● James Taylor

03/04/2008

Brussel

Bozar

★★

14

Het concert, tien jaar na mijn vorig optreden van hem, was vrij middelmatig, maar met een venijnige en zéér verrassende staart heeft de "one man band" toch een show gebracht die toch een beetje zal blijven nagolven. Ook van het concert van 10 jaar geleden wist ik niets meer af, tot ik zag dat ik daar wel degelijk bij geweest ben. James Taylor heeft schitterende muziek, maar laat live geen al te beste indruk na.

De hoogtepunten van het concert zijn niet toevallig voor mij de songs van de jaren '70: het blijft zijn allerbeste periode, hoe we het ook willen draaien of keren. Eerste deel begon met het sublieme Something In The Way She Moves, het nummer dat in 1968 door Paul McCartney en George Harrison goed genoeg werd bevonden om Taylor een contract bij hun splinternieuw 'Apple' label te doen tekenen, waarvoor hij nog steeds dankbaar is. Hij vertelde ons ook dat dit zijn eerste nummer was dat de moeite was. Het ís alleszins één van mijn favorieten. De songs Country Road, My Traveling Star (bijna rolt een traantje over mijn wang), Secret O'Life, Shower The People, Sweet Baby James en vooral Carolina in My Mind vind ik nu eenmaal op plaat al mooi, dus ook vanavond geniet ik van deze nummers. 

Te lange bindteksten, te ver van de micro staan, met foto's zitten jongleren... het kon aardig saai worden. Gelukkig enkele highlights en enkele goeie moppen. Doorheen heel het concert kregen we geprojecteeerde beelden te zien uit het James' fotoboeken. De verhalen die hij erbij vertelde waren meestal saai, maar door zijn hakkelende stijl wel grappig bij tijd en stond. Een goed voorbeeld daarvan toen hij een foto van zijn eerste groepje toonde, en zei: "That's how people looked in those days. That's what you get when people don't have access to mirrors...". Of zoals met zijn elektrische gitaar die hij toonde: "dat is elektrisch, vroeger waren er op stoom en gas..." Op zich keistom, maar door zijn stijl van het te brengen, konden we het smaken. Zijn showtje rond Nixon en de Frozen Man had hij beter thuis gelaten... 

De harmonie tussen gitaar en piano (en tweemaal de beatmachine) was perfect. Maar het leek alsof de concentratie van Taylor af en toe verdween. Bij You've Got A Friend viel die wisselvalligheid binnen het nummer zelf: de ene stroof kippevelgoed, de andere tergend vervelend. De pianist die hij mee had op het podium, dat huiselijk ingericht werd met een draperie en een mooi achtergrondscherm, was in topvorm. Koeltjes in de schaduw bleef hij het ganse concert door pianodeuntjes spelen van het allerhoogste niveau: werkelijk subliem. Ook de klank in Bozar, waar ik voor het eerst een optreden meemaak, is fantastisch. Op de dertiende rij had ik bovendien een magistraal zicht, maar vooral de klank onthou ik.

De staande ovatie na het tweede deel vond ik geheel onterecht! Het concert was verre van schitterend, eerder gewoon goed en als we heel kritisch zijn: middelmatig. Maar veel 'theaterpubliek': chique volk, vooral ouder volk (tijdsgenoten van Taylor), ook veel vaders met hun zoon mee. Het applaus deed blijkbaar veel deugd voor James, want plots begon hij terug te keren nadat hij vele CD's gesigneerd had. Hij komt wel vier keer terug nadat hij vele CD's getekend had, of handjes geschud. De eerste keer verrassend goed bij stem en sterk geconcentreerd met Fire And Rain. Verbluffend mooi was het experiment Mexico (met een opgenomen geluids- en beeldband van de groep muzikanten geprojecteerd op het scherm). Ja, dat verdiende applaus (staande ovatie toch niet). Ook Copperline werd schitterend gebracht. Hierna dacht ik echt wel dat het afgelopen was (ik zat al met mijn vest aan tijdens Copperline) ep ik naar buiten, maar twee minuten later terug naar binnen gerend toen ik het publiek door het dak hoorde gaan. Wie had dat gedacht dat hij er nog één zou bij spelen... Deze viersprong levert hem 2 extra punten, waardoor het concert gered was. James bedankte ons om hem het gevoel van vroeger terug te geven. Het was zéker gemeend, want ik geloof niet dat hij anders vier maal zou terug gekomen zijn. Jammer dat de man deze begeestering niet had van bij het begin... het zou legendarisch geworden zijn.

Anekdote: tijdens mijn bezoek aan de expositie in de namiddag hoor ik rond 17 uur muziek spelen, ik ga even een kijkje nemen en zie Taylor met geluidsmensen en niemand in de zaal oefenen. Hij zit vooral te sukkelen met een draad aan zijn fouten (excuseer: voeten) voor hij het nummer start...

Setlist

© Piet Vercaempst, 4/04/2008