zacht werk. Voorlezen uit een autobiografie op een concertavond: vanaf dat Chet begon te lezen was het al te veel. En dan die stem uit de speakers alsof God aan het spreken was: hemeltergend, ja. En wat zouden we al niet kunnen zeggen bij het openen van fanmail en beginnen voorlezen! En dan nog uit kranten recensies beginnen lezen van het concert in London... Het was niet alleen flauw, het was bovendien misplaatst en enkel zelf-imago-strelend. Het docufilmpje als voorprogramma over zijn vader zal niemand van de zaal echt bekeken hebben: het was oersaai en ook nauwelijks te begrijpen, want geheel onsamenhangend. Neen, de extra-muzikale onderdelen van deze show (deze woordkeuze doet zelfs groot onrecht aan de eigenlijke betekenis) waren bangelijk slecht, beneden alle peil. Triestig zelfs. Als dát de bedoeling was: geslaagd, mister monee! Nog een Eels optreden? Mo nee gij, mij nie meer gezien zulle! "Muziek of wetenschap" stelde hij ons de vraag bij het begin. Na dit concert zou je toch even beginnen twijfelen...
Gelukkig is er nu vrijdag The Cult die deze
concertavond vlug zal doen vergeten.
|
|
|||
|
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst,
5/03/2008 (foto's
© Tim Broddin en
Joris Bulckens)
|
|||||
