this note's for you !

Leonard Cohen

19/10/2008

Brussel

Vorst

«««

15,5

Op het middaguur, tijdens het lopen, wordt het een stralende zondag. De boeren beslisten om de bieten en rapen uit het veld te halen. Het fijnere muzikale voer werd door Leonard Cohen en begeleidende band 's avonds opgerakeld. De overjaarse songs werden met liefde stuk voor stuk uit de voorgeschreven setlist geplukt. De man is vorige maand 74 geworden en oogst wat hij gezaaid heeft, vooraleer hij de tijdloze herfstvelden voor de eeuwige jachtvelden inruilt. Toen ik zag dat hij naar het Brugse Minnewater zou komen, had ik een fantastisch alibi. Ik was daarna te laat om kaarten voor dit najaar te bestellen, maar ik was er vorige week als de kippen bij voor de vrijgekomen vorstelijke plaatsen.

De man zou al lang op pensioen geweest zijn, ware het niet dat hij kaalgeplukt werd door zijn vrouwelijke manager. Zij zorgde voor een gat van 5 miljoen dollar en dus zoekt Cohen de concertzalen terug op en schuwt zelfs de festivals niet. De Canadese bard en tevens gentleman spijst de kas op naambekendheid, maar levert eveneens op zijn winterse leeftijdsveld verse vruchten af. Met een klassieke outfit charmeerde onder een ouderwetse deukhoed een oud maar nog niet versleten gezicht, maar de man bleef helaas even statisch als het monument dat voor hem nog moet opgericht worden.

Tijdens het eerste nummer zoeken de geluidstechnici de juiste balans en het lijkt of Cohen ook de stembanden afstelt op de mastodont van Vorst. Natuurlijk is dit geen ideaal 'kader' voor de intieme en emotionele songs die hij in zijn koffer heeft. Ik moet ook wat wennen tijdens het eerste nummer Dance me to the end of love. Maar het tweede nummer gaat de goede richting uit (er zijn nog geluidsfoutjes die moeten rechtgezet). Ik heb het fantastische album The Future (1992) leren kennen doordat ik in die tijd veel films ging kijken. Uit de cultfilm Natural Born Killers komen twee schitterende songs (Waiting for the Miracle en The Future), maar dit album is van begin tot eind een parel. De baritonstem van de man is hier op The Future het donkervolst, onaards diep. Er volgt een zwakke, zelfs vervelende versie (ik gaap zelfs even) van Ain't no cure for love, maar dan komt daar een eerste hoogtepunt. Ik hou van de gouden stemklank van zijn beginperiode (de jaren '70) én de muzikale eenvoud van toen kan ik ook enorm waarderen. Bird on a Wire is een schoolvoorbeeld (letterlijk: we kregen dit tijdens de ochtendbezinning in het Don Boscocollege...) en Cohen en band gieten het in een fantastische versie. Er is plaats voor solo's van de klassebakken van artiesten die Cohen begeleiden. Er volgen opnieuw wat mindere songs in het eerste gedeelte, maar ik onthou Who by Fire en Anthem het meest omdat het voor het eerst klonk als een feestje. De statigheid vind ik tergend tijdens de show en ook het 'wisselen' van de sterke en zwakke songs is jammer. Ook het 'afspelen' van de songs werkt storend. Veel beter zou het geweest zijn moesten er eens twee kanjers van songs in een overvloei gebracht worden. Jammer dus, maar na een uur staakt Cohen de show voor een kwartier pauze. Tijd voor verbetering, hoopte ik en dat kwam er gelukkig ook. Hier volgden een aantal sterke songs elkaar op. Het begon met een mooie Tower of Song, maar meesterlijk op gitaar en stem bracht Leonard in zijn eentje The Sisters of Mercy. Het soulvolle Boogie Street werd door zijn backgroundzangeres gezongen en de stem van Cohen is dan weer op zijn best tijdens The Gypsy Wife. Ik onthou de hoogtepunten van de avond met door het publiek meegezongen So Long, Marianne en vooral Democracy (ook uit The Future). Het allerbeste zit in The Famous Blue Raincoat, één van mijn lievelingssongs van Cohen die me na aan het hart ligt. Het simpele fijne gitaargetokkel van deze song raakt me in de ziel. Het lyrische orgasme Hallelujah heb ik leren kennen door de legendarische versie van Jeff Buckley. Ik had het graag zo gehouden, maar soit, dan heb ik de schrijver zelf het live eens ten gehore zien brengen. De groepsleden brachten een moderne laagje vernis aan de gouden dichterlijke songs waardoor de uitblinkende puurheid zijn glans verloor. Desondanks wel rasartiesten met cachet die de avond opluisterden. De deuntjes van deze onsterfelijke liederen blijven me eeuwig bij.

Toch werden mijn verwachtingen voor dit concert niet beantwoord. Ik vond het wel mooi hoe hij de avond sloot. Eerst het gebed If it be your will (begonnen met een stem-solo) en dan Closing Time. En dan terug komen met I tried to leave you a hundred times, da's pas geen afscheid kunnen nemen. Maar met Wither thou goest sluit hij de avond af en huppelt het podium af. De enigste keer dat hij echt bewoog was bij het opkomen en weggaan. Andere bewegingen die ik hem zag maken was knielen, zich tot zijn muzikanten richten als ze (opnieuw maar weer eens) een solo aansneden en de linkerhand naast de micro net niet tot een vuist maken. Voor de rest stond hij stil, keek het licht in, verstard, verstild, haast filosofisch mijmerend. Waarom hij zijn muzikanten twee keer voorstelt, is me een raadsel. Maar hij doet het toch maar: drie uur op een podium staan. Muzikaal een hoogstaande avond, maar qua concertbeleving een teleurstelling - zeker voor dat geld. Maar ja, in dat geld zit dus ook wat van ons medelijden met de oude man... (zijn noodgedwongen geldkwestie is de enigste reden dat we hem nog eens live konden meemaken). De oude, bescheiden man zelf zal vooral de talloze staande ovaties onthouden. Laat me zeggen dat dit terecht was voor wat hij ons door zijn oeuvre aan muziek heeft gebracht gedurende de voorbije 40 jaren.

 

Setlist:

1. Dance me to the end of love

2. The future

3. Ain't no cure for love

4. Bird on the wire

5. Everybody knows

6. In my secret life

7. Who by fire

8. Hey, that's no way to say goodbye

9. Sisters of Mercy

10. Heart with no companinon

11. Anthem

 

12. Tower of song

13. Avalanche

14. Suzanne

15. The gypsy wife

16. The Partisan

17. Boogie Street

18. Hallelujah

19. Democracy

20. I'm your man

21. Take this waltz

 

22. So long, Marianne

23. First we take Manhattan

 

24. Famous Blue Raincoat

25. If it be your will

 

26. Closing Time

27. I tried to leave you

28. Wither thou goest

© Piet Vercaempst, 20/10/2008