|
this note's for you !
|
|||||
|
15/02/2008 Paris, France Le Grand Rex ««« 17
|
14 december: op deze koude avond houden we een whisky tasting in Wevelgem. Op het programma een Glengoyne als
welcoming dram, een Knockdhu van 10 jaar (46%), een Benromach van 40%, een
Finlaggan Old Reserve, een Glenglossie van 13 jaar (46%) DTNC2, een
Glengoye van 12 jaar Cask Strength (57%), een onverwachte ... Mill en een
Benriach Authenticus van 21 jaar (46%). Meer daarover als ik mijn
notitiepapieren terug vind.... 15 december, net na middernacht: het waren wel telkens kleine proevertjes en daar heb ik me voorbeeldig aan gehouden, de massale alcoholcontroles indachtig. Eenmaal veilig thuis heb ik de computer aangelegd om de webpagina voor het bestellen van de Neil Young kaarten klaar te zetten zodat ik straks om 8u45 gemakkelijk en snel kan zijn. Ik surf wat om meer te weten over zijn Europese toer en via Trasherswheat zie ik dat hij op vrijdagavond naar Parijs komt. Ik klik er naar toe en klik, klik, klik, een prachtig plaatsje gereserveerd: centraal in het midden op de achtste rij!
Om 0u49 heb ik voor € 147,5 (zendingskosten inbegrepen) een eersteklasticket: goed voor 3 uur muziek dicht bij de planken. Dezelfde nacht heb ik tegen 2u20 de 2 uur durende Train à Grand Vitesse (voor € 57) en een slaapkamer voor 2 nachten (voor € 110) in het Avenir Hotel Montmartre geboekt. Klik hier voor de foto's van Parijs of klik hier voor het verslag. Le Grand Rex is een prachtige zaal. Een rood verlichte boog vooraan, spotjes die als enkele sterren blijven fonkelen aan het plafond, een leuk decor aan de zijkanten. De echt lederen zetels zitten zeer comfortabel en mijn zitje op rij I is vlakbij het podium. Terwijl Pegi Young en Anthony Crawford hun show van maandag herkauwen, zelfs met dezelfde grapjes, maak ik me de bedenking dat dit een perfect voorprogramma is... het moet een beetje saai zijn. Het publiek in Parijs is duidelijk luidruchtiger en heeft niet goed geluisterd naar de voorafgaande waarschuwing om niet te telefoneren, niet te babbelen, geen songs aan te vragen, etc. Neil krijgt nog voor hij één noot gezongen heeft een daverend applaus. Hij plugt zijn akoestische gitaar in en begint met DEZELFDE VIJF SONGS zoals in Antwerpen. Meteen valt het samenvattende woord voor het concert op: wisselvallig. Neil's stem zit nu eens goed, dan weer minder en zo ook zijn gitaar. Hij is ook weinig spraakzaam, nu, dat heb ik liever. Met TRY brengt hij een nummer uit de vergeten doos. HARVEST en AFTER THE GOLD RUSH zijn dan weer twee van zijn klassiekers, maar ook hier is het wisselvalligheid troef in stem en gitaar. Het geeft een vreemd gevoel. That's not the Neil I've seen before... Bij MELLOW MY MIND eindigt hij zelf heel kort en hij is duidelijk misnoegd over zijn eigen prestaties. Hij kijkt nors naar de grond en blijft nukkig tijdens LOVE ART BLUES. Opnieuw twee nieuwe nummers uit het klassieke repertoire: THE NEEDLE AND THE DAMAGE DONE en HEART OF GOLD. Enkel deze laatste versie kan enorm bekoren. Hij krijgt een denderend applaus maar Neil loopt er van weg. Het eerste deel zit erop en we krijgen een 25 minuten aangekondigde pauze. Net andersom dan in Antwerpen. Het eerste gedeelte was aldaar perfect, hier was het beneden de verwachtingen. Het elektrisch gedeelte was geslaagd in Antwerpen, maar hier in Parijs werden we getrakteerd op een uitmuntende performance. Na MR. SOUL, kwam een van mijn lievelingssongs DON'T CRY NO TEARS. Reeds drie maal heb ik deze song live meegemaakt en deze vierde keer werd het nog krachtiger gespeeld. Het was de voorbode voor een magistraal DIRTY OLD MAN, schitterende rock'n'roll. De gitaar en stem zit tijdens Spirit Road wel meer dan eens verkeerd, maar dit nummer is hemels! De magie van Crazy Horse komt op de planken als Rick Rosas, Ben Keith en Neil op een vierkante meter staan. De volgende vier songs zijn idem als in Antwerpen, maar klinken nu nog heftiger, wilder en ruiger... of komt dat doordat ik nu twintig meter dichter zit? Misschien ook wel daardoor, maar alleszins ook door het samenspel en dus de samenklanken. Maar opnieuw: die wisselvalligheid! De stem zit dikwijls verkeerd, de gitaar ook... ik kan me niet aan de indruk ontdoen dat Neil een offday heeft... Maar zelfs een wisselvallige Neil is een monument die elke steen in Parijs zal overleven. O ja, hij maakte tijdens het concert de vreemde vaststelling: "you must be very lucky, your city is still here"... Helemaal gelukkig werden de toehoorders bij het lang uitgesponnen, maar geen seconde niet wervelend nummer NO HIDDEN PATH. Gitaarsolo's zonder einde, Neil gaf nog eens alles wat rock'n'roll zou moeten zijn. Een schoonheidsfoutje: hij vergat tijdens een refrein de voetversterkers af te leggen, maar dat ambeteerde niet. Na het horen van deze versie vind ik dit het beste nummer dat op Chrome Dreams staat (al hoop ik stilletjes dat hij Ordinary People in London zal spelen). Dat Neil er genoeg van had na dit nummer (ik denk echt dat hij het zelf ook niet zo'n goede performance vond deze avond) is te zien wanneer zijn assist klaar staat om zijn gitaar aan te nemen. Neil werpt het van zich af en de man blijft even verrast staan en neemt dan de uitgang. Zo ook Neil en band. Het geroep en handgeklap van de fans blijft echter onverminderd nazinderen. Wat volgt zijn nog twee rockende versies van CINNAMON GIRL en een ROCKIN' IN THE FREE WORLD. Loeihard gespeeld, zoals het hoort bij deze songs. Pegi en Anthony stonden tijdens Rockin' In The Free World ook op het podium en het is een mooi moment als ze samen met de andere bandleden afscheid willen nemen van het Franse publiek. Dat publiek blijft uitzinnig nazinderen. Afgesloten wordt met THE SULTAN, een instrumentaal nummer, waarbij een in sultan verklede man een paar keer de oosterse grote drum slaat. Mooi einde voor een wisselvallig concert. Maar door de wisselvalligheid héén komt daar telkens weer het magistrale van Neil's songs.
|
Setlist
[01] from hank to hendrix
[13] mr.
soul
[22] cinnamon girl
[24] the sultan
|
|||
|
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst,
16/12 en 17/02/2007
|
|||||
