|
this note's for you ! ● Neil Young (& His Electric Band) |
||||
|
04/07/2008 Werchter festivalweide ★★★★★! 20,5
|
Het meest perfecte optreden aller tijden (in mijn
ogen) !!! Laat me beginnen met een understatement: ik ben een fan van de man. Eender welk concert kan dus niet anders dan goed zijn omdat ik de songs van Neil Young door en door ken. Ze bewegen mijn lichaam en geest. Ze kruipen onder mijn huid, recht naar het hart. Ze slaan een snelweg in mijn bloedbanen of ze fietsen door zielslandschappen. Elektrisch, akoestisch, met mondharmonica, piano of orgel... om het even. Country, rock, folk... ook om het even. Ook zijn mindere platen in de jaren '80 kan ik waarderen, zij het dan inderdaad wat minder. Hoedanook: de man schrijft steengoede songs die blijven hangen, doordringen of gewoon lekker te beluisteren zijn. Vrijdag 4 juli sloot hij dag 2 van Rock Werchter net niet af voor het jonge volk, maar voor de vele fans van Neil was het wel degelijk hun laatste oor-feit. Velen verlieten met mij de wei en de Westvlamingen die met de trein gekomen waren, liepen door de vertraagde start van de man (een klein half uur) snel naar de bussen (gelukkig massaal ingezet) om terug te sporen. Geen grijs haar dat er aan dacht Moby te beluisteren (net zoals indertijd Björk), temeer daar ik de zaterdag mij ingeschreven had voor de bedrijvenduatlon te Kortrijk en dus alle slaap welkom was na de intense week (ook Counting Crows had ik al woensdag "in de benen"). Als voorprogramma had ik mij voorgenomen om eerst de tent op te zoeken, voor My Morning Jacket en Duffy, maar toen ik zag dat de voorste regionen héél druk bezet waren, en ik net aankwam op het terrein toen Air Traffic zijn laatste nummer speelde en dus heel wat ander jong volk daar probeerde van plaats te wisselen, sloot ik aan bij een groepje Vlamingen die tot op een 5 tal meter van het podium geraakten en tamelijk links van het rechtse vorenste gedeelte. Een mooie stek voor iets dat totaal niet mijn ding is: Jay-Z. De wei zelf zat duidelijk wel te wachten op dit concert en ging enthousiast mee. Onbegrijpelijk voor mij, want muzikaal is dit echt wel niet te aanhoren. Ook qua entertainment blijft het beperkt tot een vreemde beweging met de twee armen (en de duimen tegen elkaar, naar onderen gericht). Een glimlachende Neil Young imiteerde deze beweging gans op het einde van zijn eigen set... (een glimlachende Neil, dat zegt genoeg over hoe de man er zelf over denkt). Onvoorstelbaar ook voor mij dat het jong publiek de rap-songs nog kon meezingen ook van begin tot eind. Ik genoot van mijn eigen verwondering en van het bekijken van "de jeugd van tegenwoordig". Als de tieners op het Werchter-publiek als doorsnee Vlaamse tiener door het leven gaan, dan zijn we er volgens mij op vooruit gegaan. Als ik terugdenk aan mijn eerste festivals, dan waren er toch veel meer ruigere types, vervelende alcoholiekers en ongemanierde toehoorders. De jeugd van tegenwoordig is dus braaf, althans da's mijn indruk. Wel zijn het grotere massabeestjes geworden. Ik had toch de indruk dat er hier op en naast de wei heel veel volk rondliep die hier gewoon was omdat het nu eenmaal hip is om dit festival bij te wonen. Er zijn is blijkbaar belangrijker dan er luisteren. De muziek lijkt een achtergrond, er zijn andere redenen waarom ze hier zijn: bier, verliefdheden, feesten, kamperen, zonnebaden, luieren. Het was trouwens verbijsterend te zien hoeveel volk er naast de weide op de omliggende straten liep. Nu, terwijl ik dus bij Jay-Z in de voorste gelederen sta, is de muziek ook voor mij achtergrond... Nu ja, muziek... ik was blij toen hij met zijn gekostumeerde bandleden het podium verliet. Het jonge volkje dat precies voor deze rap-bullshit gekomen was, gaat eten en een nieuw jong volkje komt in de plaats. Bij deze wissel geraak ik nog een meter of twee dichter bij het podium voor het verrassend goede concert van The Verve, die sinds vorig jaar weer samen is en zelfs al een nieuwe plaat in elkaar stak. Ontspannen (en met een nek tot in Engeland) kwamen de vier leden het podium opgewandeld. Die nek (omdat ze denken dat ze muziek maken die tot het allerbeste hoort op deze planeet) stoort me niet (temeer omdat hun muziek ook wel af en toe neigt naar het betere aardse werk) en zeker niet na hun optreden voor een wei waar gelukkig niets meer van de sfeer van Jay-Z hangt, maar waar wel een eigenaardig stil publiek een wat bevremende atmosfeer schiep. Er werd nauwelijks gejuigd, er werd nauwlijks handgeklapt, tenzij dan bij die vier hits (Bittersweet Symphony, Sonnet, Lucky Man en The Drugs Don't Work). Echter: de hoogtepunten van dit optreden zaten precies in de andere songs! Opener This Is Music creëerde meteen een noisy sound. Voor mij was duidelijk dat hier het voorprogramma van Neil Young begon. Space and Time was werkelijk een beklijvende song waarbij je zag dat The Verve geen reünie houdt om wat geld in de beugel te krijgen, maar wel degelijk om de liefde voor muziek. Dit was evenzeer duidelijk in Sit and Wonder, Story Clouds, Life's an Ocean en Rollin' People. Eindigen met een nieuwe song Love is Noise die trouwens beter klinkt dan al hun vorige hits samen was dan ook geen toevalstreffer die de echte fans én muziekliefhebbers konden bekoren. Veel jeugdig volk stond echter te gapen als een koe op een paard. Ware het niet dat de zanger en gitarist regelrechte onvervalste egotrippers zijn, dan zou ik deze groep weer op de voet volgen. Een lange inleiding om tot de kern van de zaak te komen: Neil Young en zijn elektrische band. Ben Keith en Rick Rosas toeren met Neil ook na de lente van zijn Continental Tour die hem dit jaar al in o.a. Antwerpen, Parijs en London bracht. Crazy Horse lid Ralph Molina ruilde Neil in voor een duidelijk hoorbaar jongere en niet onbekende drummer Chad Cromwell. Eigenlijk is dit de band, want de background vocals en gitaren hielden zich ook op de achtergrond: zijn vrouw Pegi en het "talent" Anthony Crawford waarmee zij haar eerste album gemaakt heeft. Voor mij zijn de knipogende duif met een zweetdoekje die aan de masten hangt (waarin een keyboardje gemonteerd is), de rode telefoon en het indiaantotembeeld ook essentiële ingrediënten op een Neil Young concert. De schildersezel waarop panelen gezet worden met de titel van iedere song is een restant van zijn tour 2007-2008 en mag gerust weer op zolder worden geborgen. Tijdens de elektrische nummers zocht Neil zijn bassist en gitarist op en werd het Crazy Horse gevoel gevoed. Het valt me toch op dat Neil toch niet zo dicht komt als mét Crazy Horse. Zou hij dit bewust doen? De magie van Neil met Crazy Horse is onverbeterlijk. Maar wat we op vrijdagavond 4 juli - niet zomaar een "onafhankelijkheidsdag" - meemaakten, was van hetzelfde niveau. Eerst en vooral klonk het geluidstechnisch fantastisch. Ik stond natuurlijk heel dicht, maar de geluidskwaliteit evenaarde die van een goede zaal. De afstemming tussen de leden was bovendien ook al van de beste kwaliteit, zoniet gewoonweg perfect. Op een ander concert van Neil is dit ook wel zo tijdens de meeste songs, maar nu was het van begin tot eind. En daar nog bovenop is het concert uitgegroeid tot een perfect concert om ze allen technisch hun gitaar op goddelijk niveau bespeelden. Neem daar de stem van Neil ook nog in perfecte doen en zijn magische setlist en ik hoef er geen tekening bij te maken dat dit concert legendarisch is geworden. Opener Love and Only Love met de zeer eenvoudige tekst en de zeer complexe gitaarsolo's scheurde meteen alle andere groepen van de Werchter-affiche. Neil Young is de enigste reden waarom ik 75 euro voor een dagticket heb neergelegd. Hij is van een niveau van een generatie waaraan geen enkel volgende generatie zal kunnen tippen. Ondertussen weet ik ook waarom de songs van Neil onovertrefbaar zijn: ze hebben de eenvoudige melodielijnen van de jaren 50 overgenomen, er de poëzie van Bob Dylan in gelegd, de gitaarkracht van Jimi Hendrix en de bezieling van Jim Morisson. Neil is geen voortrekker geweest van vernieuwing in muziek, maar door de voorliefde voor zijn muzikale helden heeft hij een sound gecreëerd die al het beste wat muziek in zich moet hebben in zich heeft: bezieling, kracht en poëzie. Zo ook Hey Hey My My (Out of the Blue) snelt het bloed in de banen in harmonie en éénheid.
Everybody Knows This Is Nowhere, één van Neils oudste nummers, klinkt nog steeds modern en er is geen enkele hedendaagse groep die een dergelijk hoogstaand nummer kan voorleggen. Een subliem gedicht op het stoccato ritme van een elektrische gitaar en bas.
Spirit Road, ach, what can "I" say, naast dit excerptje uit de song zelf:
There's nothin' right that you can say Spirit road
Now you're on that long highway in your mind,
You stop to eat, you start to drink,
And the night swirls for a little girl, Spirit road Het is een nummer dat Neil de laatste 15 jaar op geen enkel album kwijt kon, dank de goden, dat hij vorig jaar met Chrome Dreams II dergelijke parels heeft verzameld, niet tot een samenhangend geheel, maar tot een soort "don't you forget about me". De bezieling die Neil en band erin legt is van magisch-mythisch niveau. Tijdens When You Dance I Can Really Love vergeet (?) Neil een strofe, maar wie zal hem dat kwalijk nemen (de fans die het gehoord hebben, zeker niet!). Ik had mijn T-shirt aangedaan van het concert van 13 jaar geleden op Pukkelpop toen Neil daar een concert ten beste gaf met de leden van Pearl Jam. Toen was daar een stomende versie van Fuckin' Up te horen. Dat niveau haalde de song hier net niet, maar als de lat toen op 1 meter lag, lag ze vrijdag op 99,99 centimeter.
Deze week heb ik geluisterd naar een liveversie van Jimi Hendrix die All Along The Watchtower van Bob Dylan covert. Ook Neil heeft deze prachtige song al dikwijls live gebracht (bv. op het fantastische Arc/Weld album). Totnutoe verkoos ik altijd Jimi boven Neil als het de Watchtower betreft, maar na vrijdagnacht (ja, de nacht was net begonnen en afscheid genomen van de stralende zonnige dag), verkies ik deze versie! Het begon rustig (en ik dacht een seconde dat hier een terugval zou komen), maar in the middle and in the end kregen we een verschroeiende hete versie.
Neil vertelt ons dat hij al veel veranderingen gebracht heeft aan Don Gibson's Oh, Lonesome Me.
Ik ben nog steeds niet wild van dit nummer, maar door het al drie keer te hebben gehoord dit jaar, klonk het deze keer nog beter dan de vorige, en misschien ga ik er na de vijfde keer wel van houden. Ik laat het weten in mijn verslag na 15 augustus... Neil neemt afscheid van zijn elektrische gitaar en gaat solo het gebed Mother Earth vanop zijn orgel opzeggen. Niet als een priester, maar als een god zelf. Een god die de vervuilende mensheid waarschuwt voor de ondergang als we zo blijven doordoen. Ik kreeg niet alleen schouderrillingen, maar ook oogvocht in de ooghoeken. Bloedmooi, terwijl door het donkerblauw van de nacht een vliegtuig de landing naar het nabijgelegen Zaventem had ingezet boven de wei. God was nu wel helemaal op aarde neergestreken en wel degelijk op dit podium. Want de volgende reeks magistrale songs werden er solo en akoestisch, met enkel gitaar en harmonica, gebracht:
Stuk voor stuk typische Neil Young klassiekers die alle eeuwen zullen doorstaan. De intensiteit waarmee Young ze bracht, grepen naar onze keel, die soms in zachte stilte meezong. Magisch. Met onze keel bedoel ik dus niet enkel de mijne, maar ook die van mijn nabije omstaanders, stuk voor stuk ook Neil Young fans: een vrouw die constant gedanst heeft, een groepje hollanders dat ten volle genoot, jonge Vlamingen die de oude rocker konden appreciëren. Get Back To The Country, ik had het onmiddellijk herkend, het komt van een van de mindere albums uit de jaren '80. Maar deze onvervalste cowboysong deed de wei zowaar ophuppelen. Niet enkel de oude knorren, maar ook de jonge veulens dansten op de wei. Zalig om zien, nog zaliger om ranchhouder Young te aanhoren. En dan volgen nog twee elektrische songs die het perfecte concert perfect afsloten. Eerst het fantastische Words, mijn "verjaardagsnummer" (ik noem het zo omdat ik op mijn verjaardag deze song door de boxen laat knallen). Ik hou immens van dit nummer en heb het ooit eens trachten te vertalen:
Iemand en iemand zaten bij de vijver Ze zingen woorden,
woorden tussen de ouderdomsregels Hij zong woorden, woorden tussen de ouderdomsregels
Wat volgde was een fantastisch geweldig, lang en onder hoogspanning uitgesponnen No Hidden Path, nog zo'n parel van op Chrome Dreams II. Op internet had ik al even gespiekt wat voor materiaal Young tijdens zijn zomertoer gebracht had. Het meest opmerkelijke daarbij is A Day In The Life, een Beatlesnummer. Het mag gezegd: één van de betere Beatlesnummers (naast de vele andere betere, wel te verstaan). Ook hier brengt Neil dit als bisnummer. Zijn stempel is erop gedrukt met gitzwarte gitaarriffen. Zeven jaar geleden brak Neil alle gitaarsnaren in het openlucht amfitheater in Vienne tijdens Like A Hurricane en de noise die hij daarmee creëerde stond tot nu in mijn oren gegrifd als monumentaal. Dat is het nog steeds, maar de noise die hij op het einde van dit nummer creëerde zal vanaf nu lange tijd op nummer twee staan, net eronder. Dit zijn momenten waarop de ziel van en de herinnering aan Jimi Hendrix tot leven wordt gewekt en levendig gehouden. Zulke momenten koester ik, want helaas mocht ik nooit Jimi Hendrix himself live meemaken (tja, ik was dan ook nog niet geboren toen hij stierf).
Kortom: dit concert was legendarisch perfect. Neil bracht alle genres van zijn oeuvre op de planken met een mindblowing intensiteit en bezieling. Precies daarom ga ik graag naar optredens en precies daarom ga ik ook graag vijf keer naar Neil Young zien in het zelfde jaar. 2008 is het jaar van de podiumgod die evengoed podiumduivel mag zijn. Yin en Yang in een elektrische gitaar van Young. Er zijn nog zekerheden in ons godengelijk leven. Werchter was de plaats, Young was de reden, en wij, zoals steeds, de gelukkigsten.
|
Setlist 1. Love And Only Love 2. Hey Hey My My (Out Of The Blue) 3. Everybody Knows This Is Nowhere 4. Spirit Road 5. When You Dance, I Can Really Love 6. Fuckin' Up 7. All Along The Watchtower (Bob Dylan) 8. Oh, Lonesome Me (Don Gibson) 9. Mother Earth 10. The Needle And The Damage Done 11. Unknown Legend 12. Heart Of Gold 13. Old Man 14. Get Back To The Country 15. Words 16. No Hidden Path
17. A Day In The Life (The Beatles)
foto's in deze kolom van Luc De Reu
|
||
|
|
|
|||
|
© Piet Vercaempst, 05/07/2008 (video's en foto's toegevoegd tot 08/07/2008) |
||||
