● Rock & Roll Masterclass:

The Hellacopters - Demented Are Go - Paranoiacs - Boozed

26/09/2008

Gent

Vooruit

★

11,5

Ik werk in een ISO 9001:2000 gecertificeerd bedrijf. Een kwaliteitsstempel op ons drukwerk. We zijn zo goed dat we - om in beeldtermen te spreken - de klanten koffie leren maken, zonder dat we koffiebonen aanbieden. Komt doordat er een dienst twee dagen achterstand heeft: en dat zeggen ze ons niet, dat moeten we gewoon vaststellen, op de werkvloer, een dag na de feiten. We moeten begrip hebben voor de drukte die ze hebben, melden ze ons in een mail. Lost natuurlijk het probleem niet op. Als oplossing bedacht het management dat we klachten moeten registreren van alles wat te laat geleverd wordt aan ons. Op die manier kan men weten hoe groot het probleem is. Lost natuurlijk óók nog niet het probleem op. Maar weten is meten en meten is registreren. Als ze mij de dag zelf hadden laten weten dat we geen koffiebonen zouden geleverd krijgen, dan had ik er zelf nog kunnen halen. Probleem wel opgelost, maar dát past nu eenmaal niet in onze werkstructuur. Een beetje logisch verstand en vooral evenveel interne communicatie in beide richtingen: het zijn parameters die niet waar-schijn-lijk en niet waarneembaar zijn. Dan vraagt, omdat het vernoemde probleem iedere dag plaats vond, een mens zich op donderdagavond, bij thuiskomst, voor de spiegel, nét voor het slapengaan, zich wel eens af: wat doe ik hier? Ik ben voor de vooruit, niet vol gas, maar op weg naar perfectie. Dat is het doel dat voor mij zou moeten liggen, maar ik stel vast dat het deze week ver te zoeken was en achter mij lag. 

Wat ook achter mij en in het verleden ligt: mijn tienerjaren met o.a. The Paranoiacs. Deze groep was de enigste reden waarom ik naar de Vooruit in Gent afzak op vrijdagavond. Ik wil ook mijn gedachten verzetten, weg van het werk, weg van het verdoemende kwaliteitsdenken. Een beetje simpele rock'n'roll a.u.b. Dat kreeg ik vooral met het voorprogramma Boozed, waarvan enkel een drietal nummers mij enigszins kunnen bekoren. De concertzaal is zo goed als leeg: ik denk een veertigtal. De gitarist komt solo's uit zijn gitaar snijden terwijl hij tussen de mensen wandelt, alsof hij op de zeedijk liep. Het geluid staat geweldig schreeuwerig. Onmogelijk om te begrijpen waarover die gast staat te zingen. Is misschien ook net de bedoeling (denk ik).

Met het optreden van de Paranoiacs vergaat het veel beter. Ze beginnen stevig met Song for Debbie, een schitterende oldtime klassieker van het vroegste uur. Daarvoor ben ik precies gekomen. Ik wil het gevoel van een 17 à 18 jarige rebelse tiener herleven. Dubbel zo oud zijnde nu, moet ik vaststellen dat ik en omgeving oud worden. Als tieners zouden we door de lucht zweven, met het hoofd rollen en schudden, de handen in de lucht, headbangen werd in mijn tienerjaren uitgevonden... Nu staart een aantal monolieten naar het podium. Ik vraag me af: wat doe ik hier? Na drie stevige en goedgespeelde nummers valt de groep niet stil, maar wel in een minder moment: de muziek spreekt niet meer aan. Ook daarin ben ik oud geworden: deze muziek interesseert me ook niet meer zo veel. De oudere nummers van in mijn tienertijd kan ik waarderen als herinneringen aan vroegere optredens in tenten, op grasvelden, naast kerktorens. Maar bij onbekende nummers stel ik me opnieuw de vraag: wat doe ik hier? De enkele songs uit het schitterende album Bananas klinken goed, maar niet bijzonder. En dan komt daar gelukkig een mooie verrassing: Ghost Riders in the Sky van Johnny Cash in een stomende gierende versie. Dát kon Cash niet... ook de Tribute Band (die ik twee weken geleden hoorde) niet. De gebroeders Stevens hebben de muziek stevig in hun bloed. Rafke op de toetsen is nog niet veranderd: headbangend met zijn lange haren heeft hij er nog steeds een goeie snuk aan. Hans heeft puur rockersbloed en rolt zijn woorden door de micro. Raf ruilt de toetsen voor de micro bij de laatste twee nummers en niet minder dan een rauw Sonic Reducer komt op de planken als een allesvernietiger. Weg is de tienerherinnering, weg is de vraag (wat doe ik hier?), weg ben ik. Ik keer huiswaarts en laat Demented Are Go en The Hellacopters voor wat ze zijn en vooral voor wat ze niet langer zijn: not my cup of tea, anymore. They rock, but it doesn't roll. Het is nog wel rockmuziek, maar het rolt niet meer gelijk vroeger. Het straalt er niet meer van. Zoals Hans zei: "ik begrijp: jullie komen van jullie werk, jullie moeten nog wat loskomen" en "jullie zijn een braaf publiek" en "waarom komen jullie niet wat dichter staan". Het publiek was deze avond ronduit oersaai: het was alsof ze monolieten binnen gebracht hadden en wellicht gingen ze die vanavond weer weghalen. Niets van beweging, niets rock'n'roll in dit publiek. Of om in beeldtermen te zeggen: de koffie was slap en de koffiebonen hadden hun houdbaarheidsdatum ruim overschreden...

© Piet Vercaempst, 27/09/2008