Pegi Young ● Neil Young
 

11/02/2008

Antwerpen

Stadsschouwburg

«««««

19,5

eerste deel: 21 tweede deel: 18

Vorig jaar op 12 december door Live Nation aangekondigd als een "concertavond die zowat 3 uur duurt, in twee delen: een akoestische en een rockset". Gitarist Ben Keith, drummer Ralph Molina (beide van Crazy Horse) en bassist Rick Rosas begeleiden hem. Zijn vrouw, countryrock songschrijfster Pegi Young, zorgt voor het voorprogramma.

Het concert kost heel wat zilver en goud, maar voor de spilfiguur in mijn liefde voor muziek spaar ik moeite noch kosten. Zijn muziektalent is onbetaalbaar, zijn tickets zijn duur. Prijs/kwaliteit is dit nog altijd het waard! Op 14 januari komen kaarten in categorie 1 vrij op Sherpa en ik twijfel geen seconde voor een upgrade naar rij 23 van de parterre...

Een voorprogramma is overbodig, maar nu ze samen door het continent Europa trekken, nam tevreden Pegi het voor haar rekening. Ze bracht ingetogen en vooral door de begeleidende band goed gespeelde liefdesnummers, maar na het eerste gedeelte van Neil was ik dit voorspel al volledig vergeten. Enkel Sometimes Like A River (met de mooie slagzin: loving you is the sweetest thing I know) nam ik de volgende dag mee naar de Itunes kassa. Anthony Crawford is echter wel een naam die we in de toekomst zeker nog zullen horen. Hij speelt gepassioneerd gitaar en hielp meeschrijven aan Pegi's nummers.  

Nog maar enkele gitaartokkels van FROM HANK TO HENDRIX en het was al duidelik dat dit concert een perfect concert zou worden. Neil zong duidelijk en de gitaar klonk heerlijk warm in de Stadsschouwburg:

From Hank to Hendrix I walked these streets with you
Here I am with this old guitar doin' what I do.
I always expected that you should see me through
I never believed in much but I believed in you.
Can we get it together, can we still stand side by side
Can we make it last like a musical ride?
From Marilyn to Madonna I always loved your smile
Now we're headed for the big divorce California-style.
I found myself singin' like a long-lost friend
The same thing that makes you live can kill you in the end.
Can we get it together can we still stand side by side
Can we make it last like a musical ride?
Sometime it's distorted not clear to you
Sometimes the beauty of love just comes ringin' through.
New glass in the window new leaf on the tree
New distance between us you and me.
Can we get it together can we still walk side by side
Can we make it last like a musical ride?

De toon was gezet, de opener was een voltreffer. Een AMBULANCE BLUES op een nieuwe gitaar vervolgde. Een song waarvan ik het deuntje met de mondharmonica zalig vind, het kan tijdens een fietstocht de ganse tijd in mijn hoofd ronddolen. De tekst is een eigenaardig, maar that's Neil, for sure:

Back in the old folky days, the air was magic when we played.
The riverboat was rockin' in the rain, midnight was the time for the raid.
Oh, Isabela, proud Isabela, they tore you down and plowed you under.
You're only real with your make-up on, how could I see you and stay too long?
All along the Navajo Trail, burn-outs stub their toes on garbage pails.
Waitresses are cryin' in the rain, will their boyfriends pass this way again?
Oh, Mother Goose, she's on the skids, the shoe ain't happy, neither are the kids. She needs someone that she can scream at, and I'm such a heel for makin' her feel so bad.
I guess I'll call it sickness gone, it's hard to say the meaning of this song.
An ambulance can only go so fast, it's easy to get buried in the past
When you try to make a good thing last.
I saw today in the entertainment section, there's room at the top for private detection. To Mom and Dad this just doesn't matter, but it's either that or pay off the kidnapper.
So all you critics sit alone, you're no better than me for what you've shown.
With your stomach pump and your hook and ladder dreams
We could get together for some scenes.
I never knew a man could tell so many lies, he had a different story for every set of eyes. How can he remember who he's talkin' to?
'Cause I know it ain't me, and I hope it isn't you.
Well, I'm up in T.O. keepin' jive alive, and out on the corner it's half past five. But the subways are empty, and so are the cafes, except for the Farmer's Market, and I still can hear him say: You're all just pissin' in the wind, you don't know it but you are.
And there ain't nothin' like a friend, who can tell you you're just pissin' in the wind. I never knew a man could tell so many lies, he had a different story for every set of eyes. How can he remember who he's talking to?
Cause I know it ain't me, and hope it isn't you.

Deze eerste twee songs werden heel intens gebracht. Alsof Neil de teksten gisteren nog geschreven had en ze vandaag nog eens overlas met de juiste klemtonen. Het getokkel op de gitaar bracht me in  hogere sferen. En dan gebeurt het meest dramatische, een wending waardoor het ganse eerste concertgedeelte in een trance van verwondering kwam. Het door velen enkel van tekst bekende "Sad Movies", oftewel DAY AND NIGHT WE WALK THIS AISLES, kwam op de planken:

Day and night we walk these aisles, in the same old movie show
And look for someone to feel for a while, there's matinees on Saturdays
When we sit in the velvet chairs, popcorn boxes fly through the air.
Sad movies, they make you cry, sad movies make you wonder why
You ever came. Do something to me, don't make me wait,
Stab something through me, don't cry out the good things
That I appreciate.
Day and night we walk these aisles, in the same old movie show
And look for someone to feel for a while, the light's go on, the movie's gone
And the manager's up there, he says he doesn't care
And we take our money back.
Sad movies, they make you cry, sad movies make you wonder why
You ever came.

Neil verlaat de gitarenkring en staat wat onhandig naar de grond te staren, alsof hij nadenkt wat hij nu weer moest doen. Vervolgens loopt hij naar zijn sixties beschilderde piano, aait de zijkant een aantal maal, nestelt zich achter zijn piano en begint A MAN NEEDS A MAID. Een song met referenties naar zijn eerste vrouw, die hij zag spelen in een film. De tekst spreekt voor zich:

My life is changing in so many ways, I don't know who to trust anymore
There's a shadow running thru my days, like a beggar going from door to door.
I was thinking that maybe I'd get a maid, find a place nearby for her to stay.
Just someone to keep my house clean, fix my meals and go away.
A maid. A man needs a maid. A maid.
It's hard to make that change, when life and love turns strange. And old.
To give a love, you gotta live a love. To live a love, you gotta be "part of"
When will I see you again?
A while ago somewhere I don't know when, I was watching a movie with a friend. I fell in love with the actress. She was playing a part that I could understand.
A maid. A man needs a maid. A maid.
When will I see you again?

De tweede verrassing uit het nooit verschenen album Homegrown komt eraan: NO ONE SEEMS TO KNOW. Neil voelt blijkbaar aan dat hij deze songs live ten berde moet brengen voor zijn grootste fans. Na meer dan veertig jaar muziek maken is het tijd voor de parels die hij nooit uitgebracht heeft en zeer zelden of nooit eerder live heeft gespeeld. Het zijn de truffels die de fans uit de grond willen krabben, maar het is de meester zelf die ze opgraaft...

Once I was in love, now, it seems that time is better spent
Searching than in finding, but no one seems to know.
So don't say you lose, don't say you lose,
Don't say you win, and no one else will know,
No one else will know.
When you're down you gather strength
To leave the ground, and when you're high
It makes you weak and you fall back down.
Once I was in love, now, it seems that time is better spent
Searching than in finding, but no one seems to know.

Neil blijft zijn setlist opbouwen rond de songs van deze tijd en gaat terug naar het titelnummer van zijn bestseller HARVEST:

Did I see you down in a young girl's town, with your mother in so much pain? I was almost there at the top of the stairs, with her screamin' in the rain.
Did she wake you up to tell you that, it was only a change of plan?
Dream up, dream up, let me fill your cup, with the promise of a man.
Did I see you walking with the boys, though it was not hand in hand?
And was some black face in a lonely place, when you could understand?
Did she wake you up to tell you that, it was only a change of plan?
Dream up, dream up, let me fill your cup, with the promise of a man.
Will I see you give more than I can take? Will I only harvest some?
As the days fly past will we lose our grasp or fuse it in the sun?
Did she wake you up to tell you that it was only a change of plan?
Dream up, dream up, let me fill your cup, with the promise of a man.

Zijn stem is tijdens dit nummer stevig en teder tegelijkertijd. De muzikale warmte doet blozen en genieten. Neil dwaalt naar een andere kleinere piano op het podium en verhaalt over zijn oma die piano kon spelen, voor alle trouwfeesten, voor alle gelegenheden van het dorp. Met JOURNEY THROUGH THE PAST boort hij zijn enigste meesterwerk nog niet op CD uitgebracht aan: Times Fade Away, uit 1973: Als intro voor deze song haalt hij een obscuur verhaal van zijn oma boven. Zij was sleutelbewaarder voor een kopermijn. Als de mannen neerdaalden kwamen zij bij haar een sleutel halen, als ze terug naar huis gingen, kwamen ze de sleutel bij haar afgeven. Zo wist ze altijd of er nog ééntje in de mijn zat...

When the winter rains come pourin' down, on that new home of mine,
Will you think of me and wonder if I'm fine? Will your restless heart come back to mine on a journey thru the past. Will I still be in your eyes and on your mind?
Now I'm going back to Canada on a journey thru the past and I won't be back till February comes
I will stay with you if you'll stay with me, said the fiddler to the drum,
And we'll keep good time on a journey thru the past.
When the winter rains come pourin' down on that new home of mine,
Will I still be in your eyes and on your mind? Will I still be in your eyes and on your mind?

Het is één van mijn vele lievelingsongs omwille van de laatste drie (vraag)zinnen: lief hebben in voor- en tegenspoed: het blijven vraagtekens...

De tekst blijft melancholisch in het volgende nummer, maar de banjo maakt van MELLOW MY MIND een onvergetelijke én onsterfelijke versie:

Baby mellow my mind, make me feel like a schoolboy on good time,
Jugglin' nickels and dimes, satisfied with the fish on the line.
I've been down the road and I've come back
Lonesome whistle on the railroad track
Ain't got nothing on those feelings that I had.
Something so hard to find, a situation that can casualize your mind.
I've been down the road and I've come back
Lonesome whistle on the railroad track
Ain't got nothing on those feelings that I had.
Baby mellow my mind, make me feel like a schoolboy on good time,
Jugglin' nickels and dimes, satisfied with the fish on the line.

Het muzikaal genot stroomt over: hij geeft ons geen visjes maar een ganse oceaan. Warme songs, bloedstollend vertolkt, muzikaal verwend. We blijven in de jaren '70 met een outtake van On The Beach: LOVE ART BLUES: Neil bekent: "my songs are all so long, and my words are all so sad" en is verscheurd: "why must I choose between the best things I ever had", maar beslist: "I went and played too hard".

I've got the love art blues, don't know which one to choose
There's really something to lose, with these love art blues.
I went and played too hard, and I lost my mind.,
Oh, these love art blues, leave me a heavy one.
My songs are all so long, and my words are all so sad
Why must I choose between the best things I ever had.
I spilled my promise cup, I really don't know why
Now the distance lies between you and I.
My songs are all so long and my words are all so sad
Why must I choose between the best things I ever had.
I've got the love art blues, don't know which one to choose
There's really something to lose, with these love art blues.
I went and played too hard.

Een traan zou ons oog verlaten, ware het niet dat we hierdoor net zo gelukkig zijn. Neil speelt een setlist bijeen waarvan we het in onze stoutste dromen niet hadden kunnen bedenken. Hij vertelt ons dat de gitaar die hij nu aan het aansnoeren is, een geschenk was van Mr. Stills, "he must have been very wealthy than...". Even terug naar Harvest uit 1972, en het openingsnummer: OUT ON THE WEEKEND, dat hij aankondigt als "speciaal voor Antwerpen". Hij vermeldde ook al dat hij terug speelt voor kleinere zalen, die kleinere zalen waarvan hij in zijn beginperiode droomde er ooit te spelen... Die droom is er dus nu...

Think I'll pack it in and buy a pick-up, take it down to L.A.
Find a place to call my own and try to fix up. Start a brand new day.
The woman I'm thinking of, she loved me all up, but I'm so down today
She's so fine, she's in my mind. I hear her callin'.
See the lonely boy, out on the weekend, trying to make it pay.
Can't relate to joy, he tries to speak and can't begin to say.
She got pictures on the wall, they make me look up from her big brass bed.
Now I'm running down the road trying to stay up somewhere in her head.
The woman I'm thinking of, she loved me all up but I'm so down today
She's so fine she's in my mind. I hear her callin'.
See the lonely boy, out on the weekend, trying to make it pay.
Can't relate to joy, he tries to speak and can't begin to say.

Er zit een draad in al deze songs: een diepe melancholie, maar telkens met sprankeltjes hoop. Als vonkjes op de gitaarakkoorden. Een vuurtje stokend en brandende houdend, met telkens een nieuwe gitaar.

Efkes denk ik de eerste akkoorden van "Dance, Dance, Dance" te horen, maar het wordt LOVE IS A ROSE, het derde nummer uit zijn onuitgebrachte Homegrown van 1975, maar dat wel zijn schitterende verzamelaar Decade haalde:

Love is a rose but you better not pick it, it only grows when it's on the vine.
A handful of thorns and you'll know you've missed it
You lose your love when you say the word "mine".
I wanna see what's never been seen, I wanna live that age old dream.
Come on, lads, we can go together, let's take the best right now,
Take the best right now.
I wanna go to an old hoe-down, long ago in a western town.
Pick me up cause my feet are draggin', give me a lift and I'll hay your wagon.
Love is a rose but you better not pick it, it only grows when it's on the vine.
A handful of thorns and you'll know you've missed it
You lose your love when you say the word "mine".
Mine, mine.
Love is a rose, love is a rose.
Love is a rose, love is a rose.

Het publiek reageert dolenthousiast en Neil verlaat de akoestische set. Ik heb onmiddellijk zoiets van: hé, we zijn nog maar begonnen, en 't is al gedaan... Youngs stem was perfect, het geluid was perfect, de setlist was perfect. Een akoestisch gedeelte voor de grootste fans. Een pauze laat ons daar niet anders over denken.

Stevig openen met MR. SOUL met een sound die aan begeleidingsband Crazy Horse doet denken. Echter: drummer van het eerste uur Ralph Molina (aangekondigd als "mijn broer") en grijze gitarist Ben Keith worden bijgestaan door de "jongste" recruit van Neil: bassist Rick Rosas. De toon wordt onmiddellijk erna verder gezet met een heerlijke EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE. Twee songs uit het einde van de jaren '60, maar veertig jaar later klinken deze songs nog steeds als beste rocksongs ooit gemaakt. De magie van Crazy Horse komt niet aan de beurt, maar de ijzersterke performance van deze twee songs beklijft intens. Vervolgens maakt Neil een immense tijdsprong en muzikaal een bokkesprong met het aan een in het publiek opdringerige fan opgedragen DIRTY OLD MAN. Stevig rockend, lekker rollend. Op het zelfde elan wordt SPIRIT ROAD uitgesponnen tot een monsterhit...

There's a long highway in your mind, the spirit road that you must find
To get you home to peace again, where you belong my love lost friend
When you're alone, you cheat yourself, you paint yourself in a dark, dark place
You get your shoes, and get your hat, get out here while you still can
There's nothin' right that you can say
You keep on talkin' anyway and everyone seems to turn on you
There's nothing right that you can ever do
Spirit road
Now you're on that long highway in your mind, the spirit road that you had to find, you're headed home to peace again, where you belong my love lost friend
You stop to eat, you start to drink, but you don't stop and you don't think
You lost your keys, you're on your knees, you're on your back and lookin' up in the trees
And the night swirls for a little girl, a speck of dust in the giant world
There's a spirit road that you must find, a long highway in your mind
Spirit road
There's a long highway in your mind, the spirit road that you must find
To get you home to peace again, where you belong my love lost friend
Don't feed that snake, that turns on you, you starve it out, that's what you do
And it makes you lie, it makes you cheat
It steals your shoes and cuts your feet
The snake keeps feeding through the night, you lose your soul without a fight, there's nothin' right that you can say, you keep on talkin' anyway
There's a long highway in your mind, the spirit road that you must find
Peace again
There's a long highway in your mind, the spirit road that you must find
To get you home to peace again, where you belong my love lost friend
When you're alone, you cheat yourself, you paint yourself in a dark, dark place
Get your hat, get your shoes, get out here while you still can still choose
Spirit road

Het is een fantastisch nummer dat te vinden is op Neil's laatste werk: Chrome Dreams II, verwijzend naar het album dat hij in de jaren '70 niet uitbracht, maar met songs die hij sinds This Note's For You in zijn koffer had, maar die op geen enkele plaat sindsdien een plaatsje konden veroveren. Zeer onterecht, want er staan nog parels op deze Chrome Dreams II. Neil zou er nog twee van brengen. Een mooie anekdote vertelt hij over zijn moeder waarmee hij op stap ging. Ze reden over een berg met eucalyptus en de moeder stopte, ging in de wind staan op de bergtop en spreidde haar armen wijd open. Daarna stapte terug in de auto en vertelde Neil dat ze hier voor altijd wou gaan leven...

O ja, voor ik vergeet te melden: in het tweede gedeelte schildert een 'artiest' enkele schilderijen bij en schrijft er de songtitels op en loopt over het podium heen om ze dan op een standaard te zetten dicht bij het zittend volk. Ik heb er alvast niet veel aandacht aan geschonken. Alleen tijdens BAD FOG OF LONELINESS, een nummer dat sinds vorig jaar door vele fans gespeeld wordt wegens verschenen op een van de (hopelijk nog vele) archiefverzamelaars. Het is dan ook een zalig simpel nummertje:

Bad fog of loneliness, put a cloud on my single-mindedness
I dream of sweet caress, from you.
What makes tomorrow guess
What makes me take from me, and put aside the rest
I dream of sweet caress, from you.
So long woman I am gone, so much pain to go through
Come back maybe I was wrong
Bad fog of loneliness, put a cloud on my single-mindedness
I dream of sweet caress, from you.

In zulke songs zit zoveel draagkracht, het is de sterkte van Neil, ieder woord is afgemeten en staat op de juiste plaats. WINTERLONG draagt hij op aan Danny Whitten, de gitarist van Crazy Horse die door een overdosis stierf en voor wie hij de conceptplaat Tonight's The Night gemaakt heeft.

I waited for you, Winterlong, You seem to be where I belong.
It's all illusion anyway.
If things should ever turn out wrong, And all the love we have is gone,
It won't be easy on that day.
Waiting to follow, Through the dreamlight of your way
Is not so easy for me now.
Half the time has passed away, Things we thought of yesterday
Come back now, come back now.
Waiting to follow, Through the dreamlight of your way
Is not so easy for me now. Half the time has passed away
Things we thought of yesterday, Come back now, come back now.
I waited for you Winterlong
You seem to be where I belong.

Vervolgens brengt Young één van de songs die ik het minst graag hoor: enerzijds omdat het niet door hemzelf geschreven is en anderzijds omdat de versies waarover ik beschik een klaagzang zijn. Ik heb het over Don Gibson's OH LONESOME ME. Maar de verrassingen zijn de stadsschouwburg nog niet uit. Young brengt het verrassend fris en koel. De ganse avond zit zijn stem ook wel al fantastisch waardoor de sound van dit godgeklaagde lied ongelooflijk goed zit. Met THE BELIEVER keert Young terug naar Chrome Dreams II, en sluit met NO HIDDEN PATH de elektrische eerste ronde af. Lang uitgesponnen met heerlijke gitaarsolo's en bovendien een schitterende tekst:

Sometimes when I go walkin', among the tall trees
I feel the light comin' down on me, under moon, under sun
I feel the chosen one, through the mist, come walkin' here with me
And the leaves on the ground, make a rustling sound
In the wind now blowing in my face, it's that cool wind again
And I feel my missing friend, whose counsel I can never replace
Show me the way and I'll follow you today
Show me the way, no more darkness. No more wasted time
Show me the way, let me stay here with this heart of mine
And with you I feel no hidden path
No hidden path
How you change, how you change, and how you rearrange
Everything that touches me
Now you're her, now you're her, and she's sleeping here with me
Everything that touches me
Ocean sky, sea of blue, let the sand wash over you
Giving all that you can give
Will the northern lights still play, as we walk our distant days
Giving all that we can give
Show me the way and I'll follow you today
Show me the way
There's a cold wind, blowin' through my mind
Show me the way, but I'm holdin' on to the threads of time
And with you I feel no hidden path
No hidden path
Will the northern lights still play as we walk our distant days
Ocean sky, sea of blue, let the sun wash over you
Will the northern lights still play as we walk our distant days
Ocean sky, sea of blue, let the sun wash over you
Will the northern lights still play as we walk our distant days
Ocean sky, sea of blue, let the sun wash over you

Ben Keith verliest in dit nummer een snaar, maar dat wordt snel opgelost. In dit elektrisch gedeelte kregen we steengoede songs te horen, maar het geheel mist de coherentie die zo sterk aanwezig was in het akoestisch gedeelte. Dat heeft volgens mij maar één reden: Crazy Horse. Zonder Rick Rosas te willen degraderen, laat dit duidelijk zijn. Ik wil enkel zeggen: met Crazy Horse komt er magie, magie heb ik gemist in dit gedeelte.

Maar voor een magische afsluiter konden we rekenen in de twee bisnummers. De versie van CINNAMON GIRL had de power die het nodig heeft. Kracht, energie, opwelling. Een vulkaan. Lava in de muzieknoten. Tijdens deze song verwisselt Neil van gitaar (alhoewel er me geen snaar gebroken leek...) en viel terug in met een vuurspuwende opflakkering. Van de berg komend, als je begrijpt wat ik bedoel... En als eindiger in het dal, aan de zee: CORTEZ THE KILLER. Geen lange versie, genoeg gitaarsolo's voor vanavond. Gewoon afsluiten en stilletjes naar huis. Op wolken. Joni Mitchell uit de autoboxen...

What a night, hm, almost makes you feel not to go workin, hm...

Ik geef het eerste (akoestische) deel een perfecte, magistrale, magische 21/20. Het is één geheel ("it's all one song, they all sound the same") en het was jammer dat de tijd zo kort stil stond. Het tweede deel was veel minder coherent, maar bevatte steengoede nummers met fantastische gitaarsolo's. De bissen sluiten schitterend af: Cinnamon Girl en Cortez The Killer.

In one sentence: a perfect concert for the real fans of the perfect stranger.

Setlist

[01] from hank to hendrix
[02] ambulance blues
[03] day and night we walk these aisles
[04] a man needs a maid
[05] no one seems to know
[06] harvest
[07] journey through the past
[08] mellow my mind
[09] love art blues
[10] out on the weekend
[11] love is a rose

[12] mr. soul
[13] everybody knows this is nowhere
[14] dirty old man
[15] spirit road
[16] bad fog of loneliness
[17] winterlong
[18] oh lonesome me
[19] the believer
[20] no hidden path

[21] cinnamon girl
[22] cortez the killer
 

© Piet Vercaempst, 12/02/2008