|
this note's for you ! ● Neil Young (& His Electric Band) |
||||
|
15/08/2008 Colmar Foire de vins ★★★★★! 21
|
Neil Young voor de vijfde keer op een jaar zien, voor sommigen zou dat van het goede te veel kunnen klinken. Echter: in Colmar schudde Neil Young de allerbeste elektrische set uit zijn mouwen. Hij stond fel op de gitaar te tokkelen, zo hebben de fans hem het liefst, blijkbaar, want het (wel met reden) uitzinnig (internationaal) Frans publiek maakte van dit concert het allerbeste wat ik me kan inbeelden. Ik ga bewust niets over het voorprogramma zeggen, want dat was zo slecht en het geluid was tevens ook zo slecht afgesteld, dat ik even twijfelde aan mijn voorvoelen dat dit een magische avond zou worden met een bijna volle maan. De opener was dezelfde als op Werchter en meteen viel op dat hij in dit stevige Love and Only Love zijn elektrische gitaar als oppergod zou aanbidden. Het werd zelfs nog agressiever in het prachtnummer Hey Hey My My (Out of the Blue) en hij toont heel veel emotie bij de zin "they give you this, for you pay for that".
Everybody Knows This Is Nowhere, ook op Werchter song nummer drie werd hier in een versie gebracht die alle bloedvaten wijd open zette voor pure rock-adrenaline. Een van mijn toptien songs uit het oeuvre van Neil Young is Powderfinger. Bij de eerste "look out, mama, there's a big boat comin' on the river" voel ik al aan dat het hier schitterend zal worden. Zijn het de camera's die het hem doen? Wordt dit concert opgenomen voor een live-registratie? Alleszins valt mij op dat in de voorgaande nummers het gitaarwerk van Neil Young een goddelijk niveau haalt. Ik heb hem nu al verschillende keren gezien en deze keer spelen zijn vingers met de gitaarsnaren en tokkelt hij geconcentreerd de noten die in dit halfopenlucht en modern soort amfitheater een heerlijk en duidelijk hoorbaar "spoor" achterlaten. De geluidskwaliteit is van het beste niveau dat ik dit jaar gehoord heb (oké, Werchter was ook wel héél goed, maar hier was het uitstekend: je hoorde er werkelijk iedere noot). En dat elektrisch spel was de hoofdspeler vanavond. Nog nooit zag ik een zo goed spelende gitaargod live aan het werk.
Spirit Road, in een kortere versie dan andere keren, maar daarom ook intenser en krachtiger. Ik herhaal graag nog eens de tekst, want dit is echt een pareltje op dus zowel muzikaal als lyrisch vlak:
There's nothin' right that you can say Spirit road
Now you're on that long highway in your mind,
You stop to eat, you start to drink,
And the night swirls for a little girl, Spirit road
En dan wordt daar al Cortez ingezet, nog een toptien-nummer. En man, als ik er aan terugdenk krijg ik tranen in de ogen. Een monument van C tot Z. Adembenemende schoonheid. En qua toptien-nummer komt dan Cinnamon Girl aandraven, niet op een Crazy Horse, maar Rick Rosas en Ben Keith en de jonge drummer Chad Cromwell, halen al van bij het begin van het concert het niveau van Crazy Horse, zoniet overstijgen ze zelf.
Vaste waarde dit jaar is Don Gibson's Oh, Lonesome Me. Ik had geschreven dat ik er misschien de vijfde keer ging van houden, want het nummer is niet hoog genoteerd als ik een rangschikking zou moeten maken. In Werchter vond ik het een uitstekende versie, en dat werd hier in Colmar geëvenaard, maar ik ben er nog steeds niet wild van. (I'll never be crazy about this one).
In Werchter was Mother Earth le-gen-da-risch, dit werd het hier niet, maar het was voor mij een gelegenheid om de bijna volle man achter de wolken te zien. Neil heeft ook veel naar die maan gekeken en op een of ander moment vertelde hij ons dat de Franse maan al altijd iets speciaals was voor hem. Ik zag er niet speciaals aan, behalve dan het feit dat de wolken van die vrijdag er soms voor hingen. Het hééft natuurlijk wel iets, een volle maan vanuit een modern halfopen amfitheater waar 10.000 fans behoorlijk uitzinnig uit de bol gaan, maar daar hoorde ik absoluut ook bij. The needle & the damage done is ondertussen ook vaste waarde in het akoestisch gedeelte, alsook het fantastische Unknown legend. Ik zing de teksten van deze songs volledig mee, samen met de nabije fans die ook hun beste zangtalenten boven halen. We halen het niveau van Neil niet (wat eigenlijk toch verwonderbaar is), maar dat maakt het juist zo bijzonder. Complete verrasing van de avond werd de pianosong Wrecking Ball, een zalig nummer dat hij nog nooit eerder dit jaar uit de archieven haalde en Colmar ermee trakteerde. Als van een margaux-wijn (ook al zaten we in de ook verdienstelijke Elzasstreek) genoot iedere fan zichtbaar van dit pareltje dat Neil uit zijn kelder haalde.
Heart of gold werd op een oorverdovend en lang applaus ontvangen, want het was inderdaad een le-gen-da-rische versie met terug alle muzikanten op het podium. Het ook al obligaat geworden Old man wordt met quasi hetzelfde enthousiasme ontvangen. Ik hou wel van het Franse publiek: ze zijn luidruchtiger en dat heeft charme en een extra dimensie aan een optreden.
De verrassingen blijven niet uit. Singin' A Song Won't Change The World, een gloednieuwe song. Het is een schitterend nummer, lekker rockend op een eenvoudige gitaarrif en Neil zingt het met een krachtige bezieling. Hierbij tekst en video:
You can play my guitar You can drive my car Just singing a song won't change the
world You can sing about change You could play my guitar Zo onbekend en zo even verwonderlijk mooi is Sea Change, met een wat vreemd aandoend refrein, maar toch is de duidelijke Neil Young stempel erop aanwezig. Het nummer wordt zelfs een tweede keer herhaald, nog krachtiger op de planken gebracht, wat het vermoeden versterkt dat dit concert geregistreerd is. Dit concert mag alleszins integraal op een dubbel CD uitgebracht worden. Het is mega verrassend super rockend met gitaarspel dat de hemel op aarde brengt.
Het allerbeste nummer moest echter nog volgen en ik word lyrisch als ik eraan terugdenk: Cowgirl In The Sand. Ik heb niet gekeken, maar ik denk een kwartier lang, met gitaarsolo's die zo duidelijk en perfect gespeeld werden dat ik ze mijn leven lang zal herinneren. Dank de goden dat iemand dit vastgelegd heeft op beeld en met geluid:
Zoals je ziet zat ook bassist Rick Rosas in een heel beweeglijke dag. Ben Keith, daarentegen, bleef meestal op zijn vierkante halve meter staan, maar zijn gitaarwerk was desondanks ook vol vuurwerk en passie. Een door een uitzinnig, uitbundig, en feestelijk publiek meegeklapt Rockin' In The Free World sluit het perfecte concert af. Ik heb nog nooit zo lang en zo hoog gesprongen tijdens een concertnummer als bij dit. Ook al moest ik nog met de fiets terug naar Whir-Au-Val (zo'n kleine 15 km), ik gaf alles ten beste zoals Neil alles ten beste had gelegd in zijn gitaarwerk. Nog nooit zoveel plezier beleefd aan dit wervelend nummer en wat een verschil met de zaal-versies van het eerste gedeelte van zijn Continental Tour dit jaar! Dit is tenminste rock zoals het hoort! Neil en co. nemen afscheid van dit eerste gedeelte en komen pas minuten later na constant gejuich, gejubel en applaus van een werkelijk plezant, plezierig en feestend publiek terug. (Kwaliteit video en geluid helaas niet zo goed hieronder):
A Day In The Life, het afsluitende Beatlesnummer, heb ik live voor het eerst gehoord op Werchter. Sindsdien heeft hij het nummer geperfectioneerd. Deze versie was absoluut elektrisch in orde, zoals het ganse concert door dus, met de fantastische gitaarriffen. De noise die hij op het einde van het nummer, met een volledig ontsnaarde gitaar, creëert doet mij denken zoals een prehistorische jager zich moet voelen bij het inspecteren van zijn net door zijn met zelf geworpen speer getroffen wild dier. Verering aan de elementen, noem ik dat.
Hulde wie hulde toekomt: Neil Young heeft hier vanavond in Colmar een optreden ten beste gegeven dat alle niveaus overstijgt. Bezieling is geen loos woord, als ik het vaak gebruik tijdens concertverslagen van Neil Young. De elektrische gitaar is het middel, maar de wijze waarop Neil het bespeelt is van dergelijk niveau dat ik er dichterlijk van word. Er zijn nog zekerheden in ons godengelijk leven, schreef ik in mijn verslag van Werchter . Vandaag zeg ik u: het gitaarspel dat we van Neil Young te horen krijgen is van het allerbeste wat we in dit heelal kunnen meemaken. Ik verlang nu al naar zijn volgende Europese tournee.
|
Setlist 1. Love And Only Love 2. Hey Hey My My (Out Of The Blue) 3. Everybody Knows This Is Nowhere 4. Powderfinger 5. Spirit Road 6. Cortez The Killer 7. Cinnamon Girl 8. Oh, Lonesome Me (Don Gibson) 9. Mother Earth 10. The Needle And The Damage Done 11. Unknown Legend 12. Wrecking Ball 13. Heart Of Gold 14. Old Man 15. Just Singing A Song Won't Change The World 16. Sea Change 17. Sea Change (reprise) 18. Cowgirl In The Sand 19. Rockin' In The Free World
20. A Day In The Life (The Beatles)
Hier een mooi stukje van een andere Belgische fan van Neil Young, die ik in mijn mailbox kreeg:
Toen dacht ik de aanzet van Powderfinger te horen, maar de groep kwam met Everybody knows… Neil had toen Chad Cromwell erop gewezen dat er een (bijna) volle maan aan het opklimmen was, Keith Rosas ging ook es kijken, maar vanop de eerste rij waar ik stond was ze (nog) niet zichtbaar. Maar toen was al duidelijk: dit is niet de ouwe knar, de humeurige rocker, neen, hier staat een kwajongen die erin geslaagd is de scene voor zich te hebben, en we gaan het geweten hebben. Ik heb hem nog nooit zoveel weten grinniken en grijnslachen als vrijdag in Colmar. Was het de Elzasser wijn? Was het de volle maan? Had hij op de foire een nieuw toestel voor zijn ranch gekocht? Is zijn Lincvolt project geslaagd? Ik weet het niet, maar Neil Young speelde alsof hij nergens heen moest, alsof die 9000 Fransen en enkele honderden buitenlandse die-hard fans een eerste liefde waren die moesten overwonnen worden, alsof hij nooit meer mocht optreden. Twee nieuwe songs, waarbij meneer Young dan even doodleuk tegen het publiek zegt, dat hij "See Change" nog even opnieuw gaat doen, want “we moeten daar toch nog wat aan oefenen”. En hij zet -god betert (letterlijk)- een tweede versie neer die nog sterker voor de dag komt! Bij "Wrecking Ball", keken de omstaande Franse fans van “c'est quoi ça?" Dit kennen we niet, is dit nieuw? Vervolgens keken ze naar mij die bij de eerste noten al de armen juichend ten hemel hief. Bij "A Day in The Life" vreesde ik het ergste voor Old Black. Ik dacht dat hij niet alleen de snaren eraf wou, maar dat hij ze ook de nek ging breken. Ik kreeg zowaar medelijden met Larry Cragg. Bij het buitenkomen stelde ik dan ontzet vast dat minstens evenveel mensen het optreden dan wel niet gezien, maar toch gehoord hadden, al is de vraag of ze nog nuchter genoeg waren, en of de bars die er een stand hadden, hun muziek niet nog luider hadden staan. Van de foire naar het hotel in centrum Colmar (4 kilometer in nog geen 45' - een tevreden mens wandelt nu eenmaal sneller op wolkjes). In de bar nog wat gaan drinken, aan de praat geraakt met een Iers echtpaar dat voor Neil was afgezakt, op Thrasherswheat mijn commentaar geschreven, en om 2.00 uur de kamer gaan opzoeken, om vrouw en dochter, die wakker waren geworden, extatisch het verhaal van het concert te doen. Ik heb hem nu 10 keer gezien, maar wat op 15.08 in Colmar is gebeurd, daar heb ik nog steeds geen woorden voor. Binnenkort heb ik de bootleg en dat wordt een zeer vaak gespeelde cd. 15.08.2008, Colmar, La foire aux vins d’Alsace: un grand cru classé!
En dan hebben we het niet over Elzaswijnen...
|
||
|
|
|
|||
|
© Piet Vercaempst, 17/08/2008 (video-aanvullingen tot 30/08/2008) |
||||
