|
this note's for you |
||||
|
«««« |
●
Lay Low In februari van dit jaar stond deze Ijslandse zirkoon als hoogtepunt van een fantastische concertavond. Dat was één van de allerbeste geprogrammeerde avonden in mijn concertloopbaan. Neem daar nog de geluidskwaliteit én de gezelligheid van de AB bij en je hebt het plaatje: quasi perfect! Vanavond ontbreekt alleen James Yorkston en kon Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir oftewel Lay Low meteen van enkel Ijslandse wal gaan. Een mix van blues en country brengt haar naar "Please Don't Hate Me" (en ze voegde er nog aan toe:... "but you can buy my CD's"). Als promo kan het tellen, maar ik betwijfel of de kassa hier een record heeft afgeklokt... Het is mooi, maar we komen hier allemaal voor die ene hoofdvogel van vanavond: Emiliana Torrini. Het veelsproetig herfstblad in de nazomer komt met een zomerbriesje op het podium (bezaaid met een tiental zeemeeuwenpoppen en twee veren aan de microfoonstandaard) in een winterwollen traditioneel kleedje. Wat meteen opvalt zijn de blote knieën in het witblanke vlees. En toch nog sexy zijn. Ik zal wel een blinde verliefdheid hebben, maar gelukkig heb ik nog geen dove oren. Ze laat me meteen kiekenvel krijgen bij de openingsalinea van "Fireheads". Somebody's got a
long way to go. Ik hou ook van het nummer "Heartstopper", een verloren-liefdesnummer dat in het moeras van het chaotische leven zou wegzinken zonder die heerlijke stem. En dan die zalige gitaarintro en dat getik tegen de clavecimbel (petuktuktuk!). En met een drummer die een zonnebril draagt... cooler kan het niet! Het valt me meteen op dat niet haar stem (gelukkig maar!), maar haar stijl aangetast is door het intensieve toeren. En dan bedoel ik het ook enkel positief, want er is door haar ontspannen stijl meer plaats voor humor en emotie. De anekdotes in de bindteksten zijn bij momenten zelfs hilarisch. Ik heb het verhaal van de toilet pervert aan de collega's navertelt, maar je moet er bij geweest zijn om het te kunnen inschatten! Tijdens "Today has been OK" wordt extra cachet gegeven door het getik op de xylofoon en dat zou later nog een paar keer gebeuren. En dan moet er bij Emiliana iets gebeurd zijn. Is het in haar hoofd, is het door een toeschouwer in de zaal, is het een ingeving van 't moment... wie zal het zeggen. Maar hoedanook werd "Big Jumps" een absoluut hoogtepunt. Terwijl ze de ogen driekwart sluit, loert ze over de eerste rijen van het publiek. De muzikanten zijn duidelijk ook opgewarmd en het geheel straalt heerlijk over op ons. En het vervolg van de set blijft dit zonnetje aanhouden. Het prachtige, huiselijke "Lifesaver" doet ijzig stil worden en aandachtig kluisteren. Terwijl tijdens de eerste nummers nog geroezemoes klonk, is het nu quasi volledig stil... het versterken van het houten gekraak in het klankbord was eigenlijk niet nodig. Het gevoel voor humor ligt niet enkel in haar bindteksten. De versie van "Sunny Road" klinkt vrolijker dan voorheen. Voor mij persoonlijk een lijflied, ook nog nooit getrouwd en nog steeds niet de wens, prachtig verwoord in: I never married, never had those kids. I loved too many, now heaven's closed its gates. I know I'm bad, to jump on you like this, some things don't change, my middle name's still 'Risk'. I know that night, so long long time ago, will you still meet me, on the sunny road. Even vrolijk word ik van "Hold Heart". De muzikanten brengen een hemelse versie, zeer intens, zeer boeiend. Het samenspel van de gitaren schittert onder de zingende ster. Zinderend, bloedstollend mooi! De set zit zeer mooi in elkaar ook! Afwisselend trage en meer up-tempo-nummers. Home alone and happy, full of wine, "nothing brings me down". Ze gaf een mooi beeld mee voor ze aan het nummer begon: de ramen open zetten na een hevige stortbui en plezante vrijpartij... ja, dát gevoel past perfect bij dit wereldnummer en wordt versterkt door een repetitief gitaartje en de aanslagen op de xylofoon. En als ze dan zingt van oo-oo-oo-oo-ooh dan is het alsof ik aan dat venster sta te gapen als een Romeo... Tijdens het verhaaltje over "Armini" luister ik maar half, want dit uptemponummer is er eentje die ik persoonlijk minder mooi vind. Ik luister vooral naar de muzikanten die - opnieuw - het beste van zichzelf geven, waarbij de bassist een glansrol heeft. Maar het lijkt me toch een rustpauze na een fantastische eerste helft. Het bleek achteraf gezien een 'kleedkamernummer' om weer op adem te komen voor een nog betere tweede helft (tja, de side-effects van een stadium-tour...)! "To Be Free" is een meganummer uit haar beginperiode. Het refrein is een tekstueel en muzikaal pareltje: It shouldn't hurt me
to be free Ja, dat ráákt alles. "Jungle Drum" is sowieso een vrolijk topnummer en vanavond wordt het krachtig rollend gebracht. Ik heb iets met het nummer "Tuna Fish". Het komt net als "To Be Free" ook uit het album "Love In The Time Of Science" uit 2000. Telkens ik dit nummer hoor neurië ik mee en zing "how days creep by" spontaan mee. Om het dan ook eens live te horen, was ik verheugd vanaf de eerste noten. Drum, gitaar en slidegitaar perfect in harmonie. Ook in "Ha Ha" klinkt het geheel zo fantastisch dat ik er rillingen van krijg. Ik sta ook al de ganse tijd te dansen en het valt me nu pas op dat ik alweer een van de weinigen ben die zich "bewogen" voelen. De bassist kijkt regelmatig mijn richting uit, 't zal wel zijn omdat ik de heupen, schouders en het hoofd laat rollen op de muzikale tonen. Tijdens "Beggar's Prayer" is er rust voor de ledematen. Maar bij mijn lievelingsnummer van haar laatste album ("Birds") ga ik weer volledig op in de muziek. Ik hou zielsveel van dat nummer: de stem van Emiliana doet zweven en de herhalende gitaren glijden stilletjes naar een extase van jewelste. Dat middenstukje met slidegitaar is werkelijk verbluffend. En dan die tempowisseling... ach: ik kan er niet genoeg van krijgen en ik word op mijn wenken bediend met een bluesy "Gun". De gitaarlijnen schudden zich in het hoofd uit, het bovenlichaam kronkelt boven de op- en neergaande heupen. En of het nog niet genoeg was, doorvlecht ze naadloos "Fields of Joy" met "Dear Prudence". "Let's wander slowly through the fields, the fields of joy"... "won't you come out to play": aaaaacchh... ik zou niets liever...! Magie ten top en gelukkig niet verknald door het zingende publiek. Feestelijk afsluitend in "Heard It All Before" met de zinssnede: "you want me here no more". Niets was, is en zal niet minder waar (zijn)!! Ik hoorde haar dan wel al voordien (en nog wel dit zelfde jaar), maar ik zal haar telkens opnieuw komen beluisteren in haar "grootste" AB-zaal.
|
Setlist 1. Fireheads 2. Heartstopper 3. Today has been OK 4. Big Jumps 5. Lifesaver 6. Sunny Road 7. Hold Heart 8. Nothing Brings Me Down 9. Me and Armini 10. To Be Free 11. Jungle Drum 12. Tuna Fish 13. Ha Ha 14. Beggar's Prayer 15. Birds 16. Gun 17. Fields Of Joy / Dear Prudence 18. Heard It All Before
foto: Helene Dehon |
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 2/10/2009 |
||||
