● Yuko   ● M83

23/06/2009

Vooruit, Gent

«««

Yuko: 15,5
M83: -

 

Kan niet kiezen en
kan niet gekozen worden.
Keuzes maken vernauwingen...

Het midden vinden. Water zijn.
Het leven is makkelijk.
Maar we maken het (elkaar) moeilijk.

Constant denken en het tikken van de tijd
in de gaten houden.

Knopen doorhakken
da's voor straks

In deze melancholische bui vertrek ik naar Gent. Jammer dat het niet regent... Het grijsgedraaid schijfje van Yuko blijft haperen aan een krasje. Ik laat het spelen, mijn hoofd tolt en ik laat deze groep de misantropische troep in mijn hoofd rollen.  Tot het uitgerold in mijn slapen de rust vindt en tot het ochtendgloren mijn geest bestraalt. Muziek is een zon in de nacht: het laat de maan glimlachen. Ook een kluizenaar in een ander sterrenstelsel heeft ooit het zonlicht gezien...

Opnieuw blijkt de meest fonkelende ster aan het firmament van het Belgische Yuko drumster Karen te zijn. Het is een ongelooflijk fijn genoegen haar geanimeerd te zien musiceren. Ze heeft talent, is uiterst technisch onderlegd, maar bovenal: heeft de muziek in haar lichaam. Dat kronkelt zich boven het drumstel en slaat, streelt, zalft en smeert met een perfecte dosis ritme. Ik bezwijk niet enkel aan haar gedetailleerde slagkracht, ook haar eenvoudige uitstraling beroert mij in mijn zieleroerselen... een vrouw naar mijn hart. Tot zover mijn muzikale liefdesverklaring? Neen, want de ganse band spreekt mij aan. Het postrockgeluid (als het dan een stempel moet krijgen) met een kwinkslag naar indie en folk. Fantastisch gecombineerd met xylofoon en andere experimentele geluidjes die Lotte uit een koffiemachine maalt, uit luchtbollenbeschermplastiek prikt, in een trappistenglas druppelt, met snaar bestrijkt. Mede hierdoor creëert Yuko een eigen sound die moeilijk in een of ander vakje te plaatsen is. Dit fraaie, subtiele, beetje betoverende, dromerige en brede en doch ook gelaagde geluidstapijt is hun sterkte. De basakkoorden van Tom (die graag op de achtergrond blijft) ondersteunen het dromerig, landelijk tafereel. Subtiel charmant, intimistisch en soms explosief barstende aardkorst zoals in A Room For Two, waarin de gitaar van zanger Kristof met een aangename noise naar een heuveltop van hun glooiende soundescapades koerst. Hij lijkt ook zijn stem gevonden te hebben sinds ik tijdens het voorprogramma van Jason Lytle hoorde dat die neigde naar Thom Yorke. Hij gaat ook nog steeds zichtbaar (met gesloten ogen) op in zijn melodieën. Hij blijft live evenwel moeilijk begrijpbaar. Maar laat dat geen bezwaar zijn, wel integendeel: Yuko's schitterende debuutalbum For Times When Ears Are Sore is een parel in de duisternis. Daar was ook het podium van de Gentse Balzaal in gehuld. De weinige belichting was echter perfect en creëerde een magisch goed sfeertje. Het publiek had er duidelijk oor naar en ikzelf heb bevestigd gezien en gehoord dat Yuko een groep is om te koesteren, na aan het hart. Héél jammer dat ik Pukkelpop op vrijdag 21 augustus moet missen!

Het Zuidelijk Windmolenstelsel M83 is een spiraalvormig sterrenstelsel in het sterrenbeeld Waterslang, één van de helderste aan onze hemel, ongeveer 15 miljoen lichtjaar van ons verwijderd. Het duurt drie nummers voor M83 door een ruimte van een stratosferische synthesizer en Apple computer zoeft naar foute oorden: de sound van de jaren '80 getransformeerd in elektronische popdeuntjes, ondersteund door een harde beat van een nerveuze robot. De gitaar van de frontman (want de gitarist zelf is onlangs opgestapt) glijdt in de ijlste stijl in een ambiente atmosfeer van een massief gebergte. Ik verlaat de zaal na een half uur. Dit is echt mijn ding niet. Een overbodig muzikaal naspel.
 

Zo schreef ik de vorige keer over Yuko:

Aan de drums kwam Karen Williems wijdbeens zitten en speelde het meest dynamische van de groep én met een verbluffende jazzy en tegelijk zwoele slagkracht. Geen meppen, maar bij momenten strelen en bij andere momenten met het ganse lichaam mee met het ritme in beweging. Zeer mooi om zien en toen ik achteraf de CD kocht, zag ik ook haar charmante lach. Zanger Kristof Deneijs is een ander verhaal. Drijvende kracht achter de nummers, zo lees ik op het hoesje, maar als zanger vond ik het wat vervelend dat je hem nauwelijks begreep. De stem draait ook een beetje te veel richting Radiohead. "Ik zou willen zingen met een eigen stem", zingt Raymond vh Groenewoud, ergens in zijn eigen oeuvre en tijdens dit concert dacht ik daar iets te veel aan. Maar instrumentaal is deze groep schit-te-rend. Een genre opplakken is moeilijk: ik vind het ergens wel folky nummers, maar in een indie uitvoering, maar indiefolk is toch ook nog wat anders dan dit. Er zijn van die postrock-uitspattingen of noisefragmenten die de nummers een subtiel tikkeltje extra cachet geven en een zwevend gevoel versterken. Dit zijn voor mij vooral melancholisch duistere nummers die toch sprankeltjes hoop geven in een eenvoudige gitaarlijn, in een toegevoegd sferisch geluidje of in een zacht clavecimbelstrelen. Dat sferisch geluid kwam door een fluitje, een snaar over een trappistenglas, een koffiemolen, ... De songs zijn nog een beetje te duister naar mijn gedacht, zeker na beluistering van hun debuutalbum, maar dit zijn ook nog jonge mensen, dat verlicht nog wel met de jaren... Maar dus wel zeer mooi melodisch opgebouwd. Ze speelden een schitterend concert samen en ieder nummer luisterde ik gekluisterd en lette vooral dus op Karen die dichtst bij mij zat en heerlijk drumde. Een plezier voor het oog, een streling voor het oor, en een streling voor het oog en een plezier voor het oor! Ik vroeg na het concert of ze nog dikwijls in de Vooruit gepland stonden (omdat ze aan de man voor mij vertelden dat ze van Gent waren). En ja hoor: in het voorprogramma van M83. Dat heb ik dan meteen maar geboekt, want ik wil weten of het geluid van deze band ook zo mooi in de Balzaal kan klinken. Als het daar goed is, dan word ik beslist fan van het tweede uur. Na Mintzkov vind ik dit totnutoe de beste Belgische Beloftes! Een groep om te koesteren!

© Piet Vercaempst, 23/06/2009