● Gemma Ray   ● Seasick Steve

17/02/2009

Brussel

AB

«««

15

illustratie van
Kimmelz

We luisteren nog naar het laatste doorleefd klinkend nummer van Gemma Ray, dus een oordeel kunnen we daar niet over vellen.

Steve Wold, de bejaarde, lelijk bebaarde, grote grijsaard met tatoeages en pet die zich op late leeftijd Seasick Steve noemt, begint het optreden met een blue(s) Thunderbird. De toon is gezet en de stress van de dag valt op de grond. Schuddebollend knik ik het hoofd op het ritmisch slagwerk, de voet gaat op en neer, de heupen komen in beweging, de schouders op en neer. Ja, de muziek kruipt alweer in de bloedbanen! Ik raak in de ban van een geestdriftige Steve die, enkel door drummer begeleid, een band op zich is. Song na song steken ze voornamelijk nummers uit het laatste album I started out with nothin' and I still got most of it left in een uitgebreide versie. Voor Walkin Man haalt hij een jong meisje uit het publiek, zet haar op een stoel op het podium en speelt gitaar voor haar, terwijl uit zijn pretoogjes het plezier van zoveel zichtbaar en hoorbaar schoons sprankelt, zonder dat je het gevoel hebt dat de oude bok een jong blaadje lust. Neen, integendeel, met veel respect voor haar kijkt en glimlacht hij naar haar. Bij One True, geschreven voor zijn gestorven hond, grijpt hij helemaal naar de keel. "Wish I could find a friend like him", iedereen die al een hond verloren heeft, voelt meteen aan dat hij geen schonere ode aan zijn huisdier kon schrijven. In de intro heeft hij een pakkende connectie gemaakt met zijn vorig leven als zwerver en gitarist voor metrostations: zijn duitse schaper was dikwijls zijn enigste luisteraar, terwijl andere honden hem voorbijliepen. Een ander hoogtepunt in de set is een uitgerafelde jeansbroekversie van Hobo Cow, een van mijn lievelingssongs van Seasick Steve. Over beesten gesproken, er zitten er een paar in het publiek en die maken "aaaaaaarg"erlijke geluiden, waarop Steve repliceert: "the animals are out tonight". Helaas wordt dit geluid door de puberkalveren maar al te vaak herhaald en werkt het storend. En dan heb je nog koeien die na ieder nummer "(we love you) Steve" loeien. En nog ergerlijk: het babbelzieke zittende publiek achter in de zaal. De AB lijkt wel een groot café vandaag. Steve heeft er onmiddellijk op gereageerd, maar onverstoorbaar deden zij voort ("hoe is het mogelijk dat je zoveel betaalt voor een concert om te komen babbelen?"). Zelfs toen hij een baseballknuppel ter hand nam en uitdagend in zijn salopette naar het balkon dreigde, kwam er geen verandering in. Het Belgisch publiek: het is er me toch wel een bijzonder ééntje: als ze stil moeten zijn, babbelen ze, als ze wild enthousiast zouden moeten zijn, klappen ze rustig beleefd op de voorzichtige handen. Het makke, tamme, gapende, stilstaande publiek... blijft iets waar ik het moeilijk mee heb. Maar het steve-ige gitaarwerk is gelukkig van schitterend niveau, zodat ik daar méér aandacht aan schenk. Nergens wordt het vervelend, ook al is het dan blues, een genre waar ik meestal maar enkele nummers kan in opgaan. Maar vanavond is één grote uitzondering. Dog House Boogie op het einde van de set wordt uitgesmeerd over een stevige boogie die blijft duren en het aaah-hooo weergalmt tot na het concert door. Hij begint de bisronde met een ingetogen My Youth en indien er geen geroezemoes was geweest, dan ware het een onvergetelijk nummer geweest. Op zijn sigarettenboxgitaar of op zijn 'goedkope' driesnarengitaar speelt hij schitterende, ja, geanimeerde bluesnummers en vooral zijn grappige maar sublieme Chiggers (with my socks up to my knees!) overstijgt door de authentieke sterkte het niveau van een doorsnee joint bluesnummer mijlenver! Eigenlijk zijn alle songs van Seasick Steve vrij ruw rudimentair, simpel en bij wijlen ronduit slordig gespeeld en zeer repetitief. Maar precies daarin blinkt hij ook uit. Je luistert niet naar wat hij speelt, je luistert naar hoe hij het speelt. Da's een fantastische ervaring, zeker live. Ik heb hier enorm van genoten. Zo hoort muziek! Ook het titelnummer I started out with nothin' is zo'n simpel subliem pareltje. En eigenlijk alle andere songs die ik hier even vergeet te vermelden (o.a. Cast Po'Man). Zijn versleten gitaren betokkelt hij met bezieling, het klinkt daardoor des te meer levensecht, doordrongen van realiteit. Een muzikale en tekstuele virtuositeit maakt van Seasick Steve een uniek begaafd artiest. Zo lopen er echt niet veel meer rond en ze hebben meestal al de kaap van de pensioenleeftijd overschreden.

Voor zulke artiesten, niets dan lof.

Een lof voor de real stuff in het leven.

Met dank aan snancy2008 voor de videopareltjes!!

Setlist

(foto: Koen Bauters - De Standaard)

(tekening van Kimmelz)

© Piet Vercaempst, 18/02/2009