|
this note's for you
|
||||
|
12/09/09
««
|
●
Scott Matthew
Ik ontdek het bij valavond verlaten industriële Toerkonje, een typische uitgestrekte Noordfranse stad van 100.000 inwoners, net over de Belgische grens (op slechts 40 minuten van mijn deur). De redenen zijn Magnolia Electric Co. en Scott Matthew. Ik vermoed dat 4AD, de Diksmuidse clubcircuitorganisatie, instond om deze opkomende artiesten te programmeren. Een bus met Vlamingen (ingelegd door het clubhuis) nestelt zich ook in de Hospice d'Havré, een prachtig klein gerenoveerd onderdeel, ingericht als een kleine cinemazaal van dit voormalige verpleeghuis. Iedereen zit dicht bij elkaar en luistert gekluisterd naar Scott Matthew en zijn groep. De titel van zijn tweede album "There Is An Ocean That Divides And With My Longing I Can Charge It With A Voltage Thats So Violent To Cross It Could Mean Death" trok natuurlijk (niet enkel in woordenlengte) de dichterlijke aandacht door intieme folkliedjes over verlangens en verlies. Deze naar NYC uitgeweken Australiër kondigt een "klein liedje" aan met zijn kleine ukelele. Het geluid van de ukelele past nog beter dan de akoestische gitaar bij zijn bijzonder breekbare stem. De eenvoudige piano van Marisol Limon Martinez voegt zich als cement tussen de andere bouwstenen van de set: Spencer Cobrin's altviool en de basgitaar van Eugene Lemcio. We krijgen diverse, zelfs meer up-tempo nummers, met een muzikale gelaagdheid waarvan het publiek in stilte kan genieten. Gemeend applaus tussen de nummers, maar weinig interactie. Enkel een klein meisje had er zicht- en hoorbaar écht zin in. Dit was trouwens het "gratis" concert voor de houders van een (dag)ticket voor het Radar festival waarbij Le Grand Mix speurt naar nieuwe groepen waarvan ze denkt dat ze het wel eens zouden kunnen gaan maken. Dat vind ik fijn: mensen kansen geven. Maar kijk: Jessie Evans en Cercueil kunnen mij gestolen worden. De eerste is een carnavaleske cabaretdel die ontwaakt uit de Berlijnse Kit Kat club. Hier in de "Etoile", een tent met houten vloer achter het gebouw van Le Grand Mix, bijgestaan door een verwoede drummer, danst ze tot in het publiek op zijn chaotische beats en voorgeprogrammeerde samples en zwaait met de armen wild om zich heen. Gefrustreerd door te weinig positieve reacties giet ze haar flesjes water over de hoofden van de eerste tien rijen (ze heeft dat blijkbaar nog gedaan). Enkel als ze op de koperen saxofoon blaast, klinkt het goed. Voor de rest is het een slet met uitlopende lipstick waarvan we nooit meer willen (lees: zullen) horen. Voor het Rijselse Cercueil kwam ik al evenmin. We stappen terug naar de eigenlijke "grote" zaal van Le Grand Mix, een kleine hoge ruimte in een oud gebouw met een industriële look. Maar waarin precies het geheim zit: vernuftige geluidstechnische oplossingen. Echter: aan de goede kwaliteitsgeluidstechniek op zich is niks bijzonders! Wat we hier te horen krijgen is een ondefinieerbaar geluid waarin niks balanseert: keyboards, gitaar en drum (en sommigen zullen zeggen "zang", maar dat noem ik geen zingen, dit is eerder cirkelzagen). Constant denk ik: "je moet eens slechte dingen horen om te kunnen waarderen hoe goed andere dingen zijn". Weinig Fransen kennen trouwens dit drieschap, ik ben zeker dat het zo zal blijven. Neen, na deze twee misbaksels, ben ik mijn geduld nog niet kwijt geraakt en stap terug naar de tent met parket voor dé ontdekking van de laatste maand: Magnolia Electric Co. Een fijn gezelschap dat momenteel heel intensief door Europa toert (gisteren nog in Zwitserland, vandaag in Tourcoing). Ik zou hier kunnen schrijven over hun amateurisme, armzalige geluidsmix, de Franse zatte jeugd,... Maar dat ga ik niet doen! Want ondanks deze minpunten blijft het muzikaal talent en de kwaliteit van hun uitstekende songs boven water drijven. Uit een inmiddels groot meer vissen ze vooral uit hun laatste album. Ze openen met het fantastische filmische nummer "Little Sad Eyes"en brengen andere countryballades als "Josephine" en een meesterlijke parel "Whip-Poor-Will". Klassieke americana songs met twee elektrische gitaren, een drummer, bassist en keyboards. Meer moet dat niet zijn. Nu eens op schildpad-tempo, dan weer als zondaagse hazen over herfstige velden. Het begin is aanstekelijk mooi, te meer daar ik vooralsnog van de vriendelijke 4AD-man (die in eerste instantie geen kurkentrekker vond en waardoor ik van de bar wegliep om toch de intro niet te missen die Magnolia Electric Co. aanhief) het rodewijnglaasje "van het huis" aangeboden krijg. Spilfiguur is niet enkel zanger-songschrijver Jason Molina met een 'bezorgd-begeesterende' stem, maar de lijvige sologitarist speelt zich ook in de kijker. Zijn broer (?) blijft aan de keyboards op de achtergrond. De drummer houdt stevig de maat en de bassist in maatpak lijkt de enigste die niet echt past in het plaatje (hij staat dan ook letterlijk wat verder van de rest. De duistere melancholische liedjes gaan over eenzaamheid, verlatenheid en afstandelijkheid, zonder bitter te klinken. At least "the dark don't hide it"! Een thema op mijn lijf geschreven... Ik geniet met volle teugen van wijn en muziek. "Hard to love a man" is een prachtige instant-klassieker. Het is moeilijk te beschrijven wat voor muziek dit écht is. Een moderne mengeling rock, folk, country, blues. De sound doet twijfelen tussen Buffalo Tom, Wilco en Tom Petty & The Heartbreakers. Ze hebben alvast Led Zeppelin, Black Sabbath en Jefferson Airplane tot hun muzikale helden. Jammer dat ik door de drukke startweek op mijn werk volgende week niet naar de Brusselse AB kan afzakken. Daar treden ze op in de geest van Alan Lomax. Al wie kan: gáán! Want misschien zie je hier wel dé opvolger van Neil Young aan het werk...
|
Programma
18:20
Scott
Matthew
20:15
Jessie
Evans
21:00
Cercueil
21:50
Magnolia Electric Co.
Programma i.s.m. 4AD Diksmuide |
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 13/09/2009 |
||||
