|
this note's for you |
||||
|
24/10/09 Le Zenith, Paris
«««« |
United Een weekend Parijs met Placebo op zaterdag en Sonic Youth op zondag. Veel regen op zaterdag, maar in de avond is het bewolkt maar droog. Ik stap naar Le Zenith, volgens de balieman op driekwartier stappen van mijn hotel. En heel eenvoudig: Rue La Fayette steeds rechtdoor. Ik passeer langs een mooi stukje Parijs (ja, Parijs is rijkelijk bezaaid met mooie stukjes) dankzij een tip van een voorbijganger. De lange kasseistrook naar Le Zenith is al voor de helft bevolkt met staand volk dat nauwelijks aanschuift... ik besluit als "muzikale toerist" er langs te gaan en dat blijkt een gouden zet. Want aan de vier strengbewaakte ijzeren poorten staat nauwelijks een twintigtal man aan te sluiten bij rij drie en vier. Je moet het weten natuurlijk! Eenmaal binnen geraak ik onder de indruk van dit gebouw. Dít is wat België nodig heeft: de helft zo groot als Vorst (denk ik) en specifiek uitgerust voor muziekconcerten. Ik geraak met mijn zit-ticket toch op de parterre en ik sluit aan bij de voorste gelederen, zo tot op 8 m van het podium. Een prachtige plaats voor een last-minute ticket dat vrijdag netjes op de snelpost naar mijn Parijse hotel werd gezonden en klaar lag bij mijn aankomst. We
krijgen twee voorprogramma's en enkele kortfilmpjes als opwarmers.
United
was voor mij een van de betere support-groepjes. Stevige rocksongs met een
wat opzwepend en hypnotiserend ritme (ja, een hoog Placebogehalte dus).
Expatriate
had te kampen met geluidstechnische problemen en bracht als support van
dEUS vorig
jaar een betere dynamiek op de planken. In de kortfilmpjes van ten hoogste
tien minuutjes krijgen we het verhaal van een Chyenne die met een raaf een
spelletje begint en pas helemaal op het einde wordt duidelijk wie de
winnaar wordt. Of in Gone Underground stapt een mooie vrouw op een metro
en zonder woorden wordt duidelijk dat je maar beter op de signaalborden
let. Dat waren de twee mooiste kortfilmpjes, ook al was het verhaal van
The Motel Get In Get Out het spannendst, maar met een belachelijk einde.
Ook Roach was boeiend: het verhaal van een man en een onverwoestbare
kakkerlak. Maar ook hier een te eenvoudig opgelost einde.
Een kortfilmpje te veel: zo dacht ook het publiek erover. Maar dan valt het doek (ook letterlijk) en komen de groepsleden van Placebo rustig en relaxed het podium opgewandeld. Deze alternatieve rockband rond zanger Brian Molko, bassist Stefan Olsdal en drummer Steve Forrest hoeft niet meer voorgesteld. Sinds Bruise Pristine uit 1994 is de groep geëvolueerd uit androgyne personaliteit naar persoonlijke tonaliteit. Sinds Meds uit 2006 heeft de groep een volwassen muzikaliteit die alle stereostupideit rond de zangers androgyne houding verbrijzelt. Oké, hij staat er soms te vrouwelijk bij, met een verwijfd handje, legt de haren rond zijn oren en laat zijn goddelijk lichaam scheren... Maar laat me zeggen dat hij met de laatste worp "Battle for the Sun" een gooi naar een steengoed rockalbum heeft gemaakt. Scherpe gitaren, ferme drumslagen, ronkende bassen en een atmosferische keyboards: ook live komen ze fantastisch tot leven. Bijna gans het album wordt gespeeld. En daartussen de grootste hits. Geen twijfel mogelijk: dit was een stomend concert! Bloedheet de vrouwen die tegen mij aan dansten, kolkend kokend de mensenmassa vooraan in beweging van begin tot eind. Zweetgeuren aan de kleren, kletsnatte hemden en shirts en blote lichaamsdelen met lauwe dauwdruppels. Alweer een fantastische concertervaring rijker. In het terugkeren stop ik voor twee blikken fanta citron bij een nachtwinkeltje en drink ze meteen leeg en stap stevig door naar de heel rustige hotelkamer waar ik als een androgyn roosje slaap...
|
Setlist 1. For What It's Worth 2. Ashtray Heart 3. Battle For The Sun 4. Soulmates 5. Speak In Tongues 6. Follow The Cops Back Home 7. Every You, Every Me 8. Special Needs 9. Breathe Underwater 10. Because I Want You 11. Twenty Years 12. Julien 13. Neverending Why 14. Blind 15. Devil In The Details 16. Meds
17. Song To Say Goodbye 18. Bright Lights 19. Special K 20. The Bitter End ------ 21. Trigger Happy 22. Infra-Red
23. Taste In Men |
||
|
|
||||
|
© Piet Vercaempst, 26/10/2009 |
||||
