Pegi Young ● Neil Young

8/03/2008

London, England

Hammersmith Apollo

«««««

20

Een eurostartrein kost € 77 en het dure driesterren London Hammersmith Premier Inn £ 86,5. Een kostelijk plaatje maar tevens een onvergetelijke herinnering. Ik zag er een prachtig concert van A tot Z. Een perfect concert, zou ik durven beweren.

Voor het concert probeert een oudere man mijn ticket af te kopen: No Way, I'm coming from Belgium for this show! Als ik een halfuurtje later mij naar binnen begeef, verwelkomt hij me net voor het binnengaan met een breedlachende knipoog: Good Evening, Belgium! De toon was gezet voor een onvergetelijke avond. 

De stem van Neil zat fantastisch en de hele show door experimenteerde hij krachtig en overtuigend met zijn eigen omvangrijk oeuvre. Gedurende het ganse concert zei hij niet veel, maar de energie en creativiteit die hij muzikaal bracht, sprak boekdelen.

From Hank To Hendrix en Ambulance Blues, de vaste eerste twee nummers in alle shows van zijn tour, laten je meteen voelen dat het een onvergetelijke avond wordt. Neil, enkel met gitaar en mondharmonica, herleid tot zijn basis waarop alles kan gezet worden. Een grote zaal als de Carling Apollo neemt hij zo in en hoewel ik heel in de verte zit, hoor ik alle noten precies zoals ze gespeeld worden en alsof ik maar op een meter afstand zit. Het geluid van deze zaal is werkelijk subliem! Het ligt natuurlijk aan de sterkte van de songs. Ambulance Blues, grijs gedraaid in mijn hoofd en in deze concertreeks telkens van de partij, zuigt de aandacht van de ganse zaal naar de vertolking die Neil er met hart en ziel geeft. Eveneens twee vaste nummers zijn Sad Movies en A Man Needs A Maid. De versies hier getuigen van durf want Neil waagt zich aan een akkoord hoger zingen of gitaar spelen en bij A Man Needs A Maid laat hij de synthesizer even doorklinken in het pianospel. Bij vorige optredens werd dat niet gedaan en had je de indruk naar twee songs te luisteren. Deze keer klonk het als één geheel, een fantastisch geheel.

En dan komt hét moment van het concert. Neil staat weer op, doolt een beetje over het podium, gaat terug en begint twee nummers uit The Buffalo Springfield periode.

Flying On The Ground Is Wrong wordt in een nieuw pianokleedje gestopt en klinkt nog beter dan het origineel op studioplaat.

Is my world not falling down
I'm in pieces on the ground
And my eyes aren't open
And I'm standing on my knees
But if crying and holding on
And flying on the ground is wrong
Then I'm sorry to let you down,
But you're from my side of town
And I miss you.

Turn me up or turn me down
Turn me off or turn me round
I wish I could have met you in a place
Where we both belong
But if crying and holding on
And flying on the ground is wrong
Then I'm sorry to let you down,
But you're from my side of town
And I miss you.

Sometimes I feel like I'm just a helpless child
Sometimes I feel like a kid.
But baby, since I have changed
I can't take nothing home.

City lights at a country fair
Never shine but always glare
If I'm bright enough to see you,
You're just to dark to care.
But if crying and holding on
And flying on the ground is wrong
Then I'm sorry to let you down,
But you're from my side of town
And I miss you.

Nog een tikkeltje perfecter werd On The Way Home gebracht.

When the dream came
I held my breath with my eyes closed
I went insane,
Like a smoke ring day
When the wind blows
Now I won't be back till later on
If I do come back at all
But you know me, and I miss you now.

In a strange game
I saw myself as you knew me
When the change came,
And you had a
Chance to see through me
Though the other side is just the same
You can tell my dream is real
Because I love you, can you see me now.

Though we rush ahead to save our time
We are only what we feel
And I love you, can you feel it now.

Het lijkt erop dat Neil zijn nummers op het moment zelf kiest. Nu, met zo'n collectie songs in je hoofd moet het wel moeilijk kiezen zijn. Nu hij terug zijn stoeltje tussen de vele akoestische gitaren gevonden heeft, plugt hij er één in en begint Harvest. Hij brengt het mooi, teder en zacht en een ganse zaal hangt aan zijn lippen. Vervolgens gaat hij naar de andere piano en speelt er Journey Through The Past en het wondermooie Love In Mind.

Woke up this morning with love in mind
It was raining outside but my love still shined
Kept me warm till my plane touched the sky

And I've seen love make a fool of a man
He tried to make a loser win.
But I've got nothing to lose I can't get back again.

Man made rules been holdin' back my love
Can't hold it back no more.
Churches long preach sex is wrong
Jesus where is nature gone?
What am I doing here?
What am I doing here?
What am I doing here?

Woke up this morning with love in mind
It was raining outside but my love still shined
Kept me warm till my plane touched the sky

Zo'n melancholisch mooie tekst en zo'n droevig mooi pianospel. Alsof we mee op dat vliegtuig naar de hemel gaan.

Mellow My Mind opgedragen aan David Briggs op de banjo is een juweeltje, getuige hiervan dit excerpt. Love Art Blues: nu ik het voor de derde keer hoor, besef ik wat een prachtig lied dit is. Neil legde er ook volledig zijn ziel in en ieder woord zong hij alsof hij het net geschreven had. Love Is A Rose, het nummertje dat op Decade te vinden is, bewijst hetzelfde.

Neil weet van geen stoppen en gaat gewoon door met de hits Heart of Gold en Old Man. Nooit eerder gezien in vorige shows doet hij gewoon verder en ik heb de indruk dat hij zich gewoonweg amuseert. Hij zegt nog steeds niets of nauwelijks iets. Als iemand in het publiek na een nummer schreeuwt: "say something Neil", repliceert hij: "I really enjoy the silences between us". Ik ben ervan overtuigd dat hij het meende. De ouderdom en zijn operatie hebben een grote greep op hem, maar dan enkel in die zin dat hij wijzer en eigenzinniger, scherpzinniger en helderder is geworden. Want de energie, de jeugd, de frisse wind die hij etaleert in al deze shows is er met enkele jaren geleden nog steeds niet op verminderd.

Zo ook in het tweede elektrische deel. Met Mr. Soul en wat volgt, betreedt hij de overtreffende trappen van fenomenaal. Dirty Old Man is een stevige rocker die met de stevige bass van Rick Rosas magistraal beklijft. Spirit Road is een prachtig nummer uit Chrome Dreams en terecht een vaste waarde in Neil's shows. En dan komt daar weer een reeksje songs die ik nog niet eerder hoorde en wat voor een songs! Down By The River, een van mijn persoonlijke topnummers van Neil Young, rockt alle stenen uit het water.

Be on my side, I'll be on your side, baby
There is no reason for you to hide
It's so hard for me staying here all alone
When you could be taking me for a ride.

Yeah, she could drag me over the rainbow, send me away
Down by the river I shot my baby
Down by the river,
Dead, oh, shot her dead.

You take my hand, I'll take your hand
Together we may get away
This much madness is too much sorrow
It's impossible to make it today.

Yeah, she could drag me over the rainbow, send me away
Down by the river I shot my baby
Down by the river,
Dead, oh, shot her dead.

Be on my side, I'll be on your side, baby
There is no reason for you to hide
It's so hard for me staying here all alone
When you could be taking me for a ride.

Yeah, she could drag me over the rainbow, send me away
Down by the river I shot my baby
Down by the river,
Dead, oh, shot her dead.

Het oerinstinct van Neil om dit nummer zo dicht mogelijk bij zijn bassist en gitarist Ben Keith te spelen, verraadt zijn hang naar concerten met Crazy Horse. Op een vierkante meter de oerdriften opwekken met enkel gitaren. Soms denk ik dat Neil in zijn vorig leven nog een jager was in het prehistorische pleistoceen (soms denk ik dat van mezelf ook als ik me zie dansen). Bij dit nummer beeld ik me in dat ze hun prooi net gevangen hebben en een mytisch-magisch-bezwerende dans errond aanvangen. Dat gitaartje dat schiet, messen die verscheuren, de prooi die wordt verslonden...

Met Hey Hey My My, legt Neil een groot vuur rond de dansplaats aan en de ganse stam gaat op in de bezwerende dans langs de vurige flanken.

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.
Hey hey, my my.

Out of the blue and into the black
You pay for this, but they give you that
And once you're gone, you can't come back
When you're out of the blue and into the black.

The king is gone but he's not forgotten
Is this the story of Johnny Rotten?
It's better to burn out 'cause rust never sleeps
The king is gone but he's not forgotten.

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.

Met Too Far Gone speelt hij nog een van mijn toplievelingssongs op zijn zwarte gitaar, die een fantastische sound creëert. Ieder woord dat Neil uitspreekt komt recht uit het hart en de ziel en dat maakt de ganse concertavond gewoon perfect. Hij méént alles wat hij zingt, hij be-leeft zijn songs keer op keer.

When I woke up you were gone
And the sun was on the lawn
Empty pillow with perfume on
I smelled it.

Well, we met in my favorite bar
Took a ride in my old car
But I still don't know how
We made it home.

Was I too far gone
Too far gone
Too far gone
For you.

We had drugs and we had booze
But we still had something to lose
And by dawn I wanted
To marry you.

With our attitudes by day
And our secret dreams by night
Can we really live our lives
That way.

Am I too far gone
Too far gone
Too far gone
For you.

Was I too far gone
Too far gone
Too far gone
For you.

Voor de derde keer hoor ik Oh, Lonesome Me van Don Gibson. Young maakte er wat adapties aan in de jaren '70 en bracht het hier opnieuw met een frisse, revalitiserende wind zodat ik echt van dit nummer begin te houden.

De voorstelling van de bandleden gebeurt hier ook met weinig woorden en de aan Danny Whitten opgedragen versie van Winterlong klinkt als een onwrikbaar eerbetoon aan de gitarist van de eerste uren van Crazy Horse.

Powderfinger, nog één van topfavorietensongs, maakt mij zo intens gelukkig dat ik er bijna een traan bij laat. Dit beeldrijk lied over de burgeroorlog klinkt zo intens dat het mijn gevoelige snaar raakt.

Look out, Mama, there's a white boat comin' up the river
With a big red beacon, and a flag, and a man on the rail
I think you'd better call John,
'Cause it don't look like they're here to deliver the mail
And it's less than a mile away
I hope they didn't come to stay
It's got numbers on the side and a gun
And it's makin' big waves.

Daddy's gone, my brother's out hunting in the mountains
Big John's been drinking since the river took Emmy-Lou
So the Powers That Be left me here to do the thinkin'
And I just turned twenty-two
I was wonderin' what to do
And the closer they got,
The more those feelings grew.

Daddy's rifle in my hand felt reassurin'
He told me, Red means run, son, numbers add up to nothin'
But when the first shot hit the docks I saw it comin'
Raised my rifle to my eye
Never stopped to wonder why.
Then I saw black,
And my face splashed in the sky.

Shelter me from the powder and the finger
Cover me with the thought that pulled the trigger
Think of me as one you'd never figured
Would fade away so young
With so much left undone
Remember me to my love,
I know I'll miss her.

Soms denk ik dat Neil niet zomaar deze songs gekozen heeft tijdens deze tournee. Het gaat bijna telkens over gemis, verlatenheid, verlies... Ik durf bijna zeggen dat Neil zelf aanvoelt dat dit misschien één van zijn laatste wereldtoeren is. Alle nummers geven een volledig beeld van zijn omvangrijk oeuvre en hij speelt overal 22 tot 25 songs over een dikke drie uur. Neemt hij op die manier afscheid van zijn fans? Of soms denk ik dat hij deze tour voor zijn vrouw doet. Waarom speelt zij immers het voorprogramma? Kan hij niet meer tegen het alleen zijn? Of beseft hij dat hij binnenkort haar alleen moet laten? Zingt hij haar hoop in voor een toekomst zonder hem? Het zijn vragen waar ik niet al te lang wil bij blijven stilstaan, want ik hoop dat ik Neil nog jaren kan volgen met zijn concerten. Maar mocht dit dan toch de laatste reeks zijn, dan is het minst wat je kan zeggen dat hij het met zijn eigen stijl en heeft gedaan. Niet Bob Dylan, maar Neil Young is forever young. Hij sluit het eerste elektrisch gedeelte af met een verschroeiende versie van No Hidden Path als een phoenix die uit haar as opnieuw geboren is (euh, ja, sorry, het was inderdaad pas gisteren dat ik The Cult aan het werk zag).

Neil en band komen nog één keer terug voor Roll Another Number For The Road, een perfecte afsluiter voor een perfecte concertavond. Neil geeft een plectrum en een drumstick aan een gehandicapt jongetje, terwijl de bandleden al verdwenen zijn. Zijn vrouw Pegi kijkt nog om...

Door de gietende regen moet ik nog een kwartier wandelen. Op 200 meter voor mijn hotel vraagt een meisje met haar auto zonder brandstof of ik haar een gallon kan betalen, want ze heeft geen geld bij haar en ook geen creditkaart. Ik geef haar 3 ponden die ik nog bij mij heb, in de veronderstelling dat ze daarmee een halve gallon gasoline kan kopen... Perfect, zegt ze. Ach, denk ik, voor ieders perfectie een andere prijs...

Setlist

[01] from hank to hendrix
[02] ambulance blues
[03] day and night we walk these aisles
[04] a man needs a maid
[05] flying on the ground is wrong
[06] on the way home
[07] harvest
[08] journey through the past
[09] love in mind
[10] mellow my mind
[11] love art blues
[12] love is a rose
[13] heart of gold
[14] old man

[15] mr. soul
[16] dirty old man
[17] spirit road
[18] down by the river
[19] hey hey, my my
[20] too far gone
[21] oh lonesome me
[22] winterlong
[23] powderfinger
[24] no hidden path

[25] roll another number for the road

 

© Piet Vercaempst, 12/03/2008