| this note's for you ! | |||||
|
7/03/2008 Brussel AB ★★★★ 18
Meer over The Cult op:
My Space
|
In mijn tienerjaren zocht ik muziek uitgaande van
Simple Minds, U2 en The Cure. Via The Sisters of Mercy en The Mission
belandde ik weldra bij The Cult. En eigenlijk is het begonnen met Death
Cult, het groepje dat zich later The Cult is gaan noemen rond zanger Ian
Astbury en gitarist Billy Duffy. Het eerste album van The Cult (Dreamtime)
vind ik nog steeds het beste, zo goed dat mijn exemplaar al te veel
krasjes kent en al tot op de draad versleten is.
Spirit Walker, Go West,
Horse Nation,
Butterflies, Flower In The Desert,
Rider In The Snow, ... ach onsterfelijke
melodieën! En dan die opvolger: Love!
De sound van dit album is geweldig! Ik leg vaak dit album op samen met New
Gold Dream van Simple Minds. Beide albums werden beslist met een berg
drugs gemaakt, maar wie neemt hen dát kwalijk. Hemelse muziek:
Nirvana, Rain, Revolution, Phoenix, Black Angel, She
Sells Sanctuary, Brother Wolf, Sister Moon, Hollow Man... alle
nummers zijn gewoonweg schitterend! Aan het album Electric ben ik nooit
echt voorstander geweest: hoewel de melodieën er nog steeds duidelijk op
herkenbaar zijn, is de sound harder, ruiger, strakker. Maar met
Sonic Temple was ik duidelijk wel weer
fan van het eerste uur: rechttoe, rechtaan, alles vooruit, vol energie:
Sun King, Fire Woman, Medicine Train, New York City
(met Iggy Pop), Edie, Sweet Soul Sister, Soul Asylum, Automatic Blues,
Soldier Blue... Op het opvolgende album
Ceremony ligt het in dezelfde lijn, maar je hoort dat The Cult
op een doodlopende weg zit: White, If, Sweet
Salvation, Earth Mofo, Bangkok Rain: het zit allemaal wel goed,
maar er wordt toch te veel herkauwd. Met de dood van zanger Kurt Cobain
van Nirvana wordt met het aan hem opgedragen
titelloze album een andere weg ingeslaan. Geen betere weg,
gewoon een andere. Het is dus wel wennen aan Star,
Saints Are Down, Universal You en Joy en het lukt nog net wel.
Beyond Good and Evil is echter een misstap.
American Gothic, zeg dat wel, het is mijn
ding niet, maar als ik het lange tijd niet meer heb gehoord en dan nog
eens enkele nummers op leg, vind ik het wel nog steeds min of meer oké
dankzij de stomende kracht en energie die eruit gespuwd wordt. Maar de
Metallica of Tool sound waarnaar het neigt, ligt me niet. En zie: met hun
laatste Born Into This weten ze het
weer: The Cult is terug een groep waar Led Zeppelin naast de Doors in
blaast. Het zijn van de originele bezetting dan enkel nog Ian en Billy die
van de torens blazen en de drummer en bassist zijn enkel gehuurde wapens
die hun ding mogen doen. Born Into This is nog het meest te vergelijken
met Electric. Ik ben er niet echt wild van, maar in een avondje Brussel
halen ze wellicht meer van dat ouder werk uit de kast en spelen ze een
energieke en luide set samen...
En zo geschiedde! Opener Spiritwalker zet de toon voor een terugkeer naar de bron. Meteen zoekt Ian Astbury oogcontact met het publiek en de blikken van de andere leden gaan ook meteen over de postpunk en gothic hoofden. Rechts van mij beginnen ze meteen zwaar te pogoën en een bijzonder geval (ik vermoed zelfs een gedrogeerd) sleepte zich tussen die pogoënde massa door. Een harde kern uit de bol gaande fans stootte hun kop tweemaal tegen mijn hoofd, ik kreeg een slagje tussen neus en oog en werd talloze keren tegen de eerste twee rijen gesmakt gedurende het concert, maar met een lach en een dans werd dat vlug vergeten. Rain als tweede nummer, mijn absoluut lievelingsnummer van deze band, zo vroeg in de show, dat voorspelt hier een legendarisch concert te worden. Het is trouwens gewaagd voor het wat uitgederangeerde groepje om dit nummer zo vroeg te spelen, maar geen haan die er naar kraaide. Integendeel: het publiek wild enthousiast vanaf de eerste noot. Sommigen werden zelfs al agressief, ik zag dreigende vuisten, ogen op oorlogspad, maar met een lach en verdere danspas werd een wapenbestand getekend. Vervolgens werd er loeihard en verschroeiend witheet verder gedaan met Lil' Devil en uit het nieuwste werk werd I Assassin geplukt. Meteen valt op dat dit laatste nummer nog niet de kracht heeft van de oudere hits, maar toch wel het potentieel. Groeien blijkt bij The Cult meer dan eens een noodzakelijkheid. Ik denk dat het Sun King is dat Ian begint met The Graveyard Poem van Jim Morrisson. Er blijft dus nog iets van zijn vorige tour (niet met The Cult, maar met de nog 2 levende bandleden van en ter hommage aan wijlen The Doors). Een van de beste geperformde nummers werd mijn inziens Electric Ocean, want tot in London bleef het in mijn hoofd hangen (electric see-aa!). Na dit ruigere werk tijd voor een Cult-classic en wat voor een Brusselse versie: Edie (Ciao Baby). Rillingen bij het gitaarwerk, meegaan met de bass, knikken op de beat en voor een keer goed gezongen... Ja, de stem van Ian is er slecht aan toe. Meestal zingt hij zijn teksten niet uit, maar verwacht dat het publiek die zingt of dat het verloren mag gaan in het muziekfeest. En dat muziekfeest werd gevierd, met volle paardenkracht vooruit, in Horse Nation, eveneens vanop de beginnersplaat. Savages uit het Born Into This heeft ook potentieel, maar hier bleef het gewoon netjes passen binnen de set. Op meebruller Sweet Soul Sister (keep on pushin') werd door de hele zaal gefeest alsof het einde van de wereld nabij was. Alleen de stem hapert, maar de vlotte Cultmachine recupereert dat muzikaal met gepolijste hardrock. Soms lijkt het alsof Ian naar zijn laatste adem snakt, maar dan plots slaat hij de benen of gitaar wild om zich heen. Net geen steekje werd gelaten met een krachtige Rise, een nummer dat niet veel body heeft, maar The Cult heeft wel meer van die songs. Het al even simpele Dirty Little Rockstar werd echter wel uitgevoerd zoals het moest en met de eindigers van het eerste deel krijgen we met fantastische Wildflower en een magisch She Sells Sanctuary een concert voorgeschoteld door een groep die weldegelijk herrezen is uit zijn as van de voorbije 21ste eeuwjaren. In de bissen bewijzen de krachttoeren van The Phoenix en Firewoman dat The Cult er volledig opnieuw staat, en zelfs gerust naast groepen van de jongere generatie. Het vuur en de passie waarmee deze oudere rockers op het podium het publiek entertainen, daarvoor ga ik graag naar concerten. Dát onthou ik er jaren later ook nog van : het gevoel van er aanwezig te zijn geweest. Deze verslagjes maak ik om me jaren later ook nog te kunnen herinneren welke songs ze speelden. En omdat ze als eerste indruk geschrevn zijn, meestal vlak na het concert, beschrijven ze het best het gevoel dat ik eraan over hou na een muzikaal nachtje. Ian dankt het publiek heel gemeend en eindiger Love Removal Machine blikt het concert in als één van de beste hardrockconcerten die een mens heden ten dage mag meemaken. Mijn hartje ging af en toe richting overdrive, maar het deed geen zeer: dat springen, dansen, luchtgitaarspelen, meeknikken, etc. Dat The Cult als voorprogramma van
Led Zeppelin zou fungeren voor hun nog
niet aangekondige wereldtoernee zou dan ook niet meer dan normaal zijn. Ik
wacht mijn ticket alert af... |
Setlist 1. Spiritwalker 15. The Phoenix 17. Love Removal Machine
|
|||
|
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst,
08/03/2008
|
|||||
